8

"คุณเมครับ คุณวรามาขอพบครับ"

"อื้ม...เชิญเข้ามาสิ"

ฉันยิ้มให้กับคุณปัท เขามองหน้าฉันอย่างเห็นใจ สายตาของเขา อ่อนโยน เห็นใจ ปลอบประโลม ก็ตั้งแต่ที่...

ทริปกระบี่นั้น เอาไปเอามา ฉันอ้างงานไม่ยอมกลับไปอีก รถเจ้าปัญหาถูกส่งคืนไปยังโชว์รูม และธนาคมบอกว่าคันใหม่กำลังจะส่งมาภายในสี่เดือน...และเขาสั่งทำสีพิเศษเพื่อฉัน เขาหัวเสียมากที่ฉันเททริปเขาทิ้งกลางอากาศแบบนั้น

หัวเสียที่แค่แสดง?

หรือหัวเสียที่แผนของเขาไม่ได้ผลกันแน่

แต่คงไม่หัวเสียมากหรอก นังเครปปรนเปรอเขาขนาดนั้น ภาพบางภาพที่ถ่ายได้มา ถ้าฉันไม่เคยตายเพราะฝีมือของผัวระยำมาก่อน ก็คงจะช้ำหนัก เพราะมันเป็นสิ่งที่ตัวฉันเองก็ยังไม่เคยทำแบบนั้นกับเขา ยอมรับว่าลีลาของเพื่อนรักของฉัน ดีพอๆ เทียบเท่ากับดาราเอวี...ไหนจะในสระกลางแสงจันทร์ ตรงระเบียง บนเตียง ถ้าตีลังกาได้ เครปก็คงจะทำกับเขาไปแล้ว

หึ หึ หึ

และแน่นอนว่าภาพทั้งหมดนั้น ผ่านตาคุณปัทเช่นกัน เขาสะอึก และกลัวว่าฉันจะรับไม่ได้ เขาจึงมีสายตาอ่อนโยนปลอบใจส่งมาให้ฉันตลอดเวลา

คนเรายามเจอเรื่องร้าย เราจะรู้ว่าใครที่เป็นคนหวังดีจริงใจกับเรา

คุณปัท คือคนที่ฉันลิสต์รายชื่อไว้แล้วหนึ่ง

"คุณเมไหวนะครับ"

"ถามอีกแล้วว่าไหวไหม ไหวไหม ทำไมเมจะไม่ไหวล่ะ"

ฉันหัวเราะ เขาถอนใจ แล้วเอ่ยออกมาอ้อมแอ้ม

"อยากจะให้ผมนัดจิตแพทย์ให้ไหม?"

"ไม่ต้องจ้ะ"

"อยากจะให้ผมพาไปไหนไหม?"

"ไม่ต้องหรอก"

"แล้วคุณเมอยากได้อะไรครับ"

"อยากให้ติดต่อเพื่อนของคุณปัทให้หน่อย คนที่อยู่ในทีมทนายเมียหลวงที่ดังๆ น่ะ ฉันอยากปรึกษากับเขา"

"เอ่อ...แค่นั้นนะครับ"

"ก็แค่นั้นแหละ"

ฉันโบกมือไล่เขา คุณปัททำให้ฉันยิ่งรู้สึกเอ็นดูเขา...เขาน่ารักจริงๆ นั่นแหละ ทำไมตอนนั้น ฉันถึงไม่ได้สนใจเขานะ เพราะเขาเป็นรุ่นน้องไม่เข้าสเปค ฉันก็พอรู้ว่าเด็กมันมีใจ แต่ตอนนั้นด้วยความที่ฉันทำงาน เรียนจบก่อนเขา และโชคชะตาพัดพาผู้ชายเหี้ยๆ อย่างธนาคมเข้ามาเสียก่อน

พัดพามาให้รัก และให้เขาใช้ความรักฆ่าฉัน

แต่ตอนนี้ถึงเวลาของฉันแล้ว...

"เรียกคุณวราเข้ามาได้เลยจ้ะ"

"ครับ"

เขาออกไป สักพักหนึ่ง แม่สามีของฉันก็เข้ามา หล่อนยิ้มแย้มส่งให้ฉัน คำพูดหวานหูหว่านล้อมเก่งดังขึ้น เป็นประโยคที่ฉัน...ได้ยินตอนที่อดีตฉันอยู่ในโรงพยาบาล

แต่ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในออฟฟิศ

"หนูเม แม่ซื้อซาลาเปาเจ้าอร่อยมาฝากน่ะจ้ะ เป็นยังไงบ้างลูก"

ประโยคเดียวกันเป๊ะ แต่ต่างสถานที่ แม้แต่เวลาก็ยังเป็นเวลาเดิม

ฉันหัวเราะเบาๆ

"สบายดีค่ะ แต่ก็...มีเรื่องเครียดนิดหน่อยค่ะ คุณแม่มาทั้งที กินข้าวเที่ยงด้วยกันไหมคะ แถวนี้มีอาหารจีนอร่อย หนูจำได้ว่าคุณแม่ชอบ"

"แม่มาแวะเอาซาลาเปาให้หนู แล้วก็มาเสนอธุรกิจให้หนูน่ะจ้ะ"

"ธุรกิจอะไรหรือคะ"

"เพื่อนของแม่ เค้าไปรู้จักนักเทรดเงิน เก่งมากนะหนูเม เค้าทำกำไรดีมาก แล้วเค้าก็เอาเงินไปลงทุนด้วย เนี่ยรับประกันได้เงินคืนถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยล่ะ"

แล้วหล่อนก็จะชักนำให้ฉันลงทุนก่อนล้านหนึ่ง อาทิตย์แรกหล่อนจะหอบเงินมาให้ฉันหนึ่งแสน พร้อมกับกระเป๋าแบรนด์ดิออร์ใบที่ฉันอยากได้ บอกว่านี่คือกำไร และก็จะชวนฉันลงทุนก้อนต่อไปคือสิบล้าน และบอกขอยืมฉันเพื่อลงทุนอีกสิบล้าน

และแล้ว...

ทุกอย่างก็จะหายวับไป เพราะแม่ผัวของฉันจะลอยหน้าลอยตาว่าตัวเองเป็นผู้เสียหาย เมื่อความแตกว่าการเทรดหุ้นนั้นไม่มีอยู่จริง มันคือการชวนไปลงทุนแชร์ลูกโซ่...นางจะเนียนๆ ว่าถูกหลอก ไม่ได้เป็นหนึ่งในแก๊งต้มตุ๋นนี้ นางมาชวนฉันก่อนจะความแตกแค่ไม่กี่อาทิตย์เท่านั้น

ได้เวลานักสืบที่ฉันจ้าง จะตามสืบเรื่องใหม่ เพราะฉันได้ภาพพวกนั้นพอแล้ว

จัดการลูกแล้วก็ต้องจัดการแม่ด้วย

พวกมันพากันถลุงเงินของฉันที่หามาได้ด้วยเหงื่อ

"หนูไม่สนใจค่ะ"

"อะไรนะจ๊ะ"

"ไม่สนใจค่ะ เพราะตอนนี้หนูกำลังลงธุรกิจใหม่ จะต้องกู้เงินด้วย" ฉันมองหล่อนแล้วยิ้มหวานส่งให้

"คุณแม่ไว้รอหนูพอมีกำไรแล้ว ค่อยมาชวนไปลงทุนนะคะ"

"ไม่คิดสักนิดเลยเหรอลูกจ๋า แค่แสนสองแสนก็ได้นะ หนู"

ดูหล่อนจะหน้าเจื่อน เพราะไม่ได้ในสิ่งที่คิด คงจะคิดว่าฉันจะต้องเกรงใจ

"ไม่มีเลยค่ะ คุณแม่ จริงสิคะ ถ้าเกิดลงทุนแล้วกำไรดีขนาดนั้น เอ่อ...หนูจะรบกวนขอยืมเงินคุณแม่สักนิดมาลงธุรกิจของหนูพอจะได้ไหมคะ"

พอเจอฉันเล่นไม้นี้แบบหน้าตาเฉย แม่ผัวก็ถึงกับอ้าปากค้างไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว ส่วนฉันยิ้มแย้มส่งให้

"อา..."

เหมือนพอจะตั้งสติได้ หน้าของหล่อนก็บึ้งอย่างลืมตัว ก่อนที่จะคุยกับฉันอีกสองสามประโยคแล้วก็เดินออกไป จากห้องทำงานของฉัน

ตัวปอกลอกเงินของฉัน ทำไม่ได้อย่างใจคิดแล้วตอนนี้