แต่งตัวแบบนี้ขายของหรือขายอะไร(2)

ภายในห้องตรวจอันอบอุ่นของอนามัยกลายเป็นที่พึ่งพิงยามฉุกเฉินของเด็กน้อยวัยสี่ขวบ พีทนอนตัวสั่นอยู่บนเตียงตรวจ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสเริ่มปรือเพราะพิษไข้ ผิวแก้มแดงจัดและเสียงหายใจหอบ ๆ เรียกความห่วงใยจากผู้ใหญ่ในห้องโดยอัตโนมัติ

"ตัวร้อนจัดเลยเนี่ย ทำไมปล่อยให้เป็นขนาดนี้แล้วถึงพามานะ" องศาเอ่ยเบา ๆ พลางใช้ปลายนิ้วแตะหน้าผากเด็กน้อยก่อนจะหยิบปรอทวัดไข้ขึ้นมาอย่างชำนาญ

"แม่หนูดีกำลังขายของอยู่ครับ พีทอดทนไหว" เสียงของคนป่วยดังเบา ๆ ราวกับพยายามจะแก้ต่างแทนแม่ตัวเอง

"อืม" องศาตอบในลำคอขณะหยิบยาลดไข้ เมื่อเดินกลับมาหาพีทแล้วให้อีกคนกินมันลงไปก่อนตบบ่าพีทเบา ๆ

"เดี๋ยวก็หายแล้วครับ พีทเก่งที่สุดเลย อดทนไว้นะ" ถึงจะไม่ชอบหน้าแม่ของเด็กน้อยคนนี้เท่าไหร่ แต่ก็อดจะเอ็นดูและสงสารเจ้าก้อนน้อยบนเตียงผู้ป่วยนี้ไม่ได้จริง ๆ ไม่รู้ว่าหน้าตาเหมือนใคร ไม่เห็นจะไปทางแม่เลยสักนิด แต่ยิ่งมองกลับยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

"พี่หมอ" เสียงเด็กน้อยที่อ่อนแรงแต่ยังมีประกายความอยากรู้อยากเห็นดังขึ้นเบา ๆ ทำเอาหมออนามัยหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเลิกคิ้วถาม

"หืม"

"พี่หมออายุเท่าไหร่เหรอครับ" องศาหลุดหัวเราะเบา ๆ เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากพีท ก่อนจะตอบเพื่อให้เจ้าตัวหายสงสัย

"อายุเท่าแม่พีทนั่นแหละ ความจริงเธอต้องเรียกฉันว่าคุณลุงด้วยซ้ำนะ" เด็กน้อยดวงตาลุกวาวพยายามเบิกตากว้างเพราะความประหลาดใจ ทั้งที่ยังป่วยอยู่แต่ก็อยากคุยกับพี่หมอใจดีต่ออีกสักนิด

"โห! คุณลุงหมอ แบบนี้เหรอครับ" พีทพยักหน้าช้า ๆ แล้วเอียงคอมองเขา "แล้วคุณหมอเคยมีลูกไหมครับ" คำถามนี้ทำเอาองศาชะงักนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ตัว

"ฮึ! ถามอะไรเนี่ย จะไปมีได้ไงล่ะ ฉันยังไม่มีภรรยาเลย" พีทกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง

"ตั้งแต่เกิดมาพีทไม่เคยมีพ่อเลย คุณหมอเป็นพ่อให้พีทได้ไหมครับ" องศาเบิกตากว้างนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มจาง ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว "ได้ไหมครับ คุณลุงหมอมาเป็นพ่อให้พีทเถอะนะ พีทอยากมีพ่อเหมือนต้าข้างบ้านครับ"

คำพูดตรง ๆ ซื่อ ๆ ทำเอาอกขององศาแน่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาหันไปมองเด็กชายตรงหน้า ก่อนเห็นใบหน้าเล็ก ๆ มีอะไรบางอย่างคุ้นตาในความทรงจำ

"แล้วพ่อของพีทไปอยู่ไหนล่ะ" เขาถามเสียงเบาอย่างอยากรู้ เพราะเพื่อน ๆ บอกเขาว่าไม่มีใครรู้เรื่องพ่อของเจ้าเด็กนี่มาก่อนเลย เขาก็ยิ่งสงสัยว่าคนแบบไหนกันถึงกล้าปล่อยให้ลูกกับเมียตัวเองอยู่กันตามลำพังแบบลำบากอย่างนี้

แต่เด็กชายกลับส่ายหน้า

"พีทก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แม่ไม่เคยบอกเลย" เด็กน้อยตอบพร้อมกับหันมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาคนมองถึงกับสงสาร

องศาเม้มปากก่อนจะถอนหายใจเงียบ ๆ แล้วพูดอย่างแผ่วเบา

"แบบนั้นเองเหรอ แม่ของพีทอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้บอกพีทไม่ได้ก็ได้นะ" ประโยคสุดท้ายนั้นไม่รู้ว่าเขาพูดให้ตัวเองฟังหรือพูดเพื่อให้เด็กเข้าใจสถานการณ์กันแน่ องศารู้สึกสับสนขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบขนาดย่อม ๆ ลง ก่อนที่มันจะเปิดอย่างช้า ๆ ตามด้วยเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ดังขึ้น

"องศา! องศาอยู่หรือเปล่าลูก!" เสียงแหลมหูแต่กลับอบอุ่นของผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นมาจากด้านนอก ก่อนจะโผล่เข้ามาพร้อมกับร่มเปียกฝนและใบหน้าที่เคร่งเครียด

"แม่" องศาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ "แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ ฝนตกหนักเลยนะเนี่ย มาได้ยังไง" เสียงเข้มของความเป็นห่วงปนดุเบา ๆ ทำให้คนเป็นแม่อดจะยิ้มไม่ได้

"มากับเจ้าวายุน่ะ แม่เห็นว่าฝนตกหนักก็กลัวลูกจะกลับเองไม่ได้ เดี๋ยวไม่สบายเข้า" หญิงวัยกลางคนมองข้ามลูกชายไปยังเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะหันกลับไปที่หน้าห้องตรวจและสายตาได้ไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวซึ่งนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้องตรวจ

แน่นอนว่าแววตาของเธอกลับแปรเปลี่ยนไปในทันทีอย่างไม่ปิดบัง

"เธอมาทำไมที่นี่" แม่ขององศาขบกรามแน่นก่อนจะเดินออกมา เมื่อประตูห้องปิดลงแล้วมือเหี่ยวย่นก็จับที่แขนของหญิงสาวแล้วรั้งตัวของเจ้าตัวออกมายังด้านหน้าอนามัย ทิ้งให้ลูกชายทำหน้าที่ของตัวเองต่อในห้อง "นี่เธอยังไม่คิดจะเลิกยุ่งกับลูกชายฉันอีกเหรอ"

หนูดีจ้องมองอีกคนด้วยดวงตาสั่นระริกแต่พยายามตั้งมั่น

"ฉันไม่ได้ยุ่งกับใครทั้งนั้นค่ะ ฉันแค่พาลูกมาหาหมอเท่านั้น ป้าเข้าใจผิดแล้ว" เธอกัดฟันพูดพร้อมกับดึงมือของอีกคนที่จับแขนเธอออก

"อย่ามาแก้ตัวเลย ดูสารรูปของเธอตอนนี้ซะก่อน แต่งตัวแบบนี้ยังบอกไม่คิดจะอ่อยใคร แล้วใครเขาจะเชื่อ" แม่ขององศาเสียงเฉียบ

"..." หนูดีเอาผ้าขนหนูห่อตัวเองจนมิดชิดอีกครั้งด้วยความอายนิดหน่อย และไม่รู้จะเถียงอีกคนอย่างไรกับเรื่องนี้

"แล้วเรื่องเด็กนี่หมายความว่าไง ไม่ใช่ว่าฉันให้เงินเธอไปจัดการมันแล้วเหรอ" หนูดีชะงักเล็กน้อย ใจร่วงจนตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ

"เขาเป็นลูกของฉันคนเดียวค่ะ ป้าไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ฉันเลี้ยงเขาเองได้!" น้ำเสียงของหญิงสาวและแววตาที่ส่งไปให้หญิงกลางคนนั้นบ่งบอกอย่างแน่วแน่แล้วว่าเธอทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ เธอไม่ต้องการจะรบกวนใครทั้งนั้น

ในจังหวะนั้นปลัดวายุที่เดินตามมาทีหลังเพราะเอารถไปจอดก็มายืนอยู่ปลายทางเดินในจุดที่ได้ยินบทสนทนาสำคัญตอนท้ายอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มหยุดนิ่ง ริมฝีปากเม้มแน่น ใบหน้าเคร่งเครียดทันที เขาเงียบและไม่เอ่ยอะไรออกมาเลยสักคำพร้อมกับความสงสัยมากมายที่เต็มอยู่ในหัว ขณะที่ดวงตาจับจ้องไปที่หญิงสาวซึ่งก้มหน้านิ่งและแม่ของเขาก็มีสีหน้าที่ไม่ลดละแม้แต่น้อย

ต่อมาประตูห้องตรวจถูกเปิดออกก่อนที่องศาจะมองแม่ของเขาและหนูดีที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ตรงนั้น

"มีอะไรกันหรือเปล่าครับ" เขาถาม ทำให้คนเป็นแม่เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วและเดินกลับมาหาลูกชายทันที

"เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอกลูก คุยกันธรรมดาตามประสานั่นแหละ" เธอส่งยิ้มอ่อนโยน ก่อนจับแขนขององศาและพูดต่อ "แล้วนี่เรียบร้อยหรือยังล่ะ ได้เวลาเลิกงานแล้วนะลูก"

"เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวเธอไปรับยาที่พี่เอ๋ได้เลยนะ" ประโยคแรกพูดกับแม่ส่วนประโยคหลังหันมาพูดกับหญิงสาวที่แต่งตัวเรียบร้อยกว่าตอนแรกนิดหน่อยด้วยน้ำเสียงเข้ม จนคนฟังรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจ

"แม่ครับ หนูหนาว หนูปวดหัวมากเลย" หนูดีรีบเดินไปหาลูกชายทันทีที่ได้ยิน

"อดทนอีกนิดนะลูก เดี๋ยวแม่ไปเอายาแล้วเรากลับบ้านกันนะ" เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนเดินลงจากเตียงและยืนเคียงข้างแม่ของตัวเอง

แม่ขององศายังคงมองหญิงสาวนิ่งด้วยแววตารังเกียจ ในขณะที่ปลัดวายุเดินเข้ามาเงียบ ๆ แล้วทักทายขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติราวกับไม่เคยได้ยินอะไรมาก่อน

"แม่ กลับบ้านกันเถอะ" แม้แววตาจะสงบ แต่ภายในใจเขานั้นกลับเต็มไปด้วยคำถามที่เริ่มก่อตัวขึ้นทุกวินาที...