2 คนที่ไม่ต้องการเจอ

ตอนที่ 2 คนที่ไม่ต้องการเจอ

เสียงกระทะกระทบกับตะหลิวดังขึ้นอย่างคุ้นเคยในร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ ข้างบ้านไม้ยกพื้นสูงที่มีโต๊ะไม้อยู่ไม่กี่ตัว ร้านป้านวล ไม่ใช่ร้านใหญ่โตอะไรแต่ก็เป็นแหล่งรายได้หลักของครอบครัวเล็ก ๆ ของหนูดี แม่เลี้ยงเดี่ยววัย 23 ปี ที่กลับมาอาศัยบ้านเกิดหลังจากชีวิตในเมืองพังครืน

ขณะนั้นแดดช่วงสายเริ่มร้อน ป้านวลแม่ของหนูดีกำลังทอดไข่เจียวอยู่หน้าเตาอย่างคุ้นชิน หยดน้ำมันกระเด็นนิดหน่อยแต่หญิงวัยกลางคนก็เพียงยกแขนขึ้นป้องกัน ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร

"ยายนวลครับ พีทจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้วนะฮะ" เสียงเล็ก ๆ ของน้องพีท เด็กชายวัยห้าขวบครึ่งดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส เด็กน้อยวิ่งมากอดขาคุณยายแน่น

"โธ่! ลูก! เก่งจังเลยครับ ไม่ต้องมาช่วยยายหรอก หนูไปดูการ์ตูนเถอะลูก" ป้านวลเอ่ยพลางยีหัวหลานเบา ๆ "เดี๋ยววันนี้ยายทอดไข่เจียวให้กรอบพิเศษเลยนะ"

"เย่! น้องพีทชอบไข่เจียวกรอบ ๆ ของยายนวลมากที่สุดในสามโลกเลยฮะ" พีทยิ้มกว้างพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคุณยายด้วยสายตาเปล่งประกาย

เสียงหัวเราะของสองยายหลานแว่วมาจนหนูดีที่กำลังล้างจานในอ่างต้องแอบอมยิ้มอยู่เงียบ ๆ แม้ภายนอกจะดูเป็นวันธรรมดาแต่ภายในหัวใจของหญิงสาวกลับเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอสังเกตเห็นว่าแม่เริ่มหอบบ่อยขึ้น มีอาการเหนื่อยง่าย และเมื่อคืนก็ไอถี่จนนอนไม่หลับ

"แม่" หนูดีเดินเข้าไปหาแม่ที่หน้าเตา "แม่ไหวไหม เดี๋ยวตรงนี้หนูช่วยเองก็ได้นะ แม่ไปพักเถอะจ้ะ" ป้านวลส่ายหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบลูกสาวอย่างหวังให้คลายกังวล

"ไม่เป็นไรหรอกลูก เดี๋ยวแม่ทอดเสร็จอีกสองจานก็พักแล้ว" เพียงแต่พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเสียด้วยซ้ำ เสียงกระทะตกกระทบพื้นก็ดังลั่น

เคล้ง!

"แม่!" หนูดีร้องเสียงหลงเมื่อเห็นร่างแม่ทรุดตัวลงช้า ๆ ข้างเตา แม้กระทั่งน้องพีทเองที่เพิ่งยกถาดน้ำจะเอาไปเสิร์ฟถึงกับรีบวางของแล้ววิ่งมาหา

"ยายนวล!" หนูดีรีบประคองแม่ขึ้นมานั่งพิงกำแพง ใบหน้าแม่ซีดเซียว เหงื่อเม็ดโตเกาะตามหน้าผากทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

"แม่! แม่นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันพาแม่ไปหาหมอนะ แม่รอไหวไหม" น้ำเสียงเธอสั่นเครือปนตื่นตกใจ เอ่ยถามอีกคนทั้งที่มือของเธอยังคงสั่นเทาไม่แพ้คนที่เป็นลมล้มพับเลย คนฟังมีแรงเหลือเพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบรับก่อนจะเอ่ยเสียงแหบแห้งออกมาแผ่วเบา

"มะ แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก เมื่อเช้าคงลืมกินข้าวน่ะ พักสักแป๊บก็หายแล้ว" พูดเพื่อให้ลูกคลายกังวลเท่านั้น แต่กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะว่าอาการของเธอนั้นแสดงออกทางสีหน้าให้หนูดีได้เห็นหมดแล้ว

"แม่! แบบนี้ไม่ใช่แค่หิวข้าวแน่ ๆ แม่ต้องไปหาหมอนะ รู้ไหม แม่เป็นอะไรหมอจะได้ตรวจรักษาได้ทัน หนูจะพาไปนะ" น้ำเสียงของหนูดีเริ่มเครียด หากแต่คนเป็นแม่กลับส่ายหน้าแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวลูกสาว

"อย่าเลยลูก เอาเงินเก็บไว้เถอะ เอาไว้ให้เจ้าพีทได้เรียนหนังสือดี ๆ ดีกว่า แม่ไม่ได้เป็นอะไรแล้วจริง ๆ" หนูดีเม้มปากแน่น น้ำตารื้นที่ขอบตา ถึงจะเป็นห่วงอีกคนมากแค่ไหนแต่ก็ไม่รู้จะเอาปัญญาที่ไหนไปบังคับคนแก่หัวรั้นได้จริง ๆ

"แม่คะ แต่ถ้าแม่เป็นอะไรขึ้นมา หนูกับลูกจะอยู่ยังไงคะ แม่ไปหาหมอด้วยกันเถอะนะ หนูเป็นห่วงแม่จริง ๆ" หนูดีพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงที่เย็นลงเพื่อหวังให้อีกคนคล้อยตาม

"ใช่ครับ น้องพีทอยากให้ยายนวลไม่ป่วย ไม่ตัวร้อน แล้วนอนร้องไห้แง ๆ แบบน้องพีทเมื่อก่อนเลยครับ" เด็กน้อยเข้ามากอดที่แขนของคนเป็นยายพร้อมส่งสายตาเป็นกังวลไม่น้อยไปให้เช่นกัน

"โธ่! น้องพีทลูก ยายไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ ยายจะอยู่กับน้องพีทไปจนกว่าหลานจะแต่งงานมีครอบครัวเลยดีไหม" น้ำเสียงของยายนวลอ่อนลงมากกว่าครึ่งเป็นการปลอบโยนหลานชายพร้อมหันมามองลูกสาว "แม่แค่เหนื่อยนิดหน่อย เดี๋ยวก็หายลูก อย่าคิดมากเลยนะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่ไปนอนพักเลยดีกว่าเนอะ"

เมื่อได้ฟังแบบนั้น หนูดีก็จำใจต้องเอาตามที่แม่พูด ส่วนพีทที่นั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ ก็ซุกตัวเข้าหายายเบา ๆ

"เดี๋ยวน้องพีทไปนอนเฝ้ายายนวลเองครับ จะไม่ให้ลุกขึ้นมาผัดข้าวเลย" เด็กน้อยว่าแบบนั้นก็ทำเอาคนฟังทั้งสองถึงกับต้องส่งเสียงหัวเราะออกมา เพราะว่าผลของการนอนเฝ้าในครั้งนี้ก็คงแยกไม่ออกเลยว่าใครจะนอนเฝ้าใครกันแน่

"ได้เลยครับคนดีของยาย ถ้าอย่างนั้นเราสองยายหลานไปนอนเฝ้ากันดีกว่าเนอะ" ป้านวลยกมือขึ้นลูบหัวหลานเบา ๆ พร้อมส่งรอยยิ้มแสดงความเอ็นดูในความช่างพูดช่างจาของหลานชายตัวน้อย

"อ้อ! จริงสิ! หนูดี แล้วเรื่องโรงเรียนของเจ้าพีทตกลงว่าจะให้เข้าอนุบาลที่ไหนล่ะ" ก่อนที่ป้านวลจะลุกขึ้นไปนั้นก็นึกขึ้นมาได้จึงเอ่ยถามลูกสาวด้วยความอยากรู้

"พีทอยากเรียนที่โรงเรียนข้างวัดตรงนั้นไงครับ เลิกเรียนแล้วจะได้วิ่งกลับมาหาแม่กับยายนวลเร็ว ๆ เลย" หัวใจของหนูดีอ่อนยวบ เผลอก้มหน้ามองมือตัวเองอย่างลืมตัว

ทั้งที่อยากจะส่งลูกให้เรียนโรงเรียนที่ดีกว่าโรงเรียนวัดที่มีการเรียนการสอนแบบขอไปทีแบบนี้ เพียงแต่ดูเหมือนว่ามันคงไกลตัวมากเกินไปเพราะฐานะของเธอกับที่บ้านไม่ได้ดีเท่าไหร่ ยิ่งเศรษฐกิจอย่างตอนนี้ก็ยิ่งแย่ไปกันใหญ่

"โธ่! ลูกเอ๊ย! เด็กดีของยาย" ป้านวลถึงกับน้ำตาซึม กอดหลานชายตัวน้อยไว้แน่น "ยายว่าเรียนโรงเรียนเทศบาลดีกว่านะลูก เดี๋ยวยายหาเงินเยอะ ๆ ให้เองดีไหม"

"ไม่ดีเลย เดี๋ยวยายนวลเหนื่อย" เด็กน้อยว่ายิ่งทำให้บรรยากาศตรงนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นใจพร้อมเสียงหัวเราะของทั้งสองคน

เพียงแต่ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของหนูดีสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่อยากเป็นภาระให้แม่เพราะเธอโตจนป่านนี้กลับเป็นเสาหลักให้ใครไม่ได้เลย จนอีกคนต้องทำงานเลี้ยงทั้งเธอและหลานทั้งที่อายุก็มากขนาดนี้แล้ว อีกทั้งไม่อยากให้ลูกต้องเห็นคุณยายป่วยแล้วไม่กล้าไปหาหมอเพราะกลัวเปลืองเงิน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่อยากให้ลูกต้องลำบากเพราะเธอตัดสินใจผิดพลาดจากเหตุการณ์ในอดีตด้วย...

หลังจากดูแลแม่จนไปนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงแล้ว หนูดีก็พาลูกออกมานั่งตรงโต๊ะไม้หน้าบ้านและมองออกไปที่ถนนดินแดงซึ่งทอดยาวผ่านหน้าบ้านไปจนถึงวัดและโรงเรียนที่เรียงติดกันอยู่ตรงหน้า

"แม่ครับ" พีทเงยหน้ามองเธอ "คุณยายจะหายใช่ไหมครับ"

"หายสิลูก" หนูดีฝืนยิ้ม "คุณยายแข็งแรงอยู่แล้ว"

แต่ในใจกลับปวดหนึบเพราะเธอนั้นมีความกังวลเกี่ยวกับอาการป่วยของคนเป็นแม่อย่างประหลาด เพียงแต่เงินติดตัวตอนนี้ไม่เพียงพอแม้แต่จะไปโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ เพราะบ้านก็อยู่ห่างจากตัวอำเภอไม่ใช่น้อย ๆ เลย หากว่าแม่ของเธอป่วยหนักจริง ค่าใช้จ่ายหลักพันถึงหมื่นต่อเดือน เธอมีไม่ถึงครึ่ง และรายได้จากร้านอาหารตามสั่งที่ต้องแบ่งจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟและค่าของวันต่อวันก็แทบไม่เหลือ

"แม่จะหาทางเอง" เธอกระซิบกับตัวเอง แล้วโอบไหล่ลูกชายเบา ๆ

คืนนั้นหนูดีนั่งอยู่หน้าสมุดจดบัญชี รายรับรายจ่ายขีดเส้นแดงยาวจนน่าตกใจ ในตอนนี้เธอต้องหารายได้เพิ่มแล้ว...