本棚
検索
ホーム / LGBTQ+ / ไม่เป็นของเล่น / Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”

共有

Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”

作者: สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor
last update 公開日: 2026-08-08 19:10:16

เพียะ!

“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้

ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิต

เพียะ!

“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้

“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้น

เพียะ!

“หนึ่ง อึก”

เพียะ!

“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาด

เพียะ เพียะ เพียะ

คราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา

“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”

“อะไรนะ” เจย์แกล้งถาม เขาอมยิ้มด้วยความพอใจที่อีกฝ่ายตอบสนองเขาได้เป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะรวยเทียมฟ้าเพียงใด การหาคู่นอนนั้นเป็นเรื่องง่าย แต่คนที่ทนแรงเขาได้ไม่ค่อยมีนัก

“หะห้าไง อึก”

“หึ”

เพียะ ครั้งนี้เขาฟาดมันแรงกว่าเดิม จนชิออนที่ทนอดกลั้นจนแกนกายบวมเป๋งกระตุกเกร็ง ปล่อยน้ำรักออกมาอย่างสุขสม

“อะอ๊าส์ ฮึกฮ้า”

“ฉันตีแค่นี้นายก็เสร็จแล้วเหรอ โรคจิตชะมัด นับใหม่!”

บทลงโทษดำเนินไปจนจบสิ้น ทุกครั้งที่ชิออนคิดว่าครบแล้ว เจย์ก็มักจะหาข้ออ้างให้มันยืดออกไปอีกเสมอ บางครั้งเพราะเขาขัดคำสั่ง บางครั้งเพียงเพราะสายตาดื้อดึงที่อีกฝ่ายมองมาแต่ถึงจะรุนแรงเพียงใด เจย์ก็ไม่เคยปล่อยให้มันเกินขอบเขตที่ชิออนรับไหว

ความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างกลับไม่เคยถึงขั้นทำลาย มันกลับกลายเป็นบทเรียนที่ทำให้ชิออนเรียนรู้การควบคุมตัวเอง การเชื่อฟัง และการเข้าใจเส้นบาง ๆ ระหว่างการลงโทษกับการยอมรับ

ถึงอย่างนั้น ความเจ็บก็ไม่เคยทำให้เขาเปล่งคำหยุดออกมา Safeword ที่ตั้งไว้ตั้งแต่แรก ไม่เคยหลุดจากริมฝีปากของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ครั้งนี้ ฉันลงโทษนาย” เสียงทุ้มต่ำของเจย์ดังขึ้นช้า ๆ แฝงด้วยแรงอำนาจที่ยังไม่คลายเขาโน้มตัวลงใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่าชิดข้างหู

“แต่ถ้าครั้งหน้า นายทำตัวดี ๆ เชื่อฟังฉันอย่างที่ควรจะเป็น” นิ้วเรียวของเขาไล้ตามแนวกรามของชิออนเบา ๆ น้ำเสียงพลันอ่อนลง

“ฉันจะให้รางวัล”

ความเงียบระหว่างทั้งสองขยายออกไป มีเพียงเสียงหายใจของชิออนที่ยังไม่เป็นจังหวะ เจย์มองใบหน้าแดงระเรื่อของอีกฝ่าย พลันยกยิ้มบางเฉียบ

“เชื่อฟังฉันดี ๆ ล่ะ เจ้าลูกหมาตัวน้อยของฉัน”

この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター

最新チャプター

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 12 “เด็กดี”

    เสียงเครื่องยนต์เรือยอช์ตแล่นตัดผิวน้ำทะเลสีคราม เสียงคลื่นซัดกระทบลำเรือเป็นจังหวะสม่ำเสมอเจย์ยืนประจำที่พวงมาลัย ผมสีเทาเงินสะบัดไปตามแรงลม ดวงตาเทาอมฟ้าเยียบลึกมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่กำลังกลืนแสงสุดท้ายของวันไว้ในอ้อมแขนของทะเลเสื้อเชิ้ตดำแนบกับร่างเพรียวสูงเพราะแรงลมพัด รอยสักกลางอกโผล่ให้เห็นใต้คอเสื้อที่ปลดกระดุมหลวม ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนกับผิวขาวจัดของเขา จนแทบแสบตาภาพของชายหนุ่มในยามขับเรือกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นนั้น เหมือนฉากในความฝัน ทำให้ชิออนมองเขาด้วยสายตาที่ชื่นชม‘เท่อย่างกับพระเอกซีรีส์แน่ะ’ พวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรกันต่อ ด้วยเสียงลมที่แรงทั้งสองจึงยืนข้างกันอย่างเงียบ ๆ“เหนื่อยไหม” เจย์โฬมถามขึ้นขณะที่เรือขับเข้ามาจอดที่ท่าเรือโมนาเวีย ที่ตอนนี้ตรงจุดจอดของเขามีเชฟฝีมือดีระดับมิชรินคอยท่าอยู่เสียงนั้นทุ้มต่ำ ฟังดูเรียบ แต่แฝงความห่วงใยบางอย่างที่คนฟังไม่รู้จะรับยังไง“ไม่ครับ” ชิออนตอบโดยไม่หันกลับมาเจย์ลากแขนชิออนให้เดินตามมาที่จุดกึ่งกลางของเรือที่มีโต๊ะนั่ง วันนี้พวกเขาจะดินเนอร์กันบนเรือ จังหวะเดียวกันนั้น เชฟก็ได้ขึ้นมาบนเรือ และยืนทำอาหารอยู่ไม่ไกล“โก

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 11 “ทานข้าวกัน”

    “จะ...เจย์โฬม” ชิออนเอ่ยเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในใจเต้นตึกตึกจนแทบจะทะลุออกจากอกเจย์ยกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันแค่มารับนาย” คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาพนักงานในร้ายยืนกันหน้าเหวอ เพราะทุกคนรู้จักดีว่าเจย์เป็นใคร!ก็เจ้าพ่อกาสิโนโมนาเวียและปล่อยเงินกู้ในฟรอนนะสิ ขึ้นชื่อเรื่องสุภาพบุรุษในคราบมาเฟียชิออนขมวดคิ้ว รู้สึกถึงสายตาของเพื่อนร่วมงานที่เริ่มมองมาเขากระแอมในลำคอแล้วพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ“ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณนะครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”“มารับ” คำตอบนั้นสั้นแต่ชัด“อะไรนะ!” ชิออนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความตกใจ‘ไหนบอกว่าถ้าถึงเวลาจะมารับ! แล้วมันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ! เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเองนะ’เจย์ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเบา ๆ ทุกก้าวดังก้องอยู่ในอก“ฉันบอกว่ามารับ กลับพร้อมฉัน”“คุณไม่จำเป็นต้องมารับผม อีกอย่างผมยังไม่เลิกงาน”“ฉันรู้ว่าไม่จำเป็น แต่ฉันอยากมาเอง”น้ำเสียงของเจย์ไม่ได้แข็ง ไม่ใช่คำสั่ง แต่กลับหนักแน่นพอจะทำให้คนฟังเถียงไม่ออก ชิออนหลุบตาลง หัวใจสั่นระรัวอย

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 10 “เจย์โฬม”

    แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไปเขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อยพอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ“ลาออกไปแล้ว”มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีกเขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคน

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 9 “Aftercare”

    แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่มเสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้าเจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออนตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืนชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยเพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดีชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัว

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”

    เพียะ!“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิตเพียะ!“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้นเพียะ!“หนึ่ง อึก”เพียะ!“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาดเพียะ เพียะ เพียะคราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”“อะไรนะ” เจย์แก

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 7 “บ้าไปแล้ว”

    เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบางชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่ายแสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ“มานี่สิ มานอนตรงนี้”ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ“เร็วเข้า”ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่านชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”ชิออนหลับตา

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status