แม่นางไม้ 3

 หัวใจของเขาเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างหนาทรุดลงบนเตียงเดียวกันอย่างไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น มือหนาหยิบผ้าที่ยัดใส่กระเป๋าหลังของกางเกงออกมา จากนั้นก็พึมพำเอ่ยกับคนตรงหน้า

          “ขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้ แม่นางไม้” ผ้าผืนบางถูกโปะลงบนจมูกโด่งเล็ก หญิงสาวสะดุ้งเพียงชั่วครู่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะปิดลงอีกครั้งเพียงไม่กี่วินาที ร่างบอบบางทว่าอวบอัดในบางส่วนแน่นิ่งไป กลิ่นเรือนกายสาวหอมจรุงใจลอยสู่ปลายจมูกกระทบประสาทสัมผัสของชายหนุ่ม ความตื่นตัวบางอย่างเริ่มก่อตัวปั่นป่วน ยามทอดสายตามองหน้าอกอวบภายใต้ชุดนอนลายน่ารักที่พุ่งนูนเด่นท้าทายสายตาก็ยิ่งร้อนรุ่ม ชายหนุ่มดึงผ้าออกจากใบหน้าหวานที่สลบไปอย่างง่ายดายจากฤทธิ์ยาที่ชุบมากับผ้าผืนนั้น

          มือแกร่งช้อนหลังบอบบางขึ้นจากที่นอน เนื้อตัวนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมรัญจวนจากเรือนร่างของหญิงสาวทำเอากายหนุ่มปั่นป่วนอีกครั้ง

ยักษ์สบถเมื่อความอดทนสิ้นสุด ยอมวางร่างปวกเปียกลงที่นอนเหมือนเดิม จากนั้นก็ก้มลงทาบปากร้อนของตนบนปากอิ่มลิ้มรสความหอมหวานที่แสนเย้ายวนอย่างอดใจไม่ไหว

          “เห้ยมึง ป่านนี้ลูกพี่จัดการแม่นางไม้ไปกี่ยกแล้ววะ ยุงกัดกูจนเลือดจะหมดตัวแล้วเนี่ย ตบก็ไม่ได้ด้วย” เชิดเป็นหนึ่งในคนที่ติดตามมาด้วย เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด หลังจากค่อนคืนแล้วยังไม่เห็นคนเป็นหัวหน้าลงมาจากบ้านไม้สัก

          “กูควรสงสารยุงหรือมึงดี ?” เสียงจากปลิว ชายหนุ่มร่างเล็กทว่าปราดเปรียวทุกการเคลื่อนไหวเอ่ยขึ้นแฝงความหมั่นไส้อีกฝ่าย

          “สงสารกูดิวะ มึงไม่โดนกัดบ้างหรือไง ?”

          “ยุงมันก็เลือกคนเนอะ ที่สำคัญเลือกคนผิดอีกต่างหาก คิดยังไงถึงดูดเลือดชั่ว ๆ ของมึง”

          “นี่แหนะ มึงไม่ชั่วเลยนะไอ้เวร” เชิดที่ถูกหลอกด่า ฟาดฝ่ามือหนัก ๆ ลงบนศีรษะของอีกฝ่ายทันที

          “โอ๊ย ! กูเจ็บนะ” ปลิวเองก็ไม่ยอมแพ้ ยกเท้าขึ้นยันและถีบคืนทันที จนอีกคนซึ่งเป็นคนกลางรำคาญ มันสองคนทะเลาะกันได้ทุกวันจริง ๆ

          “มึงสองตัวหยุดทะเลาะกันได้แล้ว โน่น พี่ยักษ์ลงมาแล้ว”เสียงปรามของเปรม เจ้าของเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่กว่าสองคนแรกแต่ก็ยังไม่เท่าคนเป็นหัวหน้าที่ตอนนี้กำลังเดินลงมาจากเรือนไม้สัก ทว่าไม่ได้กลับลงมาเพียงคนเดียว เพราะในวงแขนแกร่งมีร่างบางปวกเปียกของแม่นางไม้ที่ทุกคนให้คำนิยามติดมือลงมาด้วย

          “เชี่ยแล้ว ! อย่าบอกนะว่าพี่ยักษ์จะพากลับไปที่หมู่บ้านกับพวกเราด้วย” ปลิวอุทาน แต่เชิดกลับดีใจ

          “ก็ดีสิ หวานปากกูเลย เดี๋ยวพี่ยักษ์แกเบื่อคงส่งต่อมาให้พวกเรา”

          “ไอ้เวร คิดแต่เรื่องชั่ว ๆ นะมึง” ปลิวด่า สายตายังมองคนเป็นลูกพี่ตาไม่กะพริบ

          “หรือมึงไม่คิด แม่งสวยขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นก็อยากเอาทุกคนแหละ ขนาดใจแข็ง ๆ อย่างพี่ยักษ์ยังยอมสยบเลย แต่พี่ยักษ์แกเป็นพวกเบื่อเร็ว กูว่าเดี๋ยวพวกเราคงได้สนุกต่อ” เชิดยังพูดอย่างคะนองปาก ปลิวกับเปรมไม่สนใจ ทั้งคู่รีบลุกจากแคร่ข้างบ้าน เมื่อร่างสูงใหญ่ของคนเป็นหัวหน้าก้าวพ้นจากตัวบ้านตรงเดินตรงมายังพวกเขา

          “พี่จะพาไหน ?”

          “เอากลับไปด้วย”

          “ห๊ะ ?”

          “งั้นถ้าพี่ยักษ์เบื่อผมขอต่อนะ” ปลิวทำหน้าสงสัย ส่วนเชิดนั้นกลับขอมีส่วนร่วม และแน่นอนเป็นเปรมที่ไม่ออกความเห็นใด ๆ เช่นเดิม

 ยักษ์กระชับร่างบางในอ้อมกอดเมื่อเห็นสายตาหื่นกระหายของหนึ่งในลูกน้อง

          “กูไม่ให้ใครทั้งนั้น แล้วก็ห้ามพวกมึงมายุ่งด้วยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน”

          “จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอพี่ ?” เปรมเอ่ยถาม เพราะปกติไม่เคยเห็นคนเป็นลูกพี่สนใจผู้หญิงคนไหน

          “กูทิ้งไว้ให้อยู่ที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก คงได้โดนข่มขืนคาบ้านสักวัน”

          “แล้วเอาไปด้วยนี่เขาเต็มใจเหรอพี่ ?” เปรมยังกังวล

          “กูตัดสินแล้ว จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ต้องไป”

          “จะไม่เสียงานเราใช่ไหมพี่ ตอนนี้คนในหมู่บ้านน่าจะรู้เรื่องที่บ้านตาหาญมีคนย้ายเข้ามาอยู่ หายไปดื้อ ๆ อย่างนี้ หวังว่าตำรวจคงไม่บุกไปหาเราหรอกนะ”

          “ถ้าพวกมันกล้าไป กูก็จะต้อนรับ” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ยี่หระ เบี่ยงร่างสูงของตนหลบลูกน้อง เดินไว ๆ พาหญิงสาวในอ้อมแขนเดินเข้าไปยังจุดที่ออกมา อีกสามคนที่เหลือเลยต้องทยอยเดินตามกลับเข้าไปอย่างเงียบกริบเหมือนตอนขาออกมา