บทนำ (02)

          “อีกสี่เดือน แพรจะหมดสัญญาแล้วนะคะ”

          แพรไหมเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเดรสตัวเดิม หย่อนก้นนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งและเอ่ยบอกกับคนที่นอนคว่ำหน้าเข้ากับหมอน

          “อื้อ”

          ฉัตรฐาครางรับ ร่วมนาทีกว่าจะพลิกตัวขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียง มองดวงหน้าหวานผ่านกระจกเงา เห็นหญิงสาวเลิกคิ้วมอง ทำเป็นอยากให้เขาทบทวนดูอีกครั้ง จึงบอกไปเสียงหนัก

          “อยากไปทางไหนก็ไป” หากครบสัญญาแล้วเขาก็ไม่คิดจะรั้งไว้ แต่ต้องไม่ขาดทุน

          “แพรอยู่ต่อก็ได้นะคะ” มือเล็กหยิบยางมัดผมขึ้นมามัดรวบไว้กลางศีรษะอย่างลวกๆ แล้วหมุนตัวหันไปมองคนที่กำลังหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาไถหน้าจอไปมา

          ฉัตรฐาเลิกคิ้วมอง แต่ยังไม่ได้เอ่ยใดๆ

          “แต่แพรอยากแต่งงาน” แพรไหมพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน เพื่อสื่อว่าไม่ได้ล้อเล่น เธอพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาไปแบบนี้ แต่มันต้องแลกมาด้วยสถานะที่มั่นคง

          เจ้าของร่างระหงรู้สึกใจหายอยู่ไม่น้อยเมื่อเหลือเวลาอยู่กับชายหนุ่มอีกเพียงแค่สี่เดือนเท่านั้น แต่ดีใจมากกว่าที่จะได้หายใจทั่วท้องเสียที และความผิดในใจที่แบกใส่หลังไว้ก็จะเบาบางลง พลันหวนไปคิดถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อนที่เธอนำบ้านมาขอจำนองกับฉัตรฐา แต่จับพลัดจับผลูได้กลายเป็นคนของเขาด้วย

          “ผมให้ได้แค่สี่ล้าน”

            “แพรขออีกสักสองล้านไม่ได้หรือคะ”

            “ผมให้ได้เท่านี้ ถ้าไม่เอาก็เอาโฉนดกลับไป”

          คนจนตรอกอย่างแพรไหมจะปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อฉัตรฐาให้มากกว่าเจ้าอื่น แม้จะไม่ได้ตามที่เรียกไป อย่างน้อยก็เพียงพอสำหรับค่าผ่าตัดและค่ารักษามารดา ส่วนที่เหลือเธอจะแบ่งไปใช้หนี้ แต่คงเป็นคราวซวยของหญิงสาว เพราะขณะที่นั่งเจรจากับเขาอยู่นั้นดันไปขอดื่มน้ำที่วางอยู่ตรงหน้า

          เธอทั้งหิวและเหนื่อย จึงดื่มไปจนหมดแก้ว ไม่ได้สนใจว่าเจ้าของก่อนหน้าจะว่าอะไรหรือไม่ เพราะฝ่ายนั้นถูกไล่ออกไปจากห้องแล้ว

          แพรไหมไม่รู้เลยว่าน้ำแก้วนั้นถูกผสมด้วยยาปลุกเซ็กซ์ และแก้วน้ำที่ฉัตรฐายกขึ้นดื่มก็ไม่ต่างกัน หลังจากนั้นเธอกับเขาก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงเดียวกัน

          ภายหลังฉัตรฐาได้ไล่หาตัวคนวางแผนนี้ จนรู้ว่าเป็นลูกน้องที่หวังจับเจ้านายอย่างเขา จากนั้นแพรไหมก็ได้รับข้อเสนอ

          “งั้นก็มาเป็นคนของผม”

          แน่นอนว่าเธอปฏิเสธไป เพราะศักดิ์ศรีค้ำคอ และเธอต้องการขอจำนองบ้าน ไม่ใช่ตัวเอง

          ทว่าไม่ถึงสัปดาห์แพรไหมก็ต้องกลับลำมารับข้อเสนอนั้น เมื่อถูกเจ้าหนี้ของบิดาอีกรายที่ไม่เคยรู้มาก่อนบุกไปหาถึงโรงพยาบาลที่มารดารักษาตัวอยู่

          คนพวกนั้นขู่ว่าจะทำร้ายท่าน ทั้งที่ท่านนอนเป็นผักไม่รู้เรื่อง ส่วนตัวเธอถูกผลักจนศีรษะไปกระแทกกับขอบโต๊ะ หนำซ้ำยังถูกพวกมันรุมตบตีและลากออกไปหาคนเป็นนาย

          หญิงสาวกลัวสุดชีวิต ร้องไห้ตัวสั่นผวา สองมือพนมไหว้ร้องขอกลับไปหามารดา แต่คนพวกนั้นไม่มีแววปรานีต่อเธอที่เป็นผู้หญิงเลย อีกทั้งยังไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย เพราะมีพรรคพวกเป็นคนมีสีคอยหนุนหลัง

          ในตอนนั้นเธอคิดอะไรไม่ออก รู้แค่ว่าอยากมีชีวิตรอดกลับไปหามารดา

          และฉัตรฐาเป็นแสงแห่งความหวังเดียวที่เธอมี

          หลังจากโทร.ไปหาชายหนุ่ม ไม่นานเธอก็ถูกเจ้าหนี้ปล่อยตัวกลับไปหามารดา และกลายมาเป็นคนของเขาจนถึงทุกวันนี้ โดยมีพันธสัญญาสามปีแลกกับหนี้เกือบเจ็ดล้านบาท

          “ไปเถอะ อย่าคิดอยู่” ฉัตรฐารู้สึกว่าเขาเริ่มเบื่อแพรไหมแล้ว ไม่รู้สึกตื่นเต้นเท่าตอนแรกเริ่ม

          คำตอบอย่างไม่ลังเลของชายหนุ่มดึงให้หญิงสาวออกมาจากห้วงความคิดในอดีต แล้วหันมามองหน้าเขา “ถามจริง…ตลอดเวลาสองปีกว่านี้ไม่รักแพรบ้างเลยเหรอ” แพรไหมแค่นยิ้มเจ็บปวดออกมาเล็กน้อย 

          “ไม่-เคย-คิด-รัก” ฉัตรฐาเน้นทีละคำ หวังว่าแพรไหมจะเข้าใจ

          “เคลียร์ดีค่ะ แพรจะได้ตัดใจ” แพรไหมบอกกับตัวเองว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว พลันพลิกตัวกลับไปมองกระจกอีกครั้ง

          “เธอรักฉัน? ” คนฟังถามกลั้วหัวเราะ

          “เผลอรักไปแล้วค่ะ โชคร้ายชะมัด” เธอไม่รู้เหมือนกันว่าดันไปรักคนที่ไม่ควรรักตอนไหน หรือเพราะมองไปทางไหนเธอก็มีแต่ฉัตรฐากระมัง เมื่อเธอกลายเป็นที่ชังของญาติๆ แม้กระทั่งน้องสาวของตัวเอง

          จะสุข จะทุกข์ เธอก็มีเขารับฟัง แม้เขาจะไม่อยากฟังก็ตาม

          “ไม่เจียมตัว” ฉัตรฐาซ้ำคนที่ควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองให้ได้ดีกว่านี้ 

          “แพรไปแล้วค่ะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”

          แพรไหมขี้เกียจอยู่ฟังคำบาดใจรีบขยับลุกออกจากห้องกลับไปหลบเลียแผลใจ แต่เธอเก่งอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ถึงตาย อีกไม่นานใจก็คงหายดี