7

"อะไรนะครับ จะไม่กลับหรือ? ยังไงกันน่ะเม นี่มันทริปฮันนีมูนของเรานะ"

"ก็พอดีเมมีงานด่วนต้องไปเซ็นที่ออฟฟิศจริงๆ น่ะค่ะ ก็ขอกลับไปเซ็นก่อนแล้วจะรีบกลับมานะคะ"

"หะ อะไรนะเม นี่คุณจะบ้าเหรอ แล้วรถคุณไปไหน? ผมกลับมาไม่เห็นแล้ว"

"อืม...เมเอาไปเช็คที่ศูนย์นะคะ พอดีว่าขับออกมากับคุณปัทแล้วเหมือนมันจะเบรกไม่อยู่น่ะค่ะ"

"อา...เหรอครับ แล้วเมไม่เป็นอะไรใช่ไหม แย่จริง รถป้ายแดงด้วยนะ"

"แน่ใจนะคะว่าป้ายแดงจริงๆ ไม่ใช่ย้อมแมวมานะคุณคม เมเป็นห่วงน่ะค่ะ กลัวคุณถูกหลอก ซื้อที่โชว์รูมไหนมาคะ"

เดี๋ยวผมจัดการเอง ถ้าเมเช็คเสร็จแล้วก็เอาใบซ่อมมาละกันครับ ผมจะเอาไปที่โชว์รูม เอาไปจัดการผู้จัดการเสียหน่อย เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนคันใหม่ให้คุณไปเลย แบบนี้ได้ยังไงกันนะ"

น้ำเสียงของเขาดูฉุนเฉียวมาก แต่เขาก็ไม่ยอมบอกอยู่ดี ว่าซื้อมาจากที่ไหน

ฉันยิ้ม

ไม่เป็นไร คุณปัทเช็คให้ฉันได้อยู่แล้ว

บ่นมาอีกหลายประโยค ว่าฉันมาฮันนีมูนไม่ใช่ทำงาน จะบินไปบินกลับทำไม เขาจะกลับเลยก็เสียดายค่าห้องพัก เสียดายทริปที่เตรียมให้ฉัน ฉันหัวเราะแล้วบอกกับเขาว่า ไม่มีฉันแค่สองสามวันไม่เป็นไรหรอก ฉันแวบมาทำงานเติมเงิน แล้วเดี๋ยวฉันจะกลับไปสวีทกับเขาต่อ ระหว่างนั้น เขาก็ให้เครปเพื่อนรักของฉันไปเที่ยวเป็นเพื่อนได้

"แหม แต่เครปไม่ใช่คุณนี่นาเม" เขาทำเสียงอ้อนไม่วาย

"ผมกอดเครปไม่ได้ ผมทำ...อะไรกับเครปก็ไม่ได้ เหมือนที่อยากทำกับเมียรักของผมนี่ครับ"

ถ้าเป็นอดีตก่อนจะรู้เช่นเห็นชาติ ฉันคงยิ้มเขิน นึกถึงภาพเวลาเขาอยากทำ...สิ่งเหล่านั้นกับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันขยะแขยงเขามาก

"เอาเถอะค่ะ อย่างอแงเลย เดี๋ยวเมกลับไปนะ"

"โอเคครับ ถ้าทริปหน้ามีอีก เมห้ามทำแบบนี้อีกนะ"

"ค่ะที่รัก รอเมนะ"

"รอครับ"

ฉันเกือบจะอ้วกออกมาหลังจากที่วางสาย เพราะฝืนตัวเองอย่างหนัก จะว่าไปฉันก็เล่นละครได้ดีมากๆ งานนี้

ฉันจะปล่อยให้เขากับเครป สนุกกันให้สมใจ

เขาพูดไม่อายปากว่าทำอะไรกับนังนั่นไม่ได้

ฉันหัวเราะ...ออกมาเบาๆ คุณปัทเปิดประตูห้องเข้ามาพอดี เขาชะงักเมื่อเห็นฉันหัวเราะด้วยน้ำเสียงแบบนั้น แล้วเดินเลยมานั่งข้างๆ ฉัน คิ้วของเขาดูขมวดแน่นกว่าเดิม กับสิ่งที่ฉันให้เขาไปจัดการ

"ผม...หาคนให้คุณเมได้แล้วนะครับ เอ่อ คุณเมแน่ใจนะครับ ว่า..."

แน่ใจสิคุณปัท"

ฉันยิ้มหวานส่งให้เขา แล้วบอกให้เขาสั่งไวน์จากรูมเซอร์วิส เลือกยี่ห้อเดียวกับวันที่ธนาคมให้ฉันดื่มวันที่เขาผลักฉันตกลงมาจากระเบียงนั่นแหละ

"ผม...ผมว่าคุณคมไม่น่า..."

เขายังคงมองฉันด้วยสายตาที่บอกได้ว่าเป็นห่วงและเห็นใจ

ฉันสั่นหน้า ยังคงยิ้ม สีหน้าของฉันไม่ใช่คนที่กำลังเสียใจหรือเศร้า กับการตามสืบเรื่องผัวนอกใจ ฉันเอื้อมมือแตะไหล่เขาเบาๆ

"เอาเถอะ เมรู้จักผัวของตัวเองดีแล้ว คุณปัท จัดการให้เมเถอะ เมเชื่อว่าเมกำลังโดนสวมเขา และคุณปัทก็ต้องช่วยเม เอาเขาออกไปจากชีวิตด้วย"

เขาถอนใจ

มองฉันอย่างเป็นห่วง

แต่ฉันกำลังยิ้มร่า

และกำลังฉลอง...

นี่แค่เริ่มต้น

ต่อไป จะยิ่งสนุกกว่านี้แน่