1

ตุ๊บ...

กร๊อบ...

ความเจ็บปวดอย่างสุดประมาณแล่นไหลไปตามร่างกาย เลือดกำลังทะลักออกจากปากและจมูก

ฉันรู้สึกว่าข้างในตัวของฉันมันหัก...มีบางส่วนแตก...

ฉันเริ่มหายใจไม่ออก

ความตาย...

มันเป็นเช่นนี้

ตาของฉันเบิกค้าง

จ้องมองไปยังความมืดของราตรี

ความทรงจำสุดท้าย

คือสามีสุดที่รักผลักฉันให้ตกลงมาพบกับสิ่งนี้

ความตาย

บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของมนุษย์ก็เป็นได้ เพราะฉันจะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรอีกแล้ว

............................

"เม เม เมครับ เอ ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง เราจะต้องเดินทางแล้วนะคนดี เดี๋ยวตกเครื่องนะครับ"

เสียงทุ้มดังเรียกปลุกฉัน ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นสุดตัว อา...นี่มันอะไรกัน ฉันเบิกตาโพลง แล้วลุกพรวดขึ้น สามีของฉันกำลังจ้องมองฉันอยู่ เขายิ้มให้กับฉัน

ทำไมภาพนี้

มันเหมือนกับเพิ่งเคยผ่านมาแล้ว

ฉันอยู่บนเตียง มีเขามาปลุก...

แต่เมื่อครู่นี้ ฉันเพิ่งจะถูกเขาผลักลงมาจากระเบียง

เมื่อครู่นี้ลมหายใจของฉันเพิ่งจะขาดไป

ว่าฉันฝัน?

"รีบเข้าสิครับ เดี๋ยวตกเครื่องนะ" 

ไม่ใช่ นี่มันไม่ถูกต้อง มันมีอะไรเกิดขึ้น

"เรากำลังจะไปไหนหรือคะ เมื่อกี้นี้คุณกับฉันกำลังปาร์ตี้ส่งท้ายกัน คุณกำลังชวนฉันเต้นรำ แล้ว แล้ว"

"ฝันอะไรเลอะเทอะไปกันใหญ่ไหมนะเมียผม เรากำลังจะไปกระบี่ยังไงล่ะครับ"

"เราเพิ่งไปกระบี่กันเมื่อเดือนที่แล้วไม่ใช่หรือคะ แล้ว แล้ว..."

"เม เป็นอะไรไปน่ะ หรือว่าคุณจะไม่อยากไปแล้ว นี่มันทริปที่คุณจัดขึ้นเองนะ"

เขาดูหงุดหงิดใส่ ขณะที่ฉันกำลังทบทวนถึงเรื่องทั้งหมด

ฉันมองกวาดไปรอบๆ ทุกอย่างช่างคุ้น เหมือนมันเคยเกิดเคยผ่านมาแล้ว

การแต่งตัวของฉัน เขา เวลา...

ทริปกระบี่คือทริปที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อเดือนก่อน

ทริปกระบี่คือทริปที่ฉัน...เจอเข้ากับบางสิ่ง

ฉันหรี่ตาลง...

ฉันไม่ได้ฝัน

ฉันเพิ่งโดนสามีจอมทรยศผลักฉันลงจากระเบียงมาจริงๆ

และฉันเพิ่งตายไป...

ฉันหยิกตัวเองแรงๆ

มันเจ็บจนน้ำตาซึม เขาเร่งเร้าให้ฉันรีบไปอาบน้ำ และฉันเตรียมชุดสีม่วงไว้เพื่อจะสวมมัน ฉันมองนาฬิกาอีกหน มันเคลื่อน...ไปจากหนก่อนเกือบยี่สิบนาทีแล้ว

ถ้าเกิดว่าฉันชักช้าจนตกเครื่องล่ะ

ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไหม

ฉันแน่ชัดแก่ใจแล้ว...

ฉันกลับมาเกิดใหม่ ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะเกิดขึ้น ในเวลาก่อนที่ฉันจะตาย...

เกิดใหม่หนนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไปแล้ว