ตอนที่ 6

“กูเครียดแทนมึงเลยว่ะ กูขอไปนอนปรึกษาเมียก่อนนะ เผื่อเขาจะรู้จักผู้หญิงมากกว่ากู” นพรุจเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเพื่อน แต่เรื่องผู้หญิงเขาไม่ค่อยสันทัดเท่าไร เพราะงานสวนในส่วนของเขาส่วนมากคนงานก็เป็นผู้ชายจึงต้องอาศัยให้ภรรยาช่วย การแต่งงานในวัยนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องผิวเผินด้วยสิ ไม่ใช่เห็นแค่ว่าหล่อสวยก็จะแต่งกันได้เลย แต่เพื่อนก็ยังไม่อยากจะจริงจังกับใครแล้วเขาจะไปหาผู้หญิงคนนั้นจากที่ไหนล่ะ

“อือ ขอแค่คน ๆ นั้นกูพอรู้จักบ้างก็ยังดี” อิทธิพัทธ์พูดอย่างคนหมดหวัง ธันยารัตน์ยกกับแกล้มมาให้แล้วก็ไปทำงานบ้านรอสามีต่อสักพัก

“คืนนี้มึงนอนนี่แหละ ไม่ต้องขับรถกลับบ้านหรอก” นพรุจเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นว่าอิทธิพัทธ์เริ่มมีอาการมึนเมา

“ไม่เป็นไร กูขับได้” ความรั้นของเขาก็ไม่ค่อยแพ้ใครเหมือนกัน

“ตลอดล่ะมึงอะ เดี๋ยวกูนั่งดื่มเป็นเพื่อนมึงด้วย” นาน ๆ ทีได้เจอกันแถมเพื่อนมีปัญหาอีก นพรุจจึงใช้ไม้นี้เพื่อให้เพื่อนไม่ต้องขับรถกลับเอง

“ธันย์กลับก่อนพี่เลยนะ คืนนี้พี่จะนอนเป็นเพื่อนไอ้อิทมัน”

“จ้ะพี่ งั้นฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวคนที่บ้านโน้นรอ”

คืนนั้นทั้งสองขึ้นบ้านนอนตอนไหนไม่ได้ดูเวลา อิทธิพัทธ์รู้เพียงว่าตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอเพื่อนแล้วเพราะต้องไปดูสวนแต่เช้า มีเพียงกับข้าวที่ธันยารัตน์ทำมาให้ในตอนเช้า แช่ไว้ในตู้เย็นแล้วก็มีข้อความจากเพื่อนทิ้งไว้

‘กับข้าวอยู่ในตู้เย็น อุ่นกินเองนะ ส่วนข้าวหุงไว้ให้แล้ว กลับตอนไหนบอกด้วย ส่วนเรื่องนั้นเดี๋ยวกูช่วยมึงหาอีกที ขับรถดี ๆ ล่ะ’ ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีจริง ๆ นพรุจมีครอบครัวที่น่าอิจฉา ลูกก็น่ารัก เมียก็เอาใจสารพัด ช่วยกันทำมาหากินขยันทั้งคู่ น้อยมากที่จะได้ยินข่าวว่าทะเลาะกัน

“พี่อิทมีปัญหาอะไรเหรอพี่” ธันยารัตน์เอ่ยถามสามีเมื่อทั้งสองนั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นชมพู่

“หาเมียไม่ได้” นพรุจบอกกับภรรยาแล้วก็อดขำไม่ได้ ทั้งตลกทั้งสงสาร

“หือ??”

“หาเมียช่วยมันหน่อยสิ เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี” นพรุจบอกภรรยาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

“พี่ก็บ้า ใครจะไปหาได้ หาแฟนก็ว่ายากแล้ว นี่หาเมียนะพี่”

“พี่ก็คิดไม่ออกว่ะ ว่าจะแนะนำใครที่มันพอรู้จัก”

“แล้วพี่อิทลืมพี่ขวัญได้แล้วเหรอคะ” ธันยารัตน์รู้ดีว่าตอนที่อิทธิพัทธ์เลิกกับเมียคนแรกนั้นอาการหนักหนาแค่ไหน

“ยัง มันแค่จะหามาเพื่อหลอกย่าของมันเฉย ๆ”

“อ้าวเวรกรรม แล้วใครจะไปยอมแต่งด้วยล่ะคะ น่าสงสารนะคะหาเมียตอนแก่”

“อือ พี่ก็ไม่รู้จะหาจากที่ไหนเหมือนกัน ดูท่ามันคงเพิ่งได้นอนเต็มที่ก็เมื่อคืนนี้แหละ ธันย์ไม่พอรู้จักใครบ้างเหรอลูกคนงานเราก็ได้ที่พอไปวัดไปวาได้น่ะ มีบ้างมั้ย”

นพรุจสังเกตเพื่อนว่าคงเครียดมาหลายวันก็เลยตื่นสาย ปกติอิทธิพัทธ์ถึงเมาแค่ไหนก็ตื่นเช้า แต่นี่เขาออกมาสวนแปดโมงเช้าแล้วก็ยังไม่ตื่น ธันยารัตน์ยังไม่ทันได้ตอบเสียงเล็กหวานก็ตะโกนเรียกอาทั้งสองพอดี

“อารุจอาธันย์อยู่ไหนค้า” ทั้งสองหันขวับมองหน้ากันแล้วทำตาโตโดยไม่ได้นัดหมาย

“ยัยอ้อ!” ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกันนัยน์ตาเป็นประกายฉายแววมีความหวังอยู่ในนั้น

“อยู่ทางนี้จ้า” ธันยารัตน์ลุกขึ้นโบกมือให้หลานสาว วันนี้เธอลืมไปเลยว่าเป็นวันเสาร์หลานสาวจะต้องกลับบ้านที่ราชบุรี

นพรุจจึงแยกย้ายไปทำงานปล่อยให้อาหลานเม้าท์มอยกันไปตามประสาผู้หญิงที่ได้เจอกันเพียงสัปดาห์ละครั้ง ในหัวนพรุจตอนนี้กำลังกังวลเรื่องลดาวัลย์

ทีแรกนพรุจก็ดีใจที่พอจะหาคนมาแต่งงานให้กับเพื่อนรักได้ แต่อีกใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงหลานสาวไม่ได้ ถึงลดาวัลย์จะเป็นคนสบาย ๆ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญและละเอียดอ่อนเด็กสมัยใหม่อย่างลดาวัลย์จะยอมรับมันได้หรือเปล่า แต่ถ้าเขาขอร้องเธอ เธอก็อาจจะยอมเพราะทั้งลดาวัลย์และอิทธิพัทธ์ก็เคยเจอกันอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก

แต่ตอนนั้นดูท่าทางลดาวัลย์ไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้อิทธิพัทธ์สักเท่าไร ด้วยบุคลิกที่ไม่ค่อยพูดใบหน้าหน้าคมเข้มและสายตาดุของเขา ทำให้ลดาวัลย์เข้ามาทักทายแล้วก็หาเรื่องออกไปเล่นบ้านเพื่อน

“พี่รุจคิดว่ายังไงคะ” ธันยารัตน์เอ่ยถามสามีขณะที่ทั้งสองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอน ถึงเธอจะคิดว่าลดาวัลย์เหมาะสมกับอิทธิพัทธ์มากแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของหลานสาวเพราะตัวเองก็เป็นแค่เพียงอาสะใภ้ แม้ลดาวัลย์จะสนิทกับธันยารัตน์เหมือนเป็นพี่สาวแท้ ๆ ก็เถอะ

“พี่จะลองคุยกับอ้อดูก่อน” นพรุจรู้สึกลังเลและสงสารทั้งสองฝ่าย จะช่วยก็สงสารหลานถ้าไม่ช่วยก็สงสารเพื่อน

“แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ละคะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าอ้อตัดสินใจแล้วพ่อกับแม่ก็ไม่มีปัญหา” ธันยารัตน์เกรงใจพ่อกับแม่สามีเพราะท่านเป็นคนเลี้ยงดูลดาวัลย์มาตั้งแต่เด็กจะมาตัดสินใจเรื่องใหญ่แบบนี้แทนท่านทั้งสองก็คงจะดูไม่เหมาะไม่ควร