แม่นางไม้ 1

ในคืนที่พระจันทร์ลอยเด่นเป็นสีนวลขับความมืดของรัตติกาล ทั่วทั้งบริเวณบ้านไม้สักขนาดกลางซึ่งตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านปกคลุมไปด้วยต้นไม้รกครึ้ม มีเพียงลำแสงจากหลอดไฟวัตต์ต่ำวับแวมลอดออกมาจากด้านบนของตัวบ้าน เสียงแมลงกลางคืนกรีดก้องดังไปทั่วผืนป่า ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวไม่เงียบงันวังเวงจนหญิงสาวที่อยู่บนเรือนไม่ได้ยินหรือรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างจากภายนอกที่ผิดปกติไป

          เจ้าของเรือนร่างบอบบางนั่งอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง กระจกใสสะท้อนภาพหญิงสาวที่มีดวงตากลมโตเปล่งประกายวับวาวราวหยาดน้ำผึ้ง จมูกโด่งเล็กปลายรั้นเล็กน้อยเหมาะเจาะเข้ากับรูปหน้าอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอ ริมฝีปากอิ่มดูอ่อนนุ่มแดงเรื่อดั่งกลีบดอกกุหลาบแย้มยามเช้า แก้มนวลเปล่งปลั่งของวัยสาวขึ้นเป็นสีชมพูอ่อนแม้ไม่ได้แต่งแต้มสีสันของเครื่องสำอาง

          ผู้เป็นเจ้าของใบหน้างดงามขยับตัวเล็กน้อยในยามที่ยกหวีขึ้นมาสางผมยาวดำขลับจนถึงกลางหลังของตนอย่างช้า ๆ เธอส่ายศีรษะสะบัดเบา ๆ ปลายผมก็พลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว ดูนุ่มนวลละมุนละไมกระตุ้นเลือดในกายของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืดของบ้านให้เดือดจนร้อนรุ่มไปทั้งกายแกร่ง

          “ลูกพี่ นั่นมันคนหรือนางไม้ ?” เสียงแหบพร่าจากหนึ่งในสี่ของชายชุดดำสนิทไปทั้งร่างกระซิบถามเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งขึงไปไม่ต่างจากคนอื่น

ผู้บุกรุกทั้งสี่คนมีหน้ากากสีเดียวกับชุดโทนมืดสนิทปิดไว้ครึ่งใบหน้า พร้อมปืนสั้นที่เหน็บเอวเหมือนกัน สายตาทุกคู่ยังไม่อาจละจากความงามตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

 แม่นางไม้ที่ถูกเอ่ยนั้น เจ้าหล่อนอยู่ในชุดนอนสีชมพูลายตุ๊กตาน่ารัก ดูน่าทะนุถนอมไปทั้งเนื้อทั้งตัว แม้อยู่ในชุดนอนแสนธรรมดา ทว่ากลับกระตุ้นความเป็นชายของทุกคนให้ลุกโชนอย่างไม่น่าเชื่อ

          “เงียบ ! พวกมึงทุกคนลงไปรอกูอยู่ข้างล่าง” เสียงเข้มห้วนของชายหนุ่มร่างใหญ่ออกคำสั่ง ทั้งหมดขยับตัวยอมทำตามด้วยความอิดออด สายตายังอ้อยอิ่งอยู่กับความงดงามตรงหน้า ทว่าเมื่อปะทะกับสายตาดุดันของคนออกคำสั่งก็ต้องรีบลนลานตามกันออกมาจากจุดที่ซุ่มอยู่อย่างเงียบกริบตามที่ถูกฝึกกันมาอย่างดี

          ทั้งบริเวณจึงเหลือเพียงเจ้าของคำสั่งอยู่คนเดียว ดวงตาคู่คมหันกลับไปมองพินิจหญิงสาวที่ลูกน้องให้คำนิยามว่างามงดราวแม่นางไม้อีกครั้ง

ชายหนุ่มนั้นถึงจะอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อนมานาน ก็ใช่ว่าไม่เคยเจอผู้หญิงสวย แต่ต่อให้สวยขนาดไหนก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้หัวใจของเขากระตุกแกว่งได้เท่านี้มาก่อน

 ภาพเจ้าหล่อนที่เข้ามาอยู่ในจักษุสายตาเขาในวินาทีแรกดั่งเหมือนต้องมนต์จนไม่อาจถอนสายตา

สงสัยว่าเธอเป็นแม่นางไม้หรือแม่มดกันแน่ ? ถึงสะกดใจแข็งแกร่งดั่งผาหินของเขาให้สั่นไหวได้ถึงเพียงนี้  

          ชายหนุ่มนึกย้อนเมื่อตอนลูกน้องวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกข่าวจนเต้องพาตัวเองแฝงเร้นเข้ามาในบ้านไม้สักท้ายหมู่บ้านที่พวกเขาใช้เป็นแหล่งนัดซื้อขายสินค้าในตลาดมืดมาช้านาน