LOGINShare
Chapter 9 “Aftercare”
publish date:
2026-08-09 19:59:15แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่ม
เสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้า
เจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออน
ตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืน
ชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลย
เพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดี
ชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย
“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัวว่าความเจ็บจะกลับมา
“ถ้ามันมากเกินไป บอกฉันได้ตลอด” เขาพูดในที่สุด น้ำเสียงนั้นไม่มีแววสั่งหรือเย้ยหยันเหมือนทุกครั้ง มีแต่ความจริงใจที่ฟังดูแปลกสำหรับคนที่เคยเย็นชาเกินใคร มือหนาหยิบหลอดยาออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“นอนลงไปซะ ฉันจะทายาให้”
“มะไม่ต้องครับ” ชิออนทำท่าจะปฏิเสธเขาไม่กล้าโชว์แก้มก้นของตัวเองให้อีกฝ่ายดู มันน่าอายเกินไป แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดจะฟังเขา
เจย์กลับจับให้ชิออนนอนพลิกคว่ำบนโซฟา ก่อนจะทายาให้ชิออนอย่างอ่อนโยน
การกระทำของอีกฝ่ายทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ เต้นโครมคราม แม้ว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายจะทำร้ายเขาก็ตาม ชิออนไม่เคยถูกใครดูแลแบบนี้มาก่อน เมื่อก่อนตอนที่ยังเป็นไอดอล หากมีสมาชิกในวงบาดเจ็บ ก็เป็นเขาที่เป็นฝ่ายนวดและดูแลเพราะเป็นลีดเดอร์ของวง
ชิออนกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วถามด้วยเสียงที่แทบเป็นกระซิบ
“คุณดูแลทุกคนแบบนี้เหรอ”
เจย์เงยหน้าขึ้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ก็ทุกคน ที่ทำแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าฉันมีใจให้นาย แต่มันเป็นการAftercare”
ประโยคนั้นทำให้หัวใจของชิออนสะดุด เขาหันหน้าหนีเพียงเล็กน้อยเพื่อซ่อนสีหน้าที่ไม่ทันควบคุม นั่นสินะ...เผลอคิดไปจนได้ ใครจะมาหวั่นไหวกันเพียงเพราะได้ทำอะไรแบบนั้นด้วยกันแค่คืนเดียว
“นอนซะ แล้วเดี๋ยวเช้านายก็กลับไปที่ของนาย ถึงเวลาที่ฉันต้องการนายเมื่อไหร่ฉันจะไปรับนายเอง”
“คุณรู้เหรอว่าผมอยู่ที่ไหน” ชิออนถามเสียงขึ้นจมูกอย่างท้าทาย
“นายลืมเหรอว่าฉันเป็นใคร”
“…”
‘หึ นั่นสินะ’ ชิออนหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองในใจ คนที่รู้แม้กระทั่งว่าเขาเข้าเมืองมากฎหมายทำไมจะไม่รู้แค่ที่อยู่
‘เรานี่มันโง่จริง ๆ เลย’
“คุณจะให้เงินผม...เมื่อไหร่” ชิออนถามกลับ เขาพยายามจะเปลี่ยนเรื่องเจย์เหลือบตามองชิออนด้วยความไม่เข้าใจ เด็กนี่อยากได้เงินขนาดนี้เชียว
“เดี๋ยวฉันให้คนโอนเข้าบัญชีนาย”
“ทำไม มองหน้าแบบนั้น... กลัวฉันไม่จ่ายหรือไง” เจย์ถามพลางยิ้มมุมปาก อดคิดไม่ได้ว่าสำหรับชิออนเขาจะเห็นเงินสำคัญกว่าอะไร
“เปล่า” ชิออนตอบสั้น ๆ หลบสายตาเล็กน้อย
“หึ ก็ดี” เจย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ
“ฉันไม่จำเป็นต้องโกงคนอย่างนายหรอก” น้ำเสียงนั้นไม่ดัง แต่กลับหนักแน่นพอจะทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงในทันที ก่อนที่ทั้งคืนจะผ่านไป โดยที่พวกเขาแยกกันไปนอนคนละห้อง ครั้นชิออนจะกลับอีกฝ่ายก็ให้เหตุผลว่าเวลานี้กลับออกไปไม่ได้ เขาจึงจำใจต้องนอนที่นี่ต่ออย่างช่วยไม่ได้
Latest chapter
ไม่เป็นของเล่น Chapter 10 “เจย์โฬม”
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไปเขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อยพอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ“ลาออกไปแล้ว”มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีกเขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคน
ไม่เป็นของเล่น Chapter 9 “Aftercare”
แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่มเสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้าเจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออนตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืนชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยเพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดีชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัว
ไม่เป็นของเล่น Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”
เพียะ!“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิตเพียะ!“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้นเพียะ!“หนึ่ง อึก”เพียะ!“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาดเพียะ เพียะ เพียะคราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”“อะไรนะ” เจย์แก
ไม่เป็นของเล่น Chapter 7 “บ้าไปแล้ว”
เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบางชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่ายแสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ“มานี่สิ มานอนตรงนี้”ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ“เร็วเข้า”ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่านชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”ชิออนหลับตา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 6 “safeword”
“ครั้งละหนึ่งหมื่นเหรียญ” คำตอบของเจย์ทำให้ชิออนตาลุกวาว จนสองลูกตาแทบจะกลายเป็นเหรียญดอลอยู่ตรงนั้น“ได้ ตกลงตามนั้น!” ชิออนตอบทันควัน เขารีบเซ็นชื่อบนเอกสารโดยพลันพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้าแล้ว อีกอย่างลึก ๆ แล้ว เขาเองก็มีรสนิยมแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยลองมาก่อน...“นายอยากให้ใช้ Safeword ว่าอะไร”“คืออะไร” ชิออนขมวดคิ้ว เสียงของเขาเบาสั่น เพราะไม่เข้าใจว่าคำนี้มีความหมายเช่นไร ความสงสัยปนประหม่าทำให้ปลายนิ้วเขาเกาะขอบโซฟาแน่นโดยไม่รู้ตัว“คำหยุด เอาไว้หยุดเวลาที่นายทนไม่ไหว หรือรู้สึกว่าอันตรายเกินไป”เจย์อธิบายอย่างใจเย็น แต่แววตาเรียบนิ่งนั้นกลับทำให้คำว่า ‘อันตราย’ ฟังดูน่ากลัวกว่าที่ควร ชิออนกลืนน้ำลาย ไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือยัง“อ่า...” เสียงหลุดออกมาแผ่วเบา เขาเลี่ยงสายตา เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี สมองว่างเปล่าจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่ดังอยู่ในอกจำเป็นต้องมีสินะ Safeword น่ะ“สรุปว่าจะใช้คำว่าอะไร”“แดดดี” คำตอบหลุดออกมาอย่างไม่ทันคิด พอพูดจบ แก้มของชิออนก็ร้อนวาบ เขารีบหลบสายตา แต่ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องได
ไม่เป็นของเล่น Chapter 5 “ข้อตกลง”
ภายในห้องนอนของเพนต์เฮาส์สุดหรู ส่องแสงอ่อนด้วยไฟจากโคมระย้าหลักล้านเหนือเพดานสูง ผนังห้องเป็นกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองโมนาเวียในยามค่ำคืน แสงไฟนับพันทอดเรียงเป็นเส้นสายเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมาเกลื่อนพื้นน้ำทะเล แม้ฝั่งท่าจะมีเรือยอช์ตนับร้อยลำจอด แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามได้มิดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกลิ่นวิสกี้ในแก้วคริสตัลบนโต๊ะเตี้ยตรงปลายเตียง เสียงลมเบา ๆ แทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย ทว่าคนที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นชิออนนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีแดงดำที่วางอยู่ท้ายเตียง ด้วยอาการประหม่าตอนนี้ภายในห้องมีเพียงเขากับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า เจย์ เพราะปฏิเสธข้อเสนอที่อีกฝ่ายให้ไว้ไม่ได้ ชีวิตของชิออนจึงมาจบอยู่ที่ห้องนี้“หึ นั่งตัวสั่นแบบนั้น กลัวฉันหรือไง” พูดจบเจย์ก็เดินเข้ามาใกล้ชิออน พร้อมกับเอกสารหนึ่งฉบับในมือ ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย“เอกสารข้อตกลงระหว่างเรา”“…” ชิออนไม่รับ เขาเบือนหน้าหนี ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน“ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ไม่ต้องทำตัวแบบนั้น”
You may also like
Maid เมดจำเป็น
Storytellers3.2K viewsบินไปด้วยรัก(Fly with Love)
กัลปังหา926 viewsI'm all yours
smith1.1K viewsหยกมังกร คุณหนูใหญ่ตระกูลหยาง
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้4.1K viewsรักต้องมนตร์ คนต้องสาป
เสี่ยวชิงเทียน624 viewsเพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่
ข้ารักเจ้าหมื่นปี45 viewsPWP/คุณหนูอย่าอ่อย เดี๋ยวเดินไม่ไหวนะ3P|ชช
มะลิซ้อน ซ่อนใจ574 viewsดวงดาวของนที
Sun flower🌻96 views
