تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”
تاريخ النشر:
2026-08-08 19:10:16เพียะ!
“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้
ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิต
เพียะ!
“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้
“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้น
เพียะ!
“หนึ่ง อึก”
เพียะ!
“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาด
เพียะ เพียะ เพียะ
คราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา
“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”
“อะไรนะ” เจย์แกล้งถาม เขาอมยิ้มด้วยความพอใจที่อีกฝ่ายตอบสนองเขาได้เป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะรวยเทียมฟ้าเพียงใด การหาคู่นอนนั้นเป็นเรื่องง่าย แต่คนที่ทนแรงเขาได้ไม่ค่อยมีนัก
“หะห้าไง อึก”
“หึ”
เพียะ ครั้งนี้เขาฟาดมันแรงกว่าเดิม จนชิออนที่ทนอดกลั้นจนแกนกายบวมเป๋งกระตุกเกร็ง ปล่อยน้ำรักออกมาอย่างสุขสม
“อะอ๊าส์ ฮึกฮ้า”
“ฉันตีแค่นี้นายก็เสร็จแล้วเหรอ โรคจิตชะมัด นับใหม่!”
บทลงโทษดำเนินไปจนจบสิ้น ทุกครั้งที่ชิออนคิดว่าครบแล้ว เจย์ก็มักจะหาข้ออ้างให้มันยืดออกไปอีกเสมอ บางครั้งเพราะเขาขัดคำสั่ง บางครั้งเพียงเพราะสายตาดื้อดึงที่อีกฝ่ายมองมาแต่ถึงจะรุนแรงเพียงใด เจย์ก็ไม่เคยปล่อยให้มันเกินขอบเขตที่ชิออนรับไหว
ความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างกลับไม่เคยถึงขั้นทำลาย มันกลับกลายเป็นบทเรียนที่ทำให้ชิออนเรียนรู้การควบคุมตัวเอง การเชื่อฟัง และการเข้าใจเส้นบาง ๆ ระหว่างการลงโทษกับการยอมรับ
ถึงอย่างนั้น ความเจ็บก็ไม่เคยทำให้เขาเปล่งคำหยุดออกมา Safeword ที่ตั้งไว้ตั้งแต่แรก ไม่เคยหลุดจากริมฝีปากของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ครั้งนี้ ฉันลงโทษนาย” เสียงทุ้มต่ำของเจย์ดังขึ้นช้า ๆ แฝงด้วยแรงอำนาจที่ยังไม่คลายเขาโน้มตัวลงใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่าชิดข้างหู
“แต่ถ้าครั้งหน้า นายทำตัวดี ๆ เชื่อฟังฉันอย่างที่ควรจะเป็น” นิ้วเรียวของเขาไล้ตามแนวกรามของชิออนเบา ๆ น้ำเสียงพลันอ่อนลง
“ฉันจะให้รางวัล”
ความเงียบระหว่างทั้งสองขยายออกไป มีเพียงเสียงหายใจของชิออนที่ยังไม่เป็นจังหวะ เจย์มองใบหน้าแดงระเรื่อของอีกฝ่าย พลันยกยิ้มบางเฉียบ
“เชื่อฟังฉันดี ๆ ล่ะ เจ้าลูกหมาตัวน้อยของฉัน”
أحدث فصل
ไม่เป็นของเล่น Chapter 46 “จบบริบูรณ์”
แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้นหญ้าหอคอยโบสถ์ดังแผ่วเป็นเนือง ๆ ลมอุ่นพัดกลีบดอกมูกุงฮวาปลิววนอยู่กลางอากาศ ชิออนเดินช้า ๆ ข้างกายเจย์ในสวนเล็ก ๆ ของโบสถ์ กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก“ทำไมถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่” เจย์ถามเสียงอ่อนโยนมือกุมมือชิออนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป พลางมองไปรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น ม้านั่งไม้สีซีดตั้งอยู่กลางสนามหญ้า และไกลออกไป เด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอยู่ตรงลานดิน“เพราะผมเกิดที่นี่ คุณเคยสืบประวัติผม คงรู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า”เสียงของชิออนแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านทุ่งดอกไม้ เขาก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเศร้า ๆ ที่พยายามซ่อนความเจ็บลึกในใจพ่อแม่ของชิออนเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า“อืม ฉันรู้ แต่ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย” เจย์ตอบเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาไม่อยากฟังจากใครอื่นอีกแล้ว นอกจากเสียงสั่นไหวของคนตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บและอบอุ่นไปพร้อมกัน“ผมเองก็อยากได้ยินจากปากคุณ” ชิออนเงยหน้าขึ้นสบตา ความกล้าชั่วขณะผลักให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ ดวงตาคู
ไม่เป็นของเล่น Chapter 45 “ขอโทษ”
วันต่อมาอากาศยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสดใสกว่าทุกวัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กลางลานโบสถ์ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังทั่วบริเวณชิออนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสนใหญ่สายลมเย็นพัดผ่านปลายผม เขาเผลอยิ้มจาง ๆ กับภาพเด็ก ๆ วิ่งไล่กันแต่ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียงที่ไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้มาก่อนเสียงเฮลิคอปเตอร์ ลมแรงพัดกรูมาจนใบไม้ร่วงกราว เด็ก ๆ หยุดวิ่งแล้วชี้ขึ้นฟ้า“พี่ชิออน ดูนั่นสิ มีเครื่องบินด้วย!”ชิออนหันไปมองด้วยความตกใจท้องฟ้าสีฟ้าสด มีเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งกำลังลดระดับลงตรงลานกว้างหน้าโบสถ์เสียงใบพัดดังสนั่น ชิออนเดินเร็วออกไปดู หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ในรอบหลายเดือน และเมื่อเครื่องจอดลง ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีเข้มก็วิ่งออกมาชายคนนั้น คือเจย์ ในผมสีเทา เงินที่สะท้อนแดดบ่ายวูบวาบ“เจย์” ชิออนเรียกอีกฝ่ายด้วยสายตาของความดีใจ“ว้าว คุณลุงเป็นเจ้าชายจริง ๆ ด้วย” เด็กร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นที่เห็นเจ้าชายของพวกเขาลงมาจากเครื่องบินเจย์ไม่พูดอะไรเลย เขาวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนคว้าอีกฝ่ายเข้ากอดแน่นกลางลานแรงกอดนั้นแน่นจนชิออนแทบหายใจไม่ออก“ขอโทษ” เสียงของเจย์สั่
ไม่เป็นของเล่น Chapter 44 “เพราะรัก”
หลายวันมานี้ ชิออนมักเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในโบสถ์มากกว่าทุกครั้ง เขาแทบจะไม่ออกไปไหน วันทั้งวันหมดไปกับการช่วยเด็ก ๆ และสวดภาวนาในห้องเล็ก แต่ในใจกลับไม่สงบเลยสักนิด ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะเห็นใบหน้าของเจย์ และได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาในความเงียบและเมื่อคิดถึงมากเกินไป ความกลัวก็กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจไปพบกับบาทหลวงอีกครั้ง ในยามเย็นหลังจากที่คุณพ่อว่างเขาก็มาพบคุณพ่อเป็นการส่วนตัวในโบสถ์“คุณพ่อครับ ทำยังไงผมถึงจะลืมความรู้สึกเจ็บปวดได้เหรอครับ” ชิออน ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความกลัวแม้จะอยู่ที่โบสถ์มานานหลายเดือนแล้วก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกทุกข์ใจได้ชิออนยังคงยึดติดอยู่กับความรู้สึกพวกนั้นบาทหลวงหันมามองช้า ๆ มองใบหน้าชิออนด้วยสีหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบาง“ลูกแน่ใจหรือว่าต้องการอย่างนั้นจริง ๆ”“ครับ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองจากความกลัว จากความรักที่ยังหลอกหลอน ผมอยากใช้ชีวิตโดยที่มีความสุขอีกครั้ง” คุณพ่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ลูกยังหนีความรู้สึกอยู่เลยชิออน” เสียงของท่านนิ่งและอ่อนโยน“ลูกอาจพึ่งพาพระเจ้าและศา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 43 "ปิดทองหลังพระ"
อีกฟากหนึ่ง บนถนนต่างจังหวัดที่ทอดยาวผ่านเนินเขาและทุ่งนารถบรรทุก สีดำคันเดิมแล่นอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของยามเย็นเจย์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมือใหญ่จับแน่น สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้าเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวถูกม้วนขึ้นถึงศอกปลายนิ้วมีรอยบุหรี่เก่าที่ยังไม่จางเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แม้ชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่เขาก็บอกตัวเองเสมอว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นอันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทนลำบากขนาดนี้เลยแต่ก็เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้เห็นหน้าชิออน โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปอีกทุกครั้งที่รถจอด เขาจะเห็นชิออนอยู่กับเด็ก ๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายลอดออกมาถึงนอกรั้วโบสถ์เพียงเท่านั้น หัวใจของเจย์ก็เหมือนหายเจ็บไปชั่วขณะ“เห็นนายยังยิ้มอยู่ แค่นี้ฉันก็พอแล้ว”หลังจากที่ชิออนออกไปจากชีวิตเขา เจย์ก็ให้คนตามสืบมาตลอดว่าชิออน อยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ และตอนที่ชิออนมาอยู่ที่นี่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ในใจเขาไม่อาจปล่อยชิออนไปได้ แต่ก็ต้องจำใจต้องปล่อยไป เพราะไม่อยากให้ชิออนต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้วทางด้านของชิออนหลังจากที่เสียงและเ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 42 "ลุงผมสีเทา"
หลายวันมานี้ ชีวิตของชิออนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาช่วยคุณพ่อจัดหนังสือในห้องสมุด สอนเด็ก ๆ ร้องเพลง และทำอาหารเช้าให้พวกเขาทุกวันแต่ทุกคืนก่อนนอน เขายังคงเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พิมพ์ชื่อ เจย์ เจย์โฬม ลงในช่องค้นหาเหมือนเดิมไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์ ไม่มีแม้แต่ภาพหลุดเหมือนชายคนนั้นหายไปจากโลกนี้ทั้งใบเขาไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดีเพราะอย่างน้อย ถ้าไม่มีข่าวร้าย ก็แปล ว่าเจย์ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่การไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเป็นอย่างไรมันกลับทำให้เขาเจ็บกว่าที่คิดจนวันหนึ่ง เด็ก ๆ ในโบสถ์วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนังสือนิทานในมือ“พี่ชิออน อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”ชิออนยิ้มบาง ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเปิดหนังสือให้พวกเขา เด็ก ๆ นั่งล้อมรอบเสียงของชิออนฟังดูนุ่มอบอุ่นและอ่อนโยนในยามเล่านิทาน เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องไม้เล็ก ๆ ยามที่ชิออนได้อยู่กับเด็ก ๆ เขาก็มีความสุข แต่พออยู่คนเดียวเขาก็เอาแต่คิดถึงเจย์ จนบางครั้งถึงขั้นเหมอลอยก็มีเวลาผ่านไปหลายเดือน ทุกสิ้นเดือนมักจะมีรถขนของมาส่งที่โบสถ์เหมือนเดิม ทั้งกล่องของบริจาค เสื้อผ้าเด็ก ของเล่น แ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 41 "ขอโทษ"
“เจย์อาจจะทำผิดวิธี แต่เขารักนายจริง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลย เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้นายอยู่ต่อได้โดยไม่เสียทุกอย่าง”“...”“ส่วนเรื่องที่นายหางานไม่ได้นั่นก็ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนกัน” มินฮยอกถอนหายใจ“นายแก่เกินไปสำหรับวงการนี้แล้ว ชิออน เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นทุกวัน โลกมันเปลี่ยนไปไว นายเข้าใจใช่ไหม”คำพูดของมินฮยอกทำให้ชิออนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษเจย์โดยไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงแล้ววงการนี้เป็นอย่างไร และเหตุผลที่อดีตสมาชิกคนอื่น ๆ ยังมีที่ยืนอยู่ อาจเพราะพวกเขายังเด็กกว่าใช่ ชิออนเป็นลีดเดอร์ เป็นพี่ใหญ่ของวง เขารู้ดีว่าหน้าที่นั้นหมายถึงอะไร“มันจะมีสักกี่คนกันล่ะชิออน ที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ตัวเองรักยังมีทางรอดไปได้ แม้นายจะหมดโอกาสในวงการเพลง แต่นายก็ยังมีโอกาสอื่นอยู่นะชิออน”คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างกลับเข้าหาใจของชิออนน้ำตาเริ่มไหลช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ผม” เสียงชิออนขาดห้วง จุกไปทั่วลำคอ“ผมเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย” ชิออนทำท่าจะลุกขึ้น แต่มินฮยอกก็รั้งเขาเอาไว้“ชิออน”“ครับ?”“นายรู้ไหม สองอักษรแรกของชื่อบริษัทเป็นช
قد تعجبك أيضًا
ชะตาไม่อาจฝืน หัวใจไม่อาจห้าม
วริษา1.1K وجهات النظرกว่าจะรักเธอได้ ไม่ง่ายเลย
ภูผาสีน้ำเงิน3.0K وجهات النظرรักลงทัณฑ์
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้3.0K وجهات النظرเด็กดีของนลิน
ป.ปลาอุ๋งอุ๋ง2.5K وجهات النظرรักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ
นามปากกาหมึกบ้านสวน321 وجهات النظرใต้บัญชารัก
M. Wanisa 560 وجهات النظرเพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่
ข้ารักเจ้าหมื่นปี457 وجهات النظرไอ้ขี้แพ้คนนี้ จะเป็น'นายท่าน'พวกแกเอง
ไรท์เมะอ้อน8 وجهات النظر
