แม่นางไม้ 2

“พี่ยักษ์ ผมเห็นมีคนมาอยู่ที่บ้านไม้สัก” เจ้าของชื่อพี่ยักษ์ ยังนั่งขัดกระบอกปืนต่อ ดวงตาดำดุไหววูบเพียงครู่ 

         “วันก่อนเห็นรถกระบะเอาข้าวของมาลงเต็มไปหมด เหมือนจะย้ายเข้ามาอยู่ยังไงยังงั้นแหละ พี่จะลองเข้าไปดูหน่อยไหม เผื่อเป็นพวกตำรวจ” มือหยาบสีน้ำตาลเข้มชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต ท่อนแขนเต็มตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อยืดสีมอซอยกปืนในมือขึ้นเล็งไปยังเป้าตรงหน้า นิ้วแข็งแรงกดไกปืนไปเพียงครั้งเดียวกระสุนก็วิ่งออกจากปลายกระบอกปืนเข้าเป้าอย่างแม่นยำแบบไม่ต้องซ้ำให้เปลืองกระสุน        

“เป็นพวกมันก็ดีสิ กูจะยิงทิ้งแม่งให้หมด” เจ้าตัวลดปืนลงเอ่ยเสียงเครียด จนลูกน้องทั้งสามคนลอบกลืนน้ำลายลงคอกันอย่างฝืด ๆ มวลอากาศคล้ายอัดตรึงแน่นแค่เอ่ยถึงสิ่งที่เป็นดั่งของแสลงของคนเป็นหัวหน้า

         “แต่ผมว่าไม่ใช่หรอกพี่ ได้ข่าวว่าตาหาญแกประกาศขายบ้านหลังนั้นไว้ คงมีคนมาซื้อแล้วย้ายเข้ามาอยู่มากกว่า” อีกคนให้ความเห็น ทว่าคนเป็นหัวหน้าก็ยังไม่มีท่าทีอะไร

         “ถ้าพี่ไม่ว่าง พวกผมไปสืบให้ก็ได้นะครับว่าใครย้ายมาอยู่” หนึ่งในนั้นเสนอตัว ชายหนุ่มใบหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเคราวางปืนที่เพิ่งเช็ดเสร็จ เอ่ยขึ้นเมื่อตัดสินใจได้

         “คืนนี้สองทุ่ม พวกมึงเตรียมตัวก็แล้วกัน กูไม่อยากให้งานเราล่ม”

         “แล้วถ้ามีคนมาอยู่จริงอย่างที่ไอ้เปรมมันว่า เราต้องเปลี่ยนจุดนัดพบใหม่กันไหม ? แม่ง ! ตั้งนานไม่มาอยู่ เสือกมาตอนจะส่งของ” อีกคนบ่นอย่างหัวเสีย ยักษ์มองคนใต้บังคับบัญชาด้วยสายตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง

         “กูจะไปดูแล้วจะตัดสินใจเรื่องนี้เอง พวกมึงมีหน้าที่แค่ทำให้งานสำเร็จ ส่วนปัญหาเป็นเรื่องของกู”

          และแน่นอนว่าตอนนี้ปัญหาเป็นของเขาจริง ๆ จากที่คิดว่าจะเข้ามาดูลาดเลาประเมินสถานการณ์ เผื่อว่าต้องย้ายจุดซื้อขายสินค้าที่จะมีการส่งมอบอีกไม่กี่วันข้างหน้าอย่างที่ลูกน้องเสนอ กลับกลายเป็นว่าเขาไม่สามารถปล่อยผ่านหญิงสาวตรงหน้าไปได้เลย

เจ้าของเงาที่แฝงตัวมาในห้องนอนถอนใจช้า ๆ สายตาคมกริบยังมองร่างงามที่ทำให้หัวใจเขาคล้ายหยุดเต้นอย่างครุ่นคิด

          หญิงสาววางหวีในมือ ลุกจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมาทิ้งตัวลงบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่งที่ขนมาจากกรุงเทพ ฯ มือบางเอื้อมหยิบสมาร์ตโฟนที่โยนทิ้งไว้ส่ง ๆ บนที่นอนเมื่อตอนหัวค่ำขึ้นมาดูด้วยความเคยชิน ใบหน้างามดูผิดหวังเมื่อมองหน้าจอที่ร้างไร้สัญลักษณ์ของสัญญาณเครือข่ายมือถือ เลยตัดสินใจวางลงที่เดิม จากนั้นก็ล้มตัวลงบนที่นอนอย่างอ่อนแรง ปล่อยความคิดให้ยังวนเวียนอยู่กับเรื่องในอดีตจนน้ำตาไหลรินออกมาไม่รู้ตัว น้อยใจในโชคชะตาของตัวเองนัก

          เสียงร่ำไห้เบา ๆ ทำให้คนที่ยืนอยู่ในมุมมืดอย่างอดทนถึงกับหัวใจกระตุกไหวอีกครั้ง แล้วอย่างนี้เขาควรทำอย่างไรกับนางไม้ตนนี้ดี ?

          มธุรดาร้องได้จนหลับไปในตอนค่อนคืน แสงจันทร์กระจ่างผ่านผ้าม่านพลิ้วไหวเข้ามา ร่างแน่งน้อยที่หลับใหลบนเตียงเหมือนดอกไม้ยามราตรีที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนมวลภมรให้ลุ่มหลง

ยักษ์ค่อย ๆ จรดปลายเท้าแผ่วเบาเดินตรงไปยังเตียงเหมือนถูกมนต์สะกด ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเหนือร่างเล็กที่เข้าสู่ห้วงนิทรา ดวงตาคมสีสนิมพินิจมองหญิงสาวท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์

จากที่เห็นไกล ๆ ว่าสวยแล้ว เมื่อเข้ามาใกล้ก็ยิ่งเห็นความสวยงามจับใจปานเทพธิดาตัวน้อย ๆ ที่อยู่ผิดที่ผิดทาง ดวงตาคู่สวยหวานปานหยดปิดพริ้ม เห็นเพียงขนตายาวงอนพาดทับอย่างเป็นธรรมชาติ ปากแก้มระเรื่อแดงน่ากดจูบ ผมยาวดำขลับแผ่กระจายคลุมหมอนราวกับภาพวาดที่ถูกแต่งแต้มอย่างบรรจงจากจิตรกรเอก