3 แต่งตัวแบบนี้ขายของหรือขายอะไร

ตอนที่ 3 แต่งตัวแบบนี้ขายของหรือขายอะไร

ห้องครัวหลังบ้านยามบ่ายเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ผสมกับกลิ่นเนยละมุนในอากาศที่คละคลุ้งอยู่รอบตัวหนูดี หลังจากได้รับการอบรมเมื่อครั้งก่อนเธอก็ตัดสินใจยืมเตาอบขนมเก่า ๆ จากเพื่อนบ้านมาลองทำขนมดูสักครั้ง เผื่อว่าจะขายได้

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีจืดและผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้กำลังจัดเรียงบราวนี่ลงกล่องพลาสติกใสอย่างประณีตก่อนจะห่อด้วยริบบิ้นผูกอย่างเรียบร้อย เธอใช้กล้องมือถือเก่าตั้งกับขวดน้ำพลาสติกที่วางพิงกับกล่องข้าว เสียงพูดของเธอแผ่วเบาแต่พยายามให้ดูสดใส

"วันนี้หนูดีมีบราวนี่สูตรโกโก้เข้มข้นนะคะ หอม ๆ ไม่หวานเกินไป เด็กกินได้ ผู้ใหญ่กินดีค่ะ กล่องละห้าสิบบาทเท่านั้น" ภาพบนจอกระตุกเล็กน้อย ไฟส่องหน้าก็แทบไม่มี จะมีเพียงแสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างเก่าเข้ามา เหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้ายิ่งทำให้เธอดูเหนื่อยล้าแต่แววตามีประกายของความหวังบาง ๆ

"ไอ้หนูดี! นี่แกกำลังไลฟ์อยู่เหรอ" เสียงเรียกของ พี่แป้ง สาวข้างบ้านวัยไล่เลี่ยกันที่มักเอาข้าวเอาน้ำมาฝากเสมอ เดินเข้ามายืนพิงกรอบประตู เรียกความสนใจจากคนที่กำลังไลฟ์ขายขนมได้เป็นอย่างดี

"พี่ว่าแบบนี้คนไม่ดูหรอก เอ็งต้องจัดเต็มหน่อยสิวะ แต่งตัวแต่งหน้าให้สวย คนซื้อของชอบแม่ค้าหน้าตาดี ไม่ใช่นั่งโทรม ๆ เหงื่อไหลและหัวเปียกแบบนี้ เดี๋ยวพี่ช่วยแต่งให้" หญิงสาวกดหยุดไลฟ์ทันทีและก้มดูตัวเอง ตอนนี้ก็โทรมจนแทบดูไม่ได้จริง ๆ

สุดท้ายเธอก็ยอมให้อีกคนจับแต่งตัวราวกับตุ๊กตาก็ไม่ปาน เสื้อกล้ามสีขาวรัดรูปทำให้รู้สึกเห็นหน้าอกหน้าใจที่โตตูมจนดึงดูดสายตา ไม่เพียงเท่านั้นใบหน้าสวยหวานที่เดิมก็ดูดีมาก ๆ อยู่แล้วเพียงแค่แต่งแต้มสีสันของเครื่องสำอางจากร้านทุกอย่างยี่สิบเข้าหน่อยก็ช่วยให้ดูดีราวสาวแรกรุ่น จนแทบมองไม่ออกว่ามีลูกติด

ไม่นานเธอก็มานั่งอยู่อีกมุมที่แป้งจัดไฟส่องและทำฉากด้านหลัง ซึ่งพร้อมสำหรับการไลฟ์ขายของเรียบร้อยแล้ว

"มันจะไม่โป๊ไปเหรอพี่" หนูดีพูดเบา ๆ พลางยกมือแตะแก้มนิด ๆ ด้วยความไม่มั่นใจ

"โป๊ที่ไหน ก็แค่ใส่เสื้อกล้ามรัดรูปกับกางเกงยีนขาสั้นนิด ๆ ดูคล่อง ๆ สวย ๆ มัดผมให้ตึง แต่งหน้าอ่อน ๆ ขายของออนไลน์มันก็ต้องดูดีบ้าง นี่ไม่ใช่ขายขนมอย่างเดียว ขายความน่ารักด้วย คนจะได้เข้ามาซื้อกันเยอะ ๆ ไงหนูดี"

ไลฟ์สดรอบต่อไป ยอดคนดูพุ่งถึงหลักร้อยอย่างไม่น่าเชื่อ คอมเมนต์เริ่มไหลมาไม่หยุด เป็นการบ่งบอกว่าวิธีของพี่แป้งนั้นได้ผล

"แม่ค้าน่ารักจังครับ"

"มีแฟนยังครับ"

"ขอสั่งบราวนี่สองกล่องครับ แต่ขอรูปแม่ค้าด้วยนะ 555"

ยอดสั่งซื้อไหลเข้าบัญชีเธออยู่ไม่น้อยจนดูเหมือนว่าขนมที่ทำไว้ในตอนแรกซึ่งเกรงว่าอาจจะไม่พอส่งแล้วแต่เธอคิดว่าเดี๋ยวค่อยทำเพิ่มเอาก็ได้ เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะขายดีเท่าวันนี้หรือเปล่า เธอพยายามไม่อ่านคอมเมนต์เชิงล้อเล่น เธอเพียงแค่ยิ้มและตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ในขณะที่ลูกชายตัวน้อยนั่งเงียบ ๆ อยู่มุมห้องและดูท่าทางซึม ๆ จนกระทั่งบ่ายคล้อย

"พีทครับ ง่วงก็ไปนอนข้างบนดี ๆ ไหมลูก" หนูดีแตะหน้าผากลูก พลันรู้สึกถึงความร้อนจี๋ที่ซึมผ่านฝ่ามือ "พีท! ทำไมตัวร้อนแบบนี้ล่ะ ไม่สบายเหรอลูก"

"หนูหนาวครับแม่ ปวดหัวด้วย"

"ตายแล้วลูก! พีทไม่สบาย!"

เธอรีบเก็บของและอุ้มลูกขึ้นแนบอก หยาดฝนเริ่มโปรยเม็ดใหญ่ลงมา หยดแรกเปียกไหล่ซ้ายก่อนกลายเป็นสายฝนโปรยลงมาตามทางดินเปียก หนูดีตะโกนให้พี่แป้งช่วยโทรหาอนามัย พอได้คำยืนยันว่าเปิดอยู่เธอก็รีบอุ้มลูกวิ่งฝ่าฝนและขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไป

ภายในห้องตรวจของอนามัยประจำหมู่บ้านมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นยาสมุนไพรเบา ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ องศาเป็นหมออนามัยหนุ่มสุดหล่อประจำโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพแห่งนี้ เพิ่งเก็บแฟ้มคนไข้เสร็จแต่ในมือยังถือปากกาอยู่ เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นเขาเงยหน้าก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใคร...

หนูดีในชุดเสื้อกล้ามสีขาวรัดรูปเปียกฝนแนบเนื้อ แก้มแดงเพราะโดนฝนหรือเพราะความร้อนเขาไม่แน่ใจ แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกระวนกระวายทำให้คนมองรู้สึกไขว้เขวนิดหน่อย

"ลูกฉันไข้ขึ้นค่ะ ตัวร้อนมากเลยค่ะ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ" เด็กชายตัวน้อยที่เธออุ้มมาด้วยหน้าซีด ผมเปียกชื้นและหน้าผากก็แดงจัด

"มาตรงนี้เลยหนูดี" องศาพยักหน้ากับผู้ช่วยแล้วเดินเข้าไปยื่นมือมารับเด็ก เพียงแต่หนูดีลังเลเล็กน้อยแต่ยอมส่งพีทให้องศาไป

องศาวางพีทลงบนเตียงพร้อมตรวจดูคนไข้และอาการอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลูบหัวเด็กเบา ๆ ด้วยสีหน้าอ่อนโยนโดยมีหนูดียืนมองทุกการกระทำของเขาอยู่ไม่ห่าง

หัวใจของหญิงสาวแอบกระตุกวูบไปนิดหน่อยที่เห็นความอ่อนโยนที่องศามีให้กับลูกชายของเธอ แต่ก็จำต้องเก็บเงียบและกำมือแน่นราวจะบีบทุกอย่างเอาไว้กับตัวและไม่แสดงออกไปให้ใครผิดสังเกตทั้งนั้น

"ไม่เป็นไรนะครับคนเก่ง เดี๋ยวพี่ให้ยาลดไข้ไปกินแล้วนอนพักผ่อนเยอะ ๆ จะได้หายไว ๆ ดีไหม" พีทยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นหน้าคนที่เขาเจอเมื่อวันก่อน

"พี่หมอใจดีครับ พีทหนาวแล้วก็ปวดหัวมากเลย" เด็กน้อยออดอ้อน

"อดทนนิดหนึ่งนะลูก เดี๋ยวก็หายแล้ว" หนูดีพูดแทรกเสียงเบา แต่องศาหันมามองหญิงสาวอีกครั้งและนั่นที่ทำให้อารมณ์ของเขาปะทุขึ้น

"เธอแต่งตัวแบบนี้ออกมาจากบ้านเนี่ยนะ" เขามองเธออย่างดูถูกดูแคลนจนหนูดีรู้ตัวก็ยกแขนขึ้นมากอดตัวเอง เพราะเสื้อสีขาวเมื่อเปียกน้ำนั้นก็จะบางมากจนมองไปเห็นอะไรต่อมิอะไรแล้ว "ถามจริง ๆ เถอะ เธอแต่งตัวแบบนี้จะขายของหรือขายอะไรกันแน่"

คำพูดของเขาเหมือนตบหน้าเธอกลางสี่แยกไฟแดง หนูดีเบิกตากว้าง ดวงตาสั่นระริกก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น สุดท้ายก็อดกลั้นต่อคำดูถูกของอีกคนไว้ไม่ไหว

"องศา! ถ้าไม่รู้จักฉันดีก็อย่ามาพูดแบบนี้กับฉันนะ"

"ฮึ! ฉันพูดตามที่เห็น เธอแต่งแบบนี้แล้วมัวไลฟ์อะไรอยู่ล่ะ ถึงไม่รู้ว่าลูกตัวเองไข้ขึ้นจนตัวร้อนขนาดนี้!" ถึงจะสงสัยว่าเขารู้เรื่องที่เธอไลฟ์ได้อย่างไรแต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่จะถามเพราะเธอโกรธจนควันออกหูแล้ว

"ฉันไม่ได้ไม่สนใจลูก! แต่ว่าฉัน..."

"หยุด! ไม่ต้องมาอธิบายกับฉันหรอก ถ้าเธอไม่ได้ทำอย่างที่คนอื่นเข้าใจ งั้นก็เลิกทำตัวแบบนี้ซะเถอะ มันทุเรศ!”

คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้เธอเบือนหน้าหนีและหยิบเอากระเป๋าสะพายขึ้นมาปิดหน้าอกด้วยความรู้สึกอับอาย ในจังหวะนั้นเองเจ้าเด็กน้อยก็สะอื้นแล้วพูดเสียงเบา ซึ่งได้ทำลายบรรยากาศตึงเครียดของคนทั้งสอง

"แม่ครับ หนูหนาว หนูปวดหัวมาก ๆ เลย" หนูดีรีบพยักหน้าก่อนจะหันไปมองคนที่เพิ่งเถียงกับเธอเมื่อครู่อย่างทำตัวไม่ถูก

"ออกไปเถอะ! ฉันจะดูแลให้เอง" หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องด้วยความจำใจน้ำตาเริ่มร่วงแม้จะพยายามกลั้นไว้ ฝนยังคงตกพรำ ๆ เสียงหยดน้ำกระทบกับหลังคาสังกะสีดังรัว ๆ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ หน้าห้องและห่อผ้าคลุมตัวที่ผู้ช่วยขององศาเอามาให้ไว้แน่น

ความเจ็บจากคำพูดขององศา ความกลัวจากอาการของลูกและความเหนื่อยล้าจากการพยายามดิ้นรนประสมประสานกันอยู่ในอก ทั้งที่พยายามทำทุกอย่างให้มันดีขึ้นแล้วแท้ ๆ แต่กลับถูกมองว่าเป็นผู้หญิงแบบนั้นอีกจนได้ น้ำตาที่ไหลออกมาไม่สามารถแบ่งแยกความเจ็บจากเรื่องใดเรื่องหนึ่งได้อีกแล้ว...