บทที่ 6

แพรไหมเกิดอาการเดดแอร์ สายตาจ้องมองผู้หญิงที่เห็นจากรูปของผู้หวังดี ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวจริง แถมยังมาเจอกันในห้องของฉัตรฐา

          เหตุผลนี้สินะที่เขาเงียบหายไป

          รอยยิ้มหยันติดเศร้าปรากฏบนใบหน้าของแพรไหม

          “เกลถามว่าคุณเป็นใคร แล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงกัน” กัลย์สุดาถามอีกรอบอย่างร้อนใจ และทำท่าจะวิ่งหนีเข้าห้องครัวไปด้วยความหวาดกลัวหากอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้

          “...”

          แพรไหมยังคงนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้ว่าควรตอบว่าเป็นอะไรกับฉัตรฐา         

บทที่ 6

          “พอดีคุณไฉให้แพรมาเอาเสื้อให้น่ะค่ะ” แพรไหมเอ่ยบอกเมื่อตั้งสติได้ พร้อมพยายามยิ้มกว้าง         

          “พี่ไฉสั่งหรือคะ” พอได้ยินชื่อฉัตรฐา กัลย์สุดาก็เริ่มคลายใจ แต่ยังไม่ได้ลดท่าทีระวังภัย ดวงตาพินิจมองคนที่บุกรุกเข้ามา

          “ค่ะ สงสัยคุณไฉจะลืมไลน์บอกคุณเกล” แพรไหมหาเหตุผลมาอ้าง “แพรไม่ใช่มิจฉาชีพหรอกค่ะ แพรเป็นลูกน้องคุณไฉ”

          กัลย์สุดาขบเม้มปากมองพินิจ เพราะตั้งแต่กลับมาเธอยังไม่เคยเห็นหน้าลูกน้องคนนี้เลย

          “เป็นลูกน้องจริงๆ ค่ะ ถามคุณนนก็ได้”

          แพรไหมเห็นสายตาใคร่รู้นั้นจึงพิสูจน์ด้วยการหยิบสมาร์ตโฟนต่อสายหานนทกร เธอต้องการความช่วยเหลือโดยด่วน เพราะไม่เช่นนั้นบ้านของฉัตรฐาอาจจะไหม้ได้    

          “คุณนนคะ แพรมาเอาเสื้อให้คุณไฉ แล้วเจอคุณเกลเข้า ช่วยบอกคุณเกลให้หน่อยได้ไหมคะว่าแพรเป็นลูกน้องคุณไฉ”

          เธอเน้นย้ำคำว่าลูกน้อง และคิดว่านนทกรนั้นหัวไวพอจะเข้าใจสถานการณ์ได้ ก่อนจะส่งต่อสมาร์ตโฟนให้คนของฉัตรฐา

          ฝ่ายนั้นพูดคุยอยู่สามสี่ประโยคก็พยักหน้าว่าเข้าใจแล้ว แพรไหมจึงโล่งใจ

          “แพรขอเข้าไปหยิบเสื้อนะคะ”

          “ค่ะ”

          กัลย์สุดาหลีกทางให้แก่ลูกน้องของฉัตรฐา ถึงกระนั้นก็ก้าวเท้าตามติดไปเมื่ออีกฝ่ายมุ่งหน้าไปยังห้องนอน

          แพรไหมพยายามไม่แสดงพิรุธ มือเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วก็ต้องยิ้มเย็น เพราะเสื้อของเธอที่เคยแขวนไว้หายไปทั้งหมด และถูกแทนที่ด้วยเสื้อของคนด้านหลัง พลันได้กลิ่นน้ำหอมที่เธอใช้มาจากตัวฝ่ายนั้น

          “ได้แล้วค่ะ”

          แพรไหมหยิบสูทตัวหนึ่งของฉัตรฐาออกจากราว โค้งศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการร่ำลาแล้วจ้ำอ้าวออกมาอย่างเร็วไว

          เวลานี้ใจของเธอกำลังระอุร้อนด้วยเปลวไฟที่เธอเป็นคนโยนไม้ขีดไฟลงไปเอง

          “เฮ้อ เจ็บอีกแล้วยัยแพร”         

          แพรไหมพยายามจัดการกับอารมณ์ระหว่างที่ลิฟต์ตัวกว้างพาเธอลงไปยังชั้นล็อบบี พอก้าวเท้าออกมาเท่านั้นก็ต้องรับสายสำคัญ

          ปิ๊บ

          “เธอเข้าไปที่นั่นทำไม ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ให้เข้าไป รู้ไหมเกลตกใจขนาดไหน...”

          “แพรแค่จะไปเอาเสื้อค่ะ” แพรไหมอธิบายเสียงเรียบ คงหวงกันมากเลยสินะถึงได้รีบโทร.เข้ามาเฉ่งเธอแบบนี้ แต่เธอก็ไม่ใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย ไม่เห็นต้องกลัวอะไรขนาดนั้น

          “หลังจากนี้อย่าคิดเข้าไปวุ่นวายอีก” ฉัตรฐาออกคำสั่งเสียงเฉียบ เขาไม่ต้องการให้ใครเข้าไปยุ่มย่ามกับกัลย์สุดา

          “แพรไม่เข้าไปแล้วค่ะ” นับจากนี้ไปเธอจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก แต่ก็ไม่วายถามหาข้อสรุป “สรุปเลือกคนนี้นะคะ”

          “ไม่ใช่เรื่องของเธอ” แพรไหมไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายกับหัวใจของเขา

          “ค่ะ แต่ยังไงฝากคุณไฉบอกคุณพ่อของคุณด้วยนะคะว่าได้ว่าที่เจ้าสาวแล้ว” หลังจากนี้คงต้องให้พ่อลูกคุยกันเอง

          “ฉันจะจัดการเอง”

          “แพรยินดีล่วงหน้าด้วยเลยค่ะ” เธอยินดีจากใจจริง จากนั้นก็เงียบไป ก่อนจะเอ่ยบอกในเรื่องที่ต้องการบอกชายหนุ่ม “เดือนหน้าแพรจะหาเงินค่าฉีกสัญญามาให้ค่ะ”

          “ฉันจะรอนับเงิน” เขาจำได้ดีว่าแพรไหมบอกว่าจะเก็บเงินมาไถ่ตัวเองและบ้านไป 

          “ค่ะ” หญิงสาวฝืนยิ้มใส่โทรศัพท์ ในสัญญาระบุไว้ว่าถ้าเธอไปก่อนถึงวันที่เขากำหนด เธอต้องจ่ายค่าฉีกสัญญาตามจำนวนวันที่อยู่ไม่ครบ ถึงจะได้บ้านคืนกลับไป

          ที่จริงหญิงสาวเกือบทำมันได้แล้ว แต่หลายเดือนก่อนหน้านี้เธอยอมควักเงินส่วนนั้นออกมาเพื่อจ่ายไปกับเรื่องหนึ่ง

          หญิงสาวแค่นยิ้ม พูดไปตอนนี้ก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร แต่โชคดีที่มีนิตยสารแนวเซ็กซี่ยื่นข้อเสนอมาเมื่อหลายเดือนก่อน