1 การกลับมา

ตอนที่ 1 การกลับมา

กลิ่นก๋วยเตี๋ยวต้มยำหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูกทันทีที่ องศา เหยียบเข้ามาในตลาดเช้าตำบลสระกระโจม เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ขาย เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กนักเรียนที่กำลังวิ่งเล่นข้างร้านขายของชำ ทั้งหมดล้วนเป็นภาพที่คุ้นเคย ราวกับเมื่อสิบกว่าปีก่อนที่เขายังเป็นเด็กชายในชุดนักเรียนมัธยมปลาย ขี่จักรยานผ่านตรอกแคบ ๆ ตรงนี้ทุกวันเพื่อไปโรงเรียนบรรหาร ๑ ของอำเภอดอนเจดีย์

แต่นั่นคืออดีต ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนนั้นอีกต่อไปแล้ว...

องศา หรือ หมอองศา ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี วัย 23 ปี ดีกรีนักเรียนเหรียญทองและบัณฑิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่เขาว่าสอบเข้าได้ยากเย็นนักหนานั่นแหละ องศาเป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุขหรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า หมออนามัย กลับมารับหน้าที่ในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพส่วนตำบลของบ้านเกิดหลังเรียบจบ

องศาเป็นลูกชายของยายสำลีที่สามีอย่างตาสมรักษ์นั้นมาด่วนจากไปตั้งแต่ลูกชายทั้งสองยังอยู่เพียงประถมเท่านั้น ฐานะไม่ได้ร่ำรวยมากมายอะไรแต่ก็พอมีที่นาทำกินอยู่ไม่น้อย ล้วนเกิดจากการเก็บเล็กผสมน้อยรวมถึงการถูกสลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลที่ 1 ของ ปลัดวายุ ผู้เป็นพี่ชายของหมอองศานั่นเอง

"เฮ้ย! ไอ้องศาใช่ไหมวะ!" เสียงแหลมสดใสดังขึ้นจากร้านก๋วยเตี๋ยวเจ๊แต๋วที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน

องศาหันไปตามเสียง เห็นกลุ่มเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยม 2-3 คน นั่งล้อมวงกันอยู่ข้างโต๊ะไม้เตี้ย ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏรอยยิ้มกว้าง บางคนเปลี่ยนไปตามวัย บางคนก็ยังเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน

"ไอ้บอม! ไอ้ชิน! แก้ว!" องศาเอ่ยชื่อพวกเขาออกมาโดยไม่ต้องคิด เสียงหัวเราะทักทายกันตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

"ไม่ได้เจอกันนานหลายปีเลยนะ" แก้วเอ่ยขึ้นพลางยกมือเรียกเจ๊แต๋วให้เอาเก้าอี้มาเพิ่ม "มานั่งก่อนดิ คิดถึงว่ะ"

"นี่มึงเป็นหมอเหรอวะ ใส่ชุดแบบนี้" บอมถามเพื่อนในตอนที่เอี้ยวหลังไปตักน้ำจากกระติกแบบบริการตัวเองของร้านเจ๊แต๋วมาให้กับคนมาใหม่

"ก็ประมาณนั้นนั่นแหละ" องศาตอบพร้อมรับน้ำมาดื่มและรอก๋วยเตี๋ยวเมนูเดิมโดยที่ไม่ต้องสั่ง

"กูมองมาตั้งแต่ต้นมะขามนู้น ก็คิดอยู่ว่าต้องใช่มึง กูดีใจยิ่งกว่าตอนรู้ว่าเลขท้ายออก 95 อีก!" องศาหัวเราะ เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างเพื่อน หยิบแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มอีกครั้งพลางซึมซับความคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

"ไม่อยากเชื่อเลยว่ามีหมออนามัยคนใหม่มาลงประจำที่นี่ แล้วดันเป็นมึงเนี่ยนะ" นั่นเพราะว่าตำบลบ้านเกิดของพวกเขานั้นค่อนข้างห่างไกลและทุรกันดารพอสมควร อีกทั้งสวัสดิการเจ้าหน้าที่รัฐก็ไม่ได้มากมายอะไรถ้าเทียบกับเอกชนแต่ต้องอยู่ห่างไกลจากบ้าน

"กูตั้งใจจะกลับมาอยู่บ้านอยู่แล้ว พี่กูก็อยู่ที่นี่ จะได้ช่วยกันดูแลแม่ด้วย อีกอย่างแกก็แก่แล้ว คงทำไร่อ้อยไร่มันไม่ไหวแล้วด้วย กูมาช่วยเขาดูน่ะ" องศาตอบเสียงเรียบ "อีกอย่างกูไม่ใช่หมอจริง ๆ สักหน่อย ก็แค่เจ้าหน้าที่สาธารณสุขน่ะ"

"อ้าว! เหรอวะ แบบนี้ก็รักษาใครไม่ได้น่ะสิ" ชินถามซ้ำแฝงความนัย

"เออครับ กูน่ะรักษาใครไม่ได้ ก็เลยต้องอยู่โสด ๆ คนเดียวนี่แหละ พอใจมึงยัง" องศาตอบกลับก่อนได้รับเป็นเสียงหัวเราะดังลั่นทั้งโต๊ะเป็นสิ่งตอบแทน

"จะว่าไปตอนนี้รุ่นเราก็คงเหลือแค่พวกเรานี่แหละที่เรียนจบแล้วกลับมาทำงานที่บ้านน่ะ" ชินพูดพลางตักเส้นเข้าปาก "รุ่นเราไม่ค่อยมีใครกลับบ้านหรอก เขาไปทำงานที่อื่นกันหมด ค่าแรงมันมากกว่า เอ้อ! นอกจากพวกเราก็มีหนูดีอีกคน"

ชื่อที่ได้ยินทำให้อุณหภูมิในอกขององศาร้อนวูบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะแสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจ

"หนูดี... ก็กลับมาแล้วเหรอ"

"อื้ม กลับมาตั้งแต่ปีที่แล้ว" แก้วตอบพลางพยักหน้า "แต่หนูดีไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยนะ เขาอยู่ช่วยแม่ขายของกับเลี้ยงลูกอยู่บ้านน่ะ" องศาชะงักอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน

"ลูก?" เขาถามย้ำอีกครั้งราวต้องการความแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด

"อื้อ หนูดีน่ะมีลูกแล้วล่ะ เป็นเด็กผู้ชายชื่อพีท น่ารักดีนะ ฉันเคยเจออยู่ แก้มย้อยเลยเชียว คงกินเก่งน่าดู" แก้วเสริมขึ้นมาในขณะจิ้มลูกชิ้นเข้าปาก

"เออใช่ แต่พ่อเด็กไม่รู้ใครว่ะ เห็นว่าหนูดีไม่เคยพูดถึง ไม่เคยบอกใครเลย" แก้วที่เป็นผู้หญิงหนึ่งเดียวของกลุ่มทำเสียงปรามบอมทันที

"ไอ้บอม! อย่าไปพูดแบบนั้นเลย คนเรามีต้นทุนชีวิตไม่เท่ากันหรอกนะ ใครจะอยากมีลูกก่อนเวลา พวกมึงก็รู้นิสัยหนูดีดี เขาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"

องศานิ่งฟังทุกถ้อยคำ เสียงรอบข้างเริ่มเบาลงเมื่อใจของเขาเริ่มโหมไฟร้อน ๆ ขึ้นมาทีละน้อย ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกใดระหว่างความผิดหวัง เจ็บใจ หรือแค้นเคือง

นี่เธอ... แต่งงานมีลูกไปแล้วเหรอ?

ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่มีใครเลยตั้งแต่วันนั้น และยังหวังให้พวกเขาได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสม แต่ดูเหมือนว่าวันนั้นจะไม่มีวันมาถึงแล้ว องศากำมือแน่นใต้โต๊ะโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่เคยกดทับเอาไว้เริ่มผุดขึ้นมาทีละนิดเหมือนน้ำซึมตามรูแยกของเขื่อน

เธอทิ้งอนาคต ทิ้งความฝัน ทิ้งทุกอย่าง แล้วกลับมาในสภาพแบบนั้นเหรอ?

"ไอ้องศา! มึงโอเคไหมวะ" ชินเอ่ยถามพลางเหลือบตามองเขาเพราะดันนึกเรื่องในอดีตขึ้นมาได้ก็เกิดเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาทันที

"ฮะ! อ๋อ เออ" องศาสะดุ้งเบา ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ "โอเคสิ ก็แค่แปลกใจนิดหน่อยน่ะ ไม่คิดว่าเธอจะกลับมาเร็วขนาดนี้" แก้วมองหน้าเขาแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ

"บางคนกลับมาเพราะไม่มีทางเลือกน่ะ หรือว่ามึง... ยังรู้สึกอยู่เหรอวะ" เขาไม่ตอบแต่เลือกที่จะก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยวในถ้วยต่อไป ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นมา

มันเป็นความจริงที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองยังคงรู้สึกอยู่จริง ๆ ตอนนี้เขาโกรธ... โกรธที่เธอทิ้งความฝัน โกรธที่เธอไม่มีอนาคตเหมือนที่เขาวาดฝันไว้ด้วยกัน โกรธที่เธอเดินทางชีวิตผิดพลาดโดยที่ไม่เปิดโอกาสให้เขามีส่วนร่วมในชีวิตของเธออีก

เขารู้ดีว่าอารมณ์พวกนี้มันไม่สมควรแต่ความจริงคือเขาไม่เคยยอมรับได้เลยว่าหนูดีเดินออกจากชีวิตเขาไปโดยไม่มีแม้แต่คำร่ำลา แต่เธอกลับมาพร้อมกับเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีแม้แต่พ่อ แล้วจะให้เขาทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเลยได้ยังไง

"มึง! มึงเริ่มงานวันไหนวะ ไปทำงานหรือยัง" บอมถามเปลี่ยนเรื่อง องศายกแก้วน้ำขึ้นจิบแล้วพูดเสียงเรียบ

"เริ่มงานพรุ่งนี้แหละ วันนี้เข้าไปดูมาแล้วก็ปรับปรุงดีขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนเยอะอยู่นะ" แม้จะตอบเสียงเรียบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากแต่ในใจของเขามันเริ่มสั่นคลอนแล้ว

ตอนนี้ได้กลับมาอยู่บ้านในตำบลเล็ก ๆ เช่นนี้ ก็ไม่รู้เลยว่าตอนที่ได้เจอกันอีกครั้งเขาจะต้องแสดงสีหน้าแบบไหน ในเมื่อหัวใจของเขายังรู้สึกหวั่นไหวและยังไม่นิ่งอยู่อย่างนี้...