Chapter 7 “บ้าไปแล้ว”

เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบาง

ชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย

“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่าย

แสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ

เจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ

“มานี่สิ มานอนตรงนี้”

ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ

“เร็วเข้า”

ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่าน

ชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม

“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”

ชิออนหลับตาแน่น เสียงหัวใจดังชัดในอก ก่อนคำพูดเย็นชาอีกฝ่ายจะดังตามมา

“ลงโทษ... เรื่องที่นายกล้ามาขายตัวในกาสิโนของฉัน”

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ขาย!”

เพียะ! เสียงฟาดลงอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่แส้ แต่เป็นฝ่ามือ คราวนี้แรงพอให้ร่างบนตักสะดุ้งสุดตัว เสียงลมหายใจขาดห้วงปะปนกับความร้อนที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านในอากาศจนทั้งห้องเหมือนแทบไร้ออกซิเจน

แก้มก้นเนียนใหญ่กว่าฝ่ามือของเจย์ยิ่งเขาฟาดน้ำหนักลงมันเท่าไรก้อนเนื้อมันก็ปลิ้นออกตามงามมือแถมมันยังเด้งสู้มือกลับ

“วันนี้ฉันจะลงโทษนาย”

เพียะ! สิ้นประโยคเขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มก้นคนบนตักอีกครั้ง ยิ่งฟาดก็ยิ่งมันมือ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาสมคุณชายเวลานี้ยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดีที่ได้ครอบครองและลงโทษคนอื่น

“ฉันจะลงโทษ จนกว่านายจะสารภาพผิด!”

เพียะ! อีกครั้งที่เขาฟาดมันจนเต็มแรง

“อ๊าส์!” ชิออนร้องครางเสียงหลง ใบหน้าและผิวกายแดงกล้ำ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ยิ่งถูกตีก็ยิ่งเจ็บแสบ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกดีเอามาก ๆ จนบริเวณส่วนหัวของแกนกายมีน้ำปริ่มออกมา

ขวับ! ชิออนพลิกกายหันมาจ้องหน้าเจย์อย่างเอาเรื่อง นึกโกรธในใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมฟังเขา

“ฮึก บอกไม่รู้ตั้งกี่ครั้งว่าไม่ได้ขาย ทำไมถึงไม่เชื่อกัน” เขาเถียงกลับทั้งน้ำตา พยายามจะลุกหนีจากตักอีกฝ่ายแต่ก็สู้แรงของเจย์ไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็มีกล้ามเนื้อและเรี่ยวแรงสมชาย แต่กลับสู้อีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่น้อย ชิออนจึงถูกจับนอนคร่อมบนตักอีกครั้ง

เจย์โน้มตัวลง เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากลำคออย่างเย็นเยียบ

“ถ้านายพูดแบบนั้น ฉันจะยอมเชื่อ”

“ผมพูดความจริง คุณจะไม่เชื่อก็แล้วแต่” เสียงตอบของชิออนสั่นพร่า แต่ยังมีแรงท้าทายแผ่วอยู่ในปลายเสียง

“หึ” เขาหัวเราะในลำคอแผ่วเบาก่อนจะพูดออกมาเต็มเสียง

“ฉันจะเชื่อก็ต่อเมื่อฉันมั่นใจว่านายสำนึก” เจย์พูดออกมาอย่างไม่เชื่อ ทั้ง ๆ ที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าชิออนไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เขาให้ลูกน้องแอบเค้นความจริงจากคนที่หลอกมาขายแล้วปรากฏว่าชิออนถูกหลอกมาเต็ม ๆ

ทุกอย่างที่เขาทำก็เพียงสนองความต้องการของเขาเท่านั้น

เพียะ!

ไม่ทันให้ชิออนได้ตอบ เขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนแก้มก้นมนอีกครั้งจนตอนนี้ทั้งสองข้างเกิดเป็นรอยฝ่ามือแดงทั้งสองข้าง

“ยังจะเถียงอีกไหม” น้ำเสียงของเจย์เย็นลงทุกคำ แต่แฝงความพอใจบางอย่างไว้ในนั้น

“คุณมันบ้าไปแล้ว!”