6

"รูปใช้ได้ไหม? ไหนขอดูหน่อยสิคุณปัท"

เลขาของฉันยื่นไอโฟนรุ่นล่าสุดส่งให้ฉัน เครื่องนี้ฉันเพิ่งซื้อใหม่เมื่อกี้นี้เอง พร้อมกับเบอร์ใหม่ด้วย เบอร์ที่มีแค่ฉันกับคุณปัทที่รู้ตอนนี้

"กล้องชัดมาก"

เสียงคุณปัทว่า ฉันย่นจมูกน้อยๆ ขณะที่มองดูภาพที่เขาถ่ายให้ มันโฟกัสแบบหน้าชัดหลังเบลอ ประสิทธิภาพของกล้องเรียกได้ว่าถ้าหนังหน้าไม่ดี มีผดผื่น มีสิว เห็นได้ชัดถึงระดับรูขุมขน

"มันแย่ไหมนะ คุณปัท ฉันควรไปเติมหน้าไหมนะ"

หน้าตาของฉันทำให้คุณปัทยิ้มนิดๆ แล้วสั่นหน้า

"ไม่แย่หรอกครับ เอาจริงนะ คนเรามีริ้วรอย มีตำหนิบ้าง ผมว่าสวยและเป็นเอกลักษณ์ของวัย"

"แหม เจ้าของครีมบำรุงผิว เจ้าของวิตามินเสริมความงาม และเร็วๆ นี้จะเปิดทริปเอเย่นต์พาคนไปทำศัลยกรรม ดันหน้าเยินมันไม่ใช่นะคุณปัท"

เขาหัวเราะ

ฉันดูรูปของตัวเองอีกหน แบบซูมดู...มันก็ยังไม่แย่นักหรอก ฉันดูแลตัวเองค่อนข้างดี ทั้งภายนอกภายใน มีวินัยสม่ำเสมอในการควบคุมอาหาร ร่างกายของฉันต้องใช้เป็นการโฆษณา ฉันจึงระวังดูแลมัน เพราะมันมีค่าพอๆ กับทองคำ

ฉันไม่ใช่คนขี้ริ้ว หน้าตาผิวพรรณ ถือว่าไม่แพ้ใคร ผิวของฉันขาวอมชมพูและพอบำรุงมันก็ยิ่งออร่าผุดผ่อง ฉันรู้ว่ามีจุดด้อยตรงไหน ก็ไปเสริมนิดเติมหน่อย แต่ส่วนมากจะเป็นการบำรุงเติมวิตามินมากกว่าการศัลยกรรม

ในส่วนของศัลยกรรม ฉันทำแค่จมูก แต่ก็เลือกทำแบบธรรมชาติ ไม่โด่งรั้งมาก ที่ทำก็เพราะประสบอุบัติเหตุจนจมูกหัก นั่นคือก่อนมาเจอธนาคม ซึ่งพอทำแล้วมันก็เหมาะเจาะกับใบหน้าทำให้ฉันดูสวยเฉี่ยวมากขึ้น และเหมือนมันจะกลายเป็นดั้งคู่บุญเพราะตั้งแต่ทำเสร็จ ฉันก็มีงาน มีกิจการและมีเงิน

พลิกชีวิตจากคนฐานะธรรมดา เป็นอายุน้อยร้อยล้านในระยะเวลาไม่นานเลย คุณปัทนั้นเมื่อฉันทาบทามมาทำงานด้วย เขาถึงกับมองหน้าฉันแล้วนิ่ง จนฉันต้องถามเขาอย่างขำๆ ว่าเขาจำฉันไม่ได้หรือไงกัน

ผมจำพี่ได้เสมอแหละพี่เม แต่ไม่คิดว่าพี่จะสวยขึ้นมากขนาดนี้ สวยจนผมไม่กล้ามองหน้า

โหย...ปากหวานอะ ตกลงจะมาทำงานกับพี่ไหมแต่อย่าเรียกพี่ว่าพี่นะ ไม่อยากแก่

ทำครับ

และเขาก็ทำงานได้ดีมาก มากจริงๆ เป็นเลขาทรงประสิทธิภาพ ฉันต้องการอะไรเขาหาให้ได้ทุกสิ่ง ทำงานเข้าขากับฉันได้เป็นอย่างดี เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นราชินี ส่วนเขาคือทหารเสือของฉัน

เขายังโสดจนถึงตอนที่ฉันแต่งงานกับธนาคม

สายตาของเขาบางหนทำให้ฉันเผลอนึกหลงตัวเองไป ว่าเขาอาจจะชอบฉัน...

เขาชอบฉันจริงๆ ไหมนะ?

ฉันมองหน้าเขา แล้วยกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ มองเขาอย่างพินิจ คนอย่างคุณปัท ใครจะได้หัวใจเขาไป ผู้หญิงคนนั้นจะต้องโชคดีมากแน่นอน

ฉันแวบคิดอะไรบางสิ่งขึ้นมาในสมอง

ก่อนจะหน้าแดงน้อยๆ แล้วกัดริมฝีปาก

มันจะดีหรือ

ฉันย้อนถามตัวเองในใจ

รอบแรกฉันเลือกธนาคม ฉันพลาด และฉันกำลังจะจัดการเขาให้เขาได้รับรู้ว่าการคิดทรยศฉัน ฆ่าฉัน เขาจะเจออะไรบ้าง

ฉันยิ้มเย็น

"คุณปัท ตกลงว่าเรื่องที่ให้จัดการ ถึงไหนแล้วคะ"

"ผมให้อู่ไปลากรถของคุณเมไปที่ศูนย์เรียบร้อยแล้วครับ รอทางนั้นเช็ค ส่วนเรื่องซื้อรถ...มันไม่น่าจะเช็คยากครับ เพราะป้ายแดง ยี่ห้อนี้ มีศูนย์นำเข้าไม่กี่ที่"

"เรื่องโรงแรมล่ะคะ จองให้ที่ไหน?"

โรงแรม...ครับ" เขาดูอึกอักเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยประโยคต่อมา

"ผมจองไว้เป็นห้องสวีทนะครับคุณเม

เพราะห้องอื่นเต็ม โรงแรมอื่นละแวกนี้เต็มหมดเลยครับ"

"ไม่มีปัญหานี่"

"ผมจะต้องนอนห้องเดียวกับคุณเมนะครับ"

เขาว่า ฉันมองสบตาเขา ก่อนจะยักไหล่แล้วตอบออกไปเสียงเบา

"ก็ไม่มีปัญหาอยู่ดีนั่นแหละ เราจะไปพักกันแบบลับๆ คุณคมไม่รู้ ไม่มีใครรู้มีแค่คุณปัทกับฉัน เราจะทำงานลับกัน"

คำพูดของฉันทำให้โหนกแก้มของเลขานุการสุดหล่อของฉัน มีสีแดงเรื่อขึ้นแต่งแต้มก่อนจะกระจายไปทั่วใบหน้าของเขา

ฉันลอบยิ้ม

คุณปัทนี่น่ารักดีนะ