คนที่ไม่ต้องการเจอ(2)

.

.

แสงแดดยามสายส่องลอดหลังคาศาลาหมู่บ้านที่ใช้จัดประชุมกลุ่มแม่บ้าน เสียงพูดคุยจอแจของบรรดาผู้หญิงในชุมชนดังกระหึ่มตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน บางคนวางกระทงดอกไม้บนโต๊ะ บ้างก็นำขนมพื้นบ้านมาวางขายหวังเพิ่มรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ จากกิจกรรมวันนี้

หนูดีเดินเข้ามาอย่างเกร็ง ๆ เด็กสาวในชุดเสื้อยืดสีจางกับกางเกงยีนธรรมดา สะพายกระเป๋าผ้าใบหนึ่ง มือหนึ่งจูงพีทที่กำลังจ้องมองด้วยดวงตาใสซื่อ

"แม่ ๆ นั่นหนูดีรึเปล่า ที่บอกว่าได้ทุนไปเรียนกรุงเทพฯ น่ะ" เสียงกระซิบของหญิงวัยกลางคนดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน ทำให้คนตรงนั้นหันไปมองยังคนมาใหม่เป็นตาเดียว

"ใช่ ๆ นั่นแหละ" อีกเสียงเสริมก่อนจะพูดต่อ "แต่เรียนไม่จบนะ ไม่รู้ว่าแอบไปมีผัวตอนไหน ท้องไม่มีพ่อกลับมาน่ะ"

"แบบนี้ผู้ชายเขาไม่เอาน่ะสิ"

"ฉันก็ว่างั้นแหละ แต่เด็กนั่นหน้าตาน่ารักอยู่นะ น่าสงสารจัง" หนูดีได้ยินทุกคำนินทานั้นแต่ไม่ได้มองตอบ เธอก้มหน้าจูงพีทไปนั่งยังที่ว่างด้านหลังสุดของศาลา หัวใจเต้นแรงเพราะรู้ดีว่าในหมู่บ้านนี้ ข่าวลือแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าสัญญาณโทรศัพท์ เธอทำได้เพียงอดทนเท่านั้นเพราะว่าจุดประสงค์หลักของเธอในวันนี้คือการหาเงินหรือหารายได้เสริมเพิ่มเติมเพื่อเอาเงินพาแม่ไปหาหมอนั่นเอง

เมื่อเสียงเคาะไมค์ของประธานกลุ่มแม่บ้านดังขึ้น ทุกคนจึงเริ่มเงียบ เสียงเอะอะเริ่มจางลง ทำให้หนูดีหายใจโล่งขึ้นนิดหน่อย

"วันนี้เราจะพูดคุยเรื่องโครงการอบรมทำขนมขายออนไลน์นะคะ ใครที่อยากหารายได้เสริมมาทางนี้เลยค่ะ" หนูดีเงยหน้าขึ้นทันที เธอสนใจหัวข้อนี้เป็นพิเศษเพราะหวังจะมีรายได้เพิ่มเติมมาดูแลแม่กับพีท อีกอย่างจะได้เอามาวางขายที่หน้าร้านข้าวของแม่ด้วย ในตอนนี้อะไรที่เป็นออนไลน์ก็เข้าทางเธอมากที่สุดแล้ว เพียงแต่ยังไม่ทันจะลุกขึ้น ยายเนียมที่นั่งข้าง ๆ ก็เอื้อมมือมาจับแขนเธอเอาไว้เสียก่อน

"เอ็งจะทำเหรอหนูดี ลูกก็ต้องเลี้ยง แม่ก็ป่วย เหนื่อยแย่เลยนะลูกเอ๊ย" หนูดีพยักหน้าพลางยิ้มจาง ๆ

"ก็เลยต้องทำค่ะยาย ไม่งั้นไม่ไหวจริง ๆ" เมื่อเธอเดินเข้าไปด้านหน้าศาลา เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง หนูดีพยายามไม่ใส่ใจ หัวใจเธอมีแต่ความหวัง เธออยากเรียนรู้ อยากเริ่มต้น อยากหาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรง

แต่แล้วเสียงหวานเชือดเฉือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง และมันเป็นเสียงของคนที่เธอพยายามหลบเลี่ยงมาตลอดตั้งแต่ที่รู้ว่าจะกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว...

"เอ๊ะ! แม่หนูดีใช่มั้ยจ๊ะ ไม่เจอกันนานเลยนะ เห็นข่าวลือว่าได้ทุนไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ไม่ใช่หรอกเหรอ ไปได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เหรอ" น้ำเสียงของยายสำลีนั้นไม่ดังมากแต่ก็ดังพอให้คนทั้งศาลาหันมามองจนกลายเป็นจุดสนใจได้ในที่สุด

หนูดีเงยหน้าขึ้น ดวงตาปะทะกับสายตาคมเฉียบของหญิงวัยกลางคนผู้แต่งกายเรียบหรูตามแบบฉบับคนบ้านนอกที่พอจะมีอันจะกินขึ้นมาแล้ว ใช่! ผู้หญิงคนนี้คือแม่ขององศา ผู้หญิงที่เกลียดเธอฝังรากลึกยิ่งกว่าสิ่งใด

"สวัสดีจ้ะ" หนูดีกล่าวเสียงเบา แม้ใจจะไม่อยากทักทายเท่าไหร่แต่ก็เกรงคนหาว่าไม่มีมรรยาทผู้ใหญ่ทักไม่ตอบ เธอจึงเลือกจะพูดไปเพียงเท่านั้นหวังให้ทุกคนหยุดพูดอะไรเสียทีเพราะลูกของเธอยังอยู่ตรงนี้ด้วย กลัวว่าน้องพีทจะได้ยินอะไรที่เด็กไม่ควรได้ยินเข้า

ยายสำลีแค่นยิ้มพอใจที่เห็นสีหน้าลำบากใจแบบนั้นจากเด็กสาว ซึ่งเป็นคนที่เคยทำให้เธอไม่ชอบมาก ๆ อยู่ตรงหน้า แต่เธอจะไม่ยอมหยุดมันลงง่าย ๆ หญิงวัยกลางคนกอดอกแล้วหันไปพูดกับเพื่อนบ้านอีกคน ซึ่งเสียงดังพอควรเรียกได้ว่านินทาระยะเผาขนเลยทีเดียว

"สมัยนี้ผู้หญิงเก่งนะคะ คลอดลูกเอง เลี้ยงเอง ไม่ต้องมีพ่อเด็กให้ลำบากใจเลยเห็นไหมล่ะ ยายสมพร สมัยเราน่ะแบบนี้ไม่ได้หรอก อายคน ไม่กล้าออกนอกบ้านมาเดินโทง ๆ แบบนี้หรอก" เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากหญิงอีกคนก่อนจะมีเสียงซุบซิบตามมา

"จริงอย่างที่แกพูดนะ ยายสำลี ตายแล้ว! ลูกใครละนั่น หรือว่าเขารู้แต่ไม่รับผิดชอบก็เลยต้องหอบลูกกลับบ้านมาให้แม่เลี้ยงเหมือนเดิมอย่างนั้นหรือ" ยายสมพรผสมโรง ถึงแม้ว่าจะไม่เคยมีความเกลียดชังอะไรต่อกันมาก่อนแต่ชีวิตของชาวบ้านก็แบบนี้ ใครมีเรื่องหน่อยก็ตกเป็นเป้า ไม่วายโดนนินทาว่าร้ายไปเสียทั้งหมด

"ไม่หรอก ฉันว่านะบางทีอาจจะไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเลยด้วยซ้ำหรือเปล่า" คนในกลุ่มอีกคนพูดเสริมก็ยิ่งทำให้คนถูกนินทาก้มหน้าจนคางชิดคออยู่รอมร่อ เพราะว่าทุกประโยคที่คนเหล่านั้นพูดขึ้นมาเธอได้ยินมันเสียทุกคำ

หนูดียืนนิ่งราวกับขาของเธอถูกตรึงไว้กับพื้น เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ในขณะที่พีทยังคงเล่นนิ้วมือแม่อย่างไร้เดียงสาโดยไม่รู้เลยว่าแม่กำลังถูกฉีกศักดิ์ศรีลงต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน

"แต่ก็เข้าใจนะ เด็กผู้หญิงวัยรุ่นสมัยนี้ใจแตกกันง่าย กลับบ้านมาก็มีเด็กติดมาด้วย น่าสงสารแม่เขานะที่ต้องรับภาระเลี้ยงหลานแทนลูกที่หาผัวไม่ได้ ภาระจริง ๆ" เสียงจากยายสำลีเหมือนมีดคมที่กรีดจนเลือดพุ่งออกมา

หนูดีเงยหน้าขึ้นทั้งที่น้ำตาคลอ ดวงตาเธอสั่นไหวแต่ยังคงนิ่งสงบ ตอนนี้เห็นทีว่าเธอควรจะพูดอะไรออกไปบ้างสักหน่อย อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการย้ำเตือนบางเรื่องให้กับนางสำลีได้ฉุกคิดเสียบ้าง

"นั่นสิคะ ยังดีนะคะที่แม่ของฉันยังสามารถเลี้ยงฉันกับหลานได้ ไม่เหมือนบางคนที่ไม่ยอมรับหลานแท้ ๆ ของตัวเองเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าไม่ยอมรับเพราะที่จริงไม่มีปัญญาเลี้ยงหลานหรือเปล่า แบบนั้นก็น่าสงสารไม่แพ้กันเลยไม่ใช่เหรอคะ" เสียงเธอไม่ได้ดังแต่ชัดเจนจนศาลาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะมีใครบางคนพูดขึ้นมาด้วยความข้องใจ

"แม่หนูดีพูดแบบนี้หมายถึงใครเหรอจ๊ะ ที่พวกฉันพูดไม่ได้พูดถึงใครเป็นพิเศษเลยนะ ก็แค่พูดถึงเด็กวัยรุ่นทั่ว ๆ ไปเอง" ยายสมพรตอบกลับทั้งที่ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น รู้เพียงแค่จะปล่อยให้เด็กถอนหงอกไม่ได้ พูดไปก่อนเดี๋ยวความหมายก็ตามมาเอง

บางคนพยักหน้าเห็นด้วยกับยายสมพร แต่บางคนก็เห็นด้วยกับหนูดี ส่วนคนที่เงียบไปเป็นพิเศษนั้นก็พอจะรู้ตัวแล้วว่าความหมายของสิ่งที่หนูดีพูดหมายถึงใคร เธอยังคงไม่อยากให้เรื่องมันแดงหรือเป็นเรื่องใหญ่ไปมากกว่านี้ ดังนั้นเธอจำต้องยอมอ่อนลงให้ไปก่อนอย่างฝืนใจ...

เพียงแต่เวลานั้นองศามาถึงศาลาพอดีเพื่อรับแม่กลับบ้านก็ทันได้ยินบทสนทนาสุดท้ายพอดี เขามองเห็นหนูดีก้มหน้าจูงพีทออกจากศาลาไปแล้ว

เขามองไปที่สองแม่ลูกก็เพิ่งสังเกตว่าหนูดีผอมกว่าตอนเรียนมัธยมปลายมากทีเดียว อีกทั้งสีผิวก็คล้ำกว่ามาก ผมเผ้าอะไรก็ยุ่งเหยิงทั้งที่มัดรวบเอาไว้แต่กลับมองแล้วไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยเลยสักนิด

มีเพียงแค่รอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่เธอส่งไปให้กับลูกชายที่เดินจูงมืออยู่ข้าง ๆ ที่ดูแล้วมันช่างสดใสเหมือนเดิม เหมือนกับตอนนั้นที่เธอเคยสิ่งยิ้มให้เขาไม่มีผิด

"แม่ครับ นั่นพี่หมอใจดีนี่นา พีทอยากเล่นกับพี่หมอครับ"

"อย่าเลยลูก พี่เขาทำงานน่ะ เรากลับกันเถอะ"

ชายหนุ่มมองเด็กน้อยที่หันมาส่งยิ้มให้เขาอย่างไร้เดียงสา หัวใจของเขาเต้นแผ่วผิดจังหวะ ในขณะที่ยายสำลีสังเกตเห็นก็รีบเข้ามาจับแขนลูกชายตัวเองทันที

"ตาองศา! มารับแม่ใช่ไหม" องศาสะดุ้งตัวโยนก่อนจะหันไปตอบรับแม่ตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างเคย

"ครับแม่"