การกลับมา(2)

.

.

เสียงฝีเท้าของเด็กน้อยที่วิ่งเต็มกำลังกระทบพื้นดินแฉะ ๆ ตรงลานวัดหน้าตลาดเช้าวันอาทิตย์ ทำเอาผู้คนหลายคนต้องชะงักมองเพราะกลัวว่าเจ้าตัวน้อยจะหกล้มหรือวิ่งออกถนนไปจนเกิดอันตราย และสิ่งที่พวกเขาคาดคิดก็เกิดขึ้นจนได้

ปี๊นนนน

เสียงแตรรถมอเตอร์ไซต์ดังลั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงเบรกที่ยาวมากเพราะเกือบชนเข้ากับเด็กน้อยที่วิ่งมาอย่างเร็ว

"โอ๊ย!!!" เสียงเด็กน้อยร้องลั่นเพราะความเจ็บที่ล้มลงไปกองกับพื้น แต่โชคดีที่ไม่ถูกชนเพราะมีใครสักคนเข้ามาช่วยรั้งตัวเขาหลบออกมาได้ทัน

"เจ็บตรงไหนบ้างหนู" เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มเรียกความสนใจของเด็กน้อยได้อย่างดี หากแต่ก่อนที่เขาจะตอบอะไรกลับไปก็ได้ยินเสียงเจ้าของมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นมาเสียก่อน

"ดูลูกยังไงวะ ปล่อยให้วิ่งเล่น ไม่ดูทางเลย" เด็กวัยรุ่นที่ดูจากทรงผมและการแต่งกายแล้วน่าจะไม่ได้เรียนเหมือนเด็กวัยเดียวกันพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

"พูดอย่างนี้ได้ไงไอ้หนู นี่มันไม่ใช่ที่ไว้ขี่รถเล่นเลยนะ แล้วขี่เร็วขนาดนี้ ไม่คิดว่าจะไปชนคนอื่นบ้างหรือไง" คนตัวสูงหันกลับไปดุเด็กคนนั้นทันควัน

"ทำไมล่ะ! นี่มันรถของผม ชีวิตของผม" ว่าจบก็ขี่รถออกไปทั้งอย่างนั้น ทิ้งเอาไว้เพียงแค่หนึ่งเด็กน้อยที่กำลังทำหน้าเสียกับหนึ่งผู้ใหญ่ในชุดสีขาวที่ตอนนี้มีรอยเลอะจากดินไปกว่าครึ่ง

"อ๊ะ! เจ็บ! ฮือ!" เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้น เด็กชายตัวกลมผิวขาวจัด กำลังยืนขาอ่อนเบะปากเตรียมร้องไห้หลังจากที่เงียบไปนาน เหมือนเพิ่งนึกออกว่าเจ้าตัวกำลังมีความผิดและกลัวถูกดุ

ร่างสูงในชุดหมออนามัยสีขาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมเข้มมองเด็กตัวน้อยตรงหน้าอย่างสำรวจ

"เจ็บเหรอครับ เจ็บตรงไหนบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ดูให้" เสียงทุ้มฟังดูจริงจังแต่กลับนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ องศายื่นมือแตะหัวเข่าของเด็กชายเบา ๆ ก่อนจะไล่สายตามองแขนขาเล็ก ๆ ด้วยความใส่ใจ

แต่เด็กน้อยที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยจะเข้าใจและกลัวความผิดก็เบะปากอีกครั้งเตรียมทำท่าราวกับจะร้องไห้ หากแต่น้ำเสียงอ่อนโยนกับมือใหญ่ที่แตะแขนเบา ๆ กลับทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

"มะ ไม่เจ็บครับ แค่ตกใจ" เสียงใสตอบกลับเบา ๆ พร้อมกะพริบตาปริบ ๆ มองคนแปลกหน้าอย่างสำรวจ เมื่อเห็นว่าคนที่ทำท่าจะร้องไห้เมื่อครู่นี้กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมใส องศาขยับยิ้มมุมปากนิด ๆ หยิกจมูกเด็กเบา ๆ

"งั้นคราวหน้าอย่าวิ่งซนนัก เข้าใจมั้ยครับ เจ้าแสบ" เด็กชายพยักหน้าอย่างว่าง่ายก่อนจะจ้องหน้าคนตรงหน้านิ่งแล้วพูดออกมาอย่างจริงจัง

"ทำไมพี่หล่อจังเลยครับ หล่อเหมือนพระเอกละครเลย!" องศาชะงักไปเล็กน้อยเพราะเขาไม่ชินกับคำชมแบบนั้นจากเด็กตัวเล็ก ๆ เช่นนี้

"เจ้าแสบ! ปากหวานจังเลยนะ" เขาหัวเราะเบา ๆ เอานิ้วเขี่ยหน้าผากเด็กแบบไม่จริงจัง เด็กหัวเราะตามเสียงใสไร้พิษภัยจนองศาอดยิ้มตามไม่ได้

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้ากระหืดกระหอบพร้อมเสียงร้องเรียกดังขึ้นจากอีกทาง

"พีท! พีทอยู่ไหนลูก!" เด็กชายหันขวับทันที แต่เจ้าตัวยังไม่ทันตอบก็มีเสียงของหญิงสาวที่ฟังดูแล้วช่างคุ้นหูมากเหลือเกินดังมาจากทางด้านหลังอีกครั้ง "น้องพีทลูก! เจ็บตรงไหนมั้ยครับ ทำไมวิ่งออกมาแบบนี้ ลูกไม่ฟังแม่เลย ถ้าถูกรถชนขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง!!”

องศาหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในสายตา ผมยาวปล่อยสยายยุ่งเล็กน้อยจากการวิ่ง หน้าตาจืดใสที่เขาจำได้แม่นยิ่งกว่าสิ่งใด… หนูดี

ดวงตาเธอกวาดมองมาทางลูกชายก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก มือคว้าตัวเด็กมากอดไว้แน่นบ่งบอกถึงความโล่งใจที่มี

"แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าวิ่งหนีไปคนเดียวแบบนี้! ตกใจหมดเลยรู้มั้ย!" เสียงเธอสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

"น้องพีทขอโทษครับแม่" พีทซุกหน้าในอกแม่ "หนูแค่จะไปดูปลาทองกับยายเองครับ แม่จ๋า อย่าดุเลยนะ พีทกลัวแล้ว"

หนูดีถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เมื่อคิดได้เธอก็หันไปยังชายหนุ่มตรงหน้าเพื่อขอบคุณ พอเห็นเสื้อผ้าสะอาดตาและท่าทางอ่อนโยนเธอรีบเอ่ยออกไปทันที

"ฉันต้องขอโทษแทนลูกชายด้วยนะคะ แล้วก็ขอบคุณด้วยที่ช่วยดูน้องให้" เธอพูดพร้อมยกมือไหว้แต่แล้วก็ชะงักนิ่งเมื่อสายตาสบกับใบหน้าคุ้นเคยของอีกฝ่าย

หัวใจเธอเต้นโครมคราม

"องศา"

องศาขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็แสร้งหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น

"อ้าว! ฉันนึกว่าใครซะอีก ที่แท้ก็ประธานนักเรียนคนเก่งของรุ่นนี่เอง ยังจำกันได้ด้วยเหรอ คิดว่าจะลืมกันไปแล้วซะอีก" หนูดีชะงักเล็กน้อยแต่ยังยิ้มจืด ๆ

"อื้อ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ ไม่เห็นรู้เลยว่ากลับมาแล้ว" เพราะถ้าเธอรู้จะได้ระวังตัวและเตรียมใจมาก่อน ไม่คิดว่าในที่สุดจะต้องมาเจอกับคนที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดแบบนี้

องศาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกงแล้วเค้นเสียงเบา ๆ

"กลับมานานจนพอจะรู้ว่าคนแถวนี้มีลูกติดกลับมาด้วยนั่นแหละ" คำพูดของเขาเสียดแทงเข้าไปในอกของหนูดีอย่างจัง เธอเม้มปากแน่นและสูดลมหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอ แต่ก็ดีใจที่ได้เจอกันนะ นายเปลี่ยนไปเยอะเลย" องศายิ้มเหยียด

"เธอก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน เปลี่ยนไปจนฉันจำแทบไม่ได้เชียวล่ะ" พูดพลางไล่สายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วมองขึ้นมาอีกรอบ

สายตาแสนอึดอัดขององศาที่มองมาทำให้หนูดีรู้สึกแย่ หนูดีกำมือแน่นและหันไปมองลูกชายที่ยืนฟังเงียบ ๆ ใบหน้าเล็กสลดลงทันทีเมื่อเห็นแม่ดูเศร้า เด็กชายจับชายเสื้อแม่แน่นแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

"แม่ครับ แม่รู้จักพี่ใจดีคนนี้ด้วยเหรอครับ เขาคือใครเหรอครับ" หนูดีย่อตัวลงพร้อมลูบผมลูกเบา ๆ พูดเสียงเบาจนเหมือนจะหลุดจากลำคอ

"คนรู้จักน่ะ ไม่มีอะไรหรอกลูก ขอบคุณพี่เขาแล้วเราก็ไปกันเถอะ"

"ขอบคุณนะครับ น้องพีทไปแล้วนะพี่ใจดี" แล้วเธอก็หันหลังพาลูกเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

องศามองตามแผ่นหลังสองแม่ลูกด้วยแววตาอึดอัด บางอย่างในใจตีรวนสับสน ความรู้สึกค้างคาที่เคยเป็นเพียงความผิดหวังเริ่มก่อตัวใหม่ด้วยบางสิ่งที่เขาไม่ยอมรับ

มีลูกแล้วจริง ๆ ด้วยสินะ...

เขากัดฟันแน่น พึมพำในลำคอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

หนูดี เป็นหญิงสาวที่รูปร่างหน้าตาดีมาก ๆ คนหนึ่ง แถมยังเป็นคนที่ฉลาด ไหวพริบดีและเรียนเก่งมาก ๆ ตอนมัธยมได้เป็นถึงประธานนักเรียนและผ่านการแข่งขันมามากมาย แม้ฐานะจะไม่ดีแต่เธอสามารถสอบชิงทุนระดับประเทศได้ คนในรุ่นต่างคิดว่าเธอจะได้เรียนที่ดี ๆ และจบออกมาเป็นคนที่มีอนาคตมากที่สุด เพียงแต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอกลับกลายเป็นคนล้มเหลวคนหนึ่งและยังท้องไม่มีพ่อกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเช่นนี้...