บทที่ 5 (02)

          “ขอให้ปลอดภัยนะคะ” แพรไหมอวยพร เธอยังไม่ได้จากไป เพราะถูกขอให้ช่วยเฝ้าหน้าคลินิก หากมีอะไรน่าสงสัยให้รีบเข้าไปรายงาน

          เป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าผู้ชายที่ร่างสูงกว่าฉัตรฐาจะก้าวเท้าออกมาบอกข่าวดี

          “ธาดาปลอดภัยแล้วครับ แต่ผมฝากช่วยอยู่กับมันที ผมจะเฝ้าด้านหน้าเอง” ถึงแม้เพื่อนจะปลอดภัยแล้ว แต่เวลานี้ก็ยังนอนไม่ได้สติ และต้องมีคนคอยอยู่ดูแล

          แพรไหมเหมือนน้ำท่วมปาก นึกอยากจะปฏิเสธ แต่ในเมื่อช่วยมาถึงขนาดนี้แล้ว อยู่เฝ้าอีกสามสี่ชั่วโมงก็คงไม่ใช่ปัญหา แล้วพลิกตัวเดินเข้าไปด้านใน หากธาดาฟื้นเมื่อใดเธอจะรีบจากไปทันที

          กว่าคนเจ็บจะรู้สึกตัว เธอก็ต้องชะโงกหน้าไปมองอยู่หลายรอบ สลับกับการนั่งเข้าเว็บหางานไปพลางๆ

          “ขอบคุณที่ช่วยผม” ธาดาไม่สามารถขยับตัวลุกได้ เขารู้สึกร้าวไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะตรงที่ถูกแทง

          แพรไหมพยักหน้ารับแล้วเป่าลมแรงๆ ออกจากปาก รู้สึกโล่งใจไม่น้อย     

          “คุณอยากได้อะไร ผมจะตอบแทน เงินสักสองสามล้านก็ไม่มีปัญหา” ธาดานิ่วหน้าขณะพูด เขาตอบแทนได้ทุกอย่างที่แพรไหมต้องการ

          “แพรสงสารเลยช่วย ไม่ได้หวังเงินค่ะ” แพรไหมปฏิเสธ เห็นแบบนี้แต่เธอก็ไม่ได้คิดเรื่องเงินไปเสียทุกอย่าง ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนที่วางไว้ข้างเตียงขึ้นมาถือไว้

          “คุณหางานใหม่อยู่เหรอ” ธาดามองไปเห็นเว็บหางานบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของแพรไหมจึงอดถามไม่ได้ แล้วยกมือไปกุมหน้าท้องด้วยใบหน้าเหยเก

          “หาเตรียมไว้ค่ะ แต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้”

          “ไอ้ไฉจะเฉดหัวคุณทิ้ง?”

          แพรไหมไม่ตอบ

          “มาทำงานกับผมสิ”

          “ยุ่งยากแน่ๆ ค่ะ แค่แพรช่วยคุณครั้งเดียว อย่าคิดว่าเป็นบุญคุณเลย เป็นคุณถ้ามีคนมานอนเจ็บอยู่ตรงหน้าก็ต้องช่วยเหมือนกัน”         

          หากเธอย้ายฝั่ง รับรองเลยว่าชีวิตจะเจอแต่ความโชคร้าย ฉัตรฐาคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่ แค่มาช่วยธาดาก็สุ่มเสี่ยงมากเกินแล้ว และเธอก็ไม่เคยคิดจะทรยศต่อเขาด้วย

          “ผมคงไม่ช่วยครับหากเป็นไอ้ไฉ นามบัตรผมอยู่ในกระเป๋ากางเกงนะ ติดต่อมาได้เสมอ ผมไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร” ธาดาบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

          “แพรต้องไปแล้ว ตอนบ่ายแพรมีนัดคุยงาน” ถึงเวลาเธอต้องไปเตรียมตัวทำงานแล้ว และไม่ได้คิดหยิบนามบัตรเขาติดมือไปด้วย

          “ขอบคุณครับ” ธาดาขอบคุณจากใจ ไม่นึกเหมือนกันว่าชีวิตต้องมารับความช่วยเหลือจากคนของศัตรู

          แพรไหมยิ้มรับแล้วเดินตรงไปยังรถที่จอดไว้อย่างเร็วไว หลังจากนี้เธอต้องนำไปล้างและส่งคืนให้ร้านเช่า          

          PAIRJAA : งานเรียบร้อยค่ะ

          แพรไหมพิมพ์ข้อความส่งไปให้ฉัตรฐา หลังปิดงานทั้งสองเรียบร้อยแล้วและกำลังนั่งเครื่องบินกลับไปยังกรุงเทพฯ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีการตอบกลับมา

          เขาอ่านแต่ไม่ตอบ       

          หรือคนที่มาดูตัวครั้งนี้ถูกใจเขากันนะ

          แพรไหมมีคำถามเกิดขึ้น เขาถึงเงียบหายไปสองวันแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็จำเป็นต้องเข้าไปหา เพื่อนำสร้อยไปส่งให้ถึงมือ

          PAIRJAA : เดี๋ยวแพรจะเอาสร้อยเข้าไปให้นะคะ

          CAI-CHATTHA : เดี๋ยวให้นนไปเอา ช่วงนี้ไม่ต้องเข้ามาหา ไปทำงานที่สุราษฎร์ต่อ

          รอไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็ได้รับงานใหม่ต่อแบบไม่มีเวลาให้หยุดพัก แต่ก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้ไม่ต้องไปเจอหน้าเขาให้เจ็บปวดใจเปล่าๆ

          หลังนำสร้อยส่งต่อให้นนทกรแล้วแพรไหมก็กดจองตั๋วเครื่องบินเพื่อไปทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อ ถือโอกาสไปเที่ยวด้วยเลย

          แต่แพรไหมก็ไม่คาดคิดว่าตลอดสองสัปดาห์นี้เธอจะได้ทำงานแบบไม่มีหยุดพัก เธอต้องอาศัยนกยักษ์บินไปทำงานแทนฉัตรฐาไม่รู้กี่รอบ

          กระทั่งวันนี้ที่เท้าของเธอเหยียบลงบนพื้นกระเบื้องในห้องพักของตัวเอง เพราะพรุ่งนี้เธอรับงานไว้จึงต้องกลับมา

          “เหนื่อย”

          แผ่นหลังสวยทิ้งลงบนเตียง เธอคิดถึงหมอนและผ้าห่มนุ่มๆ ของตัวเองแทบแย่

          “ทำไมถึงโยนงานมาให้เยอะขนาดนี้นะ หรือป่วย?” ปกติฉัตรฐามักจะไปดูแลงานด้วยตัวเอง มันดูผิดวิสัยไปจึงอดคิดสงสัยไม่ได้

          บางทีเขาอาจมีงานที่สำคัญกว่าก็เป็นไปได้ หญิงสาวคิดแล้วก็นอนกลิ้งตัวไปมาราวครึ่งชั่วโมง ก่อนจะต้องดีดตัวขึ้นไปยังหน้าตู้เสื้อผ้า 

          “ชุดเดรสสีฟ้าหายไปไหน เรามีแค่ตัวเดียวด้วย”

          แพรไหมรื้อตู้เสื้อผ้ามาร่วมสิบนาทีแล้ว แต่ก็หาชุดเดรสที่มีโบผูกด้านหลังไม่เจอ

          “ต้องอยู่ที่ห้องคุณไฉแน่ๆ” ครั้งสุดท้ายที่ใส่ เธอแวะไปหาฉัตรฐาหลังทำงานเสร็จ เมื่อนึกได้แล้วก็ทำหน้าเหนื่อย เพราะคงต้องหอบสังขารไปเอาถึงเพนต์เฮาส์เขา และเธอเองก็มีเรื่องจะพูดคุยกับฉัตรฐาด้วย    

          แพรไหมขับรถคันเล็กมุ่งตรงไปยังเพนต์เฮาส์ เมื่อไปถึงก็หยิบคีย์การ์ดขึ้นมาทาบที่ตัวรับสัญญาณแล้วผลักประตูไปด้านใน ทว่าเพียงก้าวเข้าไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องชะงัก เพราะจมูกได้กลิ่นหอมของอาหาร รวมถึงมีเสียงกุกกักมาจากห้องครัว

          เจ้าของดวงหน้าสวยขมวดคิ้ว เพราะปกติแล้วฉัตรฐาไม่ชอบการเข้าครัวทำอาหาร ไม่รู้วันนี้นึกครึ้มอะไร จังหวะนั้นก็มีเสียงไม่คุ้นหูตะโกนถามสวนมา

          “กลับมาแล้วเหรอคะพี่...”

          แพรไหมชะงักไปทั้งตัวและใจ มองคนที่เดินออกมาจากห้องครัวตาไม่กะพริบ

          “คุณเป็นใครกันคะ” คนเอ่ยถามถอยหลังกรูดด้วยความกลัว เมื่อจู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าเข้ามาในห้อง