LOGINShare
บทที่ 8
publish date:
2026-09-27 12:25:05จากนั้นก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติราวกับว่าไม่รู้ไม่เห็นสิ่งแปลกปลอมที่เรียกว่า ‘ผี’ ที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ตัว
แต่ดูเหมือนวิญญาณตนนั้นจะไม่ลดละความพยายาม มันเฝ้าคอยวนเวียนหลอกหลอนผมตลอดเวลาดั่งกับเงาตามตัว ผมเดินเลี่ยงไปช่วยจัดช่อดอกไม้ตามที่ลูกค้าสั่ง มันก็เดินตามมาดูทั้งที่ไม่มีใครเชื้อเชิญ เสนอหน้าตลอดเวลา
“คุณจัดดอกไม้เป็นด้วยเหรอ” ผมได้ยินแต่ไม่ตอบ
“สวยเหมือนกันนี่ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้ คุยกับผมหน่อยสิ”
“สวัสดีครับ เชิญครับ” กรกวินท์เอ่ยทักทาย และเดินไปต้อนรับลูกค้าเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู โดยมีไอ้ผีตัวแสบเดินตามไปติด ๆ
“อยากได้ดอกไม้แบบไหนครับ”
“ผมอยากได้กุหลาบแดงช่อใหญ่ช่อหนึ่งครับ ผมจะเซอร์ไพรส์แฟนในวันครบรอบสองปีที่เราคบกัน ช่วยจัดส่งไปให้เขาตามที่อยู่นี้นะครับ”
ลูกค้าหนุ่มเขียนชื่อผู้รับและที่อยู่ที่จะให้จัดส่งกับกรกวินท์ พร้อมกับเขียนการ์ดเพื่อแนบไปกับช่อดอกไม้ดังกล่าว
‘สำหรับคุณ คนพิเศษของผม รักเสมอเจย์’
กรกรินท์รับมาอ่าน “ส่งให้กับคุณคณิน”
นี่มันชื่อผู้ชายชัด ๆ
“ใช่ครับ เขาเป็นแฟนผมเอง ช่วยจัดส่งไปตามที่อยู่ที่ให้ไปนะครับ”
“ได้ครับ เราจะรีบดำเนินการให้ครับ”
“ผมต้องจ่ายเท่าไรครับ”
“สักครู่นะครับ” กรกวินท์เดินเข้าไปตามมารดา
ขณะที่มารดากำลังพูดคุยกับลูกค้าอยู่นั้น ผมก็ยืนจ้องการ์ดในมือ
“ผู้ชายส่งดอกกุหลาบแดงช่อใหญ่ให้ผู้ชายด้วยกัน โลกมันเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ”
“โรแมนติกมาก”
กรกวินท์ได้ยินอย่างชัดเจน ใจก็คิดแย้งว่ามันโรแมนติกตรงไหนวะ ดูเหมือนไอ้ผีตัวแสบจะรู้ว่าผมกำลังคิดอะไร
“ความรักเป็นสิ่งสวยงาม และก็ไม่ได้มีข้อจำกัดอะไรที่บ่งบอกว่า ผู้ชายจะต้องส่งดอกไม้ให้แต่เฉพาะผู้หญิงเท่านั้นนี่จริงไหม ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบไหนก็สวยงามล้ำค่าเสมอ”
ไอ้ตัวแสบมันพูดกับผมไม่หยุดแม้ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินก็ตาม มันน่าหงุดหงิดชะมัด หลายครั้งที่ผมเหลือบไปเห็นสายตาของพี่นิด พี่นาถที่มองมาที่ผมแบบแปลก ๆ อันที่จริงจะไปโทษพี่เขาก็ไม่ได้ เพราะผมเองที่เผลอพูดคนเดียวอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่จริงแล้วผมพูดกับไอ้ผีตัวแสบนั่นต่างหาก
เพียงแต่ไม่มีใครเห็นมันนอกจากผม ผมเลยกลายเป็นคนแปลก ๆ ในสายตาของคนอื่นไปโดยปริยาย
“น่าเบื่อ น่ารำคาญอะไรแบบนี้วะ”
“ถ้ากรเบื่อจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะลูก ไม่ต้องอยู่รอแม่ก็ได้”
“ถ้าอย่างนั้นผมไปหาธนากับพฤกษ์นะครับแม่”
“แล้วกรจะไปยังไง เอารถของแม่ไปละกัน”
“ผมว่าจะไปแท็กซี่ครับ ถ้าเอารถแม่ไปแล้วแม่จะกลับบ้านยังไงล่ะครับ”
“ตามใจ”
กรกวินท์เดินออกจากร้านพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาแท็กซี่
“จะไปหาเพื่อนที่มหาลัยเหรอ ไปด้วยนะ”
จะขออนุญาตทำไมวะ ถึงบอกไม่ให้ไปมันก็ตามไปอยู่ดี
ชายหนุ่มโบกรถแท็กซี่ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งด้านหลังคนขับ โดยไม่ลืมบอกสถานที่ปลายทางที่จะให้เขาขับไปส่ง และก็เป็นอย่างที่คิดไอ้ตัวแสบก้าวตามขึ้นมานั่งข้างตัวเขาโดยไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยชวน
“ตามมาทำไม”
“ก็ขอไปด้วยไง”
“ลงไป”
คนขับแท็กซี่เหลือบมองกระจกหน้ารถ ก็เห็นว่ามีผู้โดยสารนั่งมาแค่คนเดียว แล้วเขาพูดอยู่กับใคร
“คุณพูดกับใครครับ”
“ผมซ้อมบทละครครับ”
โชเฟอร์แท็กซี่พยักหน้าเข้าใจ กรกวินท์เอาหูฟังขึ้นมาใส่พร้อมกับเปิดเพลงจากมือถือฟัง และเปิดเสียงดังมากเพื่อที่จะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงไอ้ผีตัวแสบ
“เปิดเสียงดังมาก ๆ แบบนี้ไม่ดีนะ” ไอ้ตัวแสบยื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ ๆ เขา
“ฟังเพลงอะไรก็ไม่รู้ เสียงดังแสบแก้วหูมาก ไม่เห็นเพราะเลย”
“เปลี่ยนเพลงได้ไหม”
“ช่วยขับให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ” กรกวินท์ชะโงกหน้าไปพูดกับคนขับ
“นี่ผมก็เร็วแล้วนะครับ รถมันติดครับไปไวได้แค่นี้แหละครับ”
“หงุดหงิดไปก็แค่นั้น”
“หุบปาก” เขาตวาดออกมาอย่างเหลืออด
คนขับหันมามองกรกวินท์
“ผมไม่ได้หมายถึงคุณ”
จากนั้นผมก็นั่งเงียบไปตลอดทาง
Latest chapter
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 64
“แล้วตอนนี้ล่ะครับ หายน้อยใจหรือยัง” “หายแล้วจ้ะ ว่างเมื่อไรน่านพาพี่กรมากินข้าวบ้านเราบ้างนะลูก ไปรบกวนบ้านพี่กรเขาบ่อย ๆ ไม่ดีนะ” “จริงเหรอครับแม่ ผมพาพี่เขามากินข้าวบ้านเราได้จริง ๆ ใช่ไหมครับ” น่านฟ้าย้อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “จริง” “ขอบคุณครับแม่ แม่น่ารักที่สุด ผมรักแม่นะครับ” น่านฟ้าสวมกอดมารดาแน่นขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนมีความสุข “แม่ก็รักน่าน” “หมายความว่าแม่ยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรแล้วใช่ไหมครับ” “ใช่ ถูกใจล่ะสิ” “ที่สุดเลยครับแม่ รักแม่นะครับ” น่านฟ้าจูบแก้มมารดา “แม่ก็รักน่านและพร้อมที่จะรักพี่กรของน่านด้วย” “ถ้าพี่กรรู้ต้องดีใจแน่” “พี่กรของลูกดีใจไหมแม่ไม่รู้หรอก สิ่งที่แม่รู้คือลูกของแม่มีความสุขมาก” “ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอครับแม่” “ก็ใช่น่ะสิ” “ผมขอไปหาพี่กรที่บ้านนะครับ” “แต่นี่มันเย็นแล้วนะลูก” “ไปไม่นานหรอกครับแล้วจะรีบกลับมา ไปได้ใช่ไหมครับแ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 63
“คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ของน่านกับลูกชายของคุณแล้วใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ เราก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนี้เองค่ะ” “พวกคุณทำใจยอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆ ได้ยังไงคะ” ปลายฟ้าถามเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “เหตุผลง่าย ๆ เพราะฉันอยากเห็นลูกมีความสุขค่ะ ไม่ว่าลูกจะรักใครฉันก็พร้อมที่จะรักคน ๆ นั้นโดยไม่มีคำถาม มันรับได้ยากใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าพยักหน้า “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกของตัวเองจะมีความรักกับผู้ชายด้วยกัน” “ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ” “ไม่ คุณไม่เข้าใจหรอก คนอื่นจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าน่านชอบผู้ชาย เขาจะมองเรายังไง” “จะสนใจทำไมคะกับความคิดของคนอื่น ไม่ว่าใครจะคิดยังไงก็ปล่อยเขาไป เราไปห้ามความคิดของพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ อย่าไปให้ความสำคัญกับคนอื่นมากนักเลยนะคะ สิ่งที่เราต้องตระหนักคือความรู้สึกของคนในครอบครัวต่างหากค่ะ ความสุขของคนในครอบครัวย่อมสำคัญกว่าความคิดหรือลมปากของคนอื่นจริงไหมคะ สำหรับฉันขอเพียงลูกมีความสุข เขาจะรักกับใคร ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่เขามีความสุขกับรักที่เขาเลือกแค่น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 62
“เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะยอมรับกันได้ง่าย ๆ นะน่าน” “ทำไมล่ะครับ พ่อกับแม่ของพี่กรยังรับได้เลย และไม่เคยมีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้ แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงจะยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรบ้างไม่ได้” น่านฟ้าเอ่ยถามเสียงเข้มติดจะไม่พอใจคำพูดของมารดา ที่ดูจะต่อต้านความรักของเขาในครั้งนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับผู้ให้กำเนิด “ใจเย็นก่อนน่าน อย่าเพิ่งบีบคั้นแม่เรื่องนี้” นทีเอ่ยปรามบุตรชาย “แล้วพ่อล่ะครับคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กร” “ขอพ่อคุยกับแม่ก่อนแล้วจะให้คำตอบ ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ให้เวลาพ่อกับแม่ในการทำใจกับเรื่องนี้ก่อน” “ตกลงครับพ่อ ผมหวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจความต้องการของผม” พูดจบก็เดินกลับขึ้นไปบนห้อง “นี่มันอะไรกันคะคุณ น่านทำเหมือนโกรธที่ฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้” นทีดึงตัวปลายฟ้าเข้ามากอด “ผมรู้นะว่าคุณตกใจที่ได้ยินเรื่องแบบนี้” “พูดอย่างกับว่าคุณเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของน่านกับกร” “จะพูดยังไงดี เอาเป็น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 61
กรกวินท์มาถึงบ้านของน่านฟ้าก่อนเวลานัดเล็กน้อย เพราะต้องการที่จะพบพ่อแม่ของน่านฟ้าตามลำพัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมา เขากดกริ่งที่หน้าประตูและยืนรออยู่ครู่หนึ่งก็พบมารดาของน่านฟ้าออกมาเปิดประตู “กรใช่ไหมจ๊ะ น่านยังกลับมาไม่ถึงเลย เข้ามารอข้างในก่อนสิ” เธอเดินนำเขาเข้าไปในตัวบ้าน “นทีคะนี่กรกวินท์ คนที่ลูกของเราเคยเล่าให้ฟัง” “นั่งก่อนสิ” กรกวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับพ่อแม่น่านฟ้า “ได้ยินเรื่องของกรจากปากของน่านมานานแล้ว ได้พบตัวจริงกันก็วันนี้เอง” “อันที่จริงเราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งครับ” “ตั้งแต่เมื่อไร” นทีเอ่ยถาม “วันที่น่านฟื้น ผมอยู่ที่นั่น หน้าห้องพักฟื้นของน่าน บางทีพ่อกับแม่อาจจะจำผมไม่ได้” “มันเป็นช่วงเวลาที่ฉุกละหุก ก่อนที่น่านจะฟื้นหัวใจของเขาหยุดเต้น หมอต้องทำการปั๊มหัวใจ” ปลายฟ้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ผมทราบครับ” “น่านเล่าเรื่องที่กรเคยช่วยเขาไว้ช่วงที่เขายังนอนหมดสติไม่รู้สึกตัว” “ใช่ครับ มันเป็นเรื่องเหลือเช
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 60
“นายบอกแม่เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” “เมื่อเช้านี้เอง ถามทำไมวะพฤกษ์” “ก็แค่อยากรู้ ใจร้อนเหมือนกันนะเว้ย” “เหลือเชื่อเลยที่แม่นายรับเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดายนะว่าไหม” “ที่แม่ไอ้กรรับได้เพราะแม่รักกรไงธนา และคงอยากเห็นมันมีความสุข” “ก็นั่นแหละ แต่เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะรับกันได้ง่าย ๆ ถือเป็นความโชคดีของไอ้กร ตอนนี้ก็เหลือแต่ด่านพ่อแม่ของน่าน” “น่านจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านวันพรุ่งนี้” กรกวินท์บอก “ใจร้อนติดเทอร์โบเหมือนกันไม่มีผิด แล้วถ้าเกิดครอบครัวของน้องมันรับเรื่องนี้ไม่ได้นายจะทำยังไง” “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดจริงไหมวะ ถ้ามีปัญหาก็แก้ไขกันไป” “ก็จริง” ธนาธิปเห็นด้วยกับเพื่อน “อย่าเพิ่งวิตกไปล่วงหน้า ที่คิดว่ายากมันอาจไม่เป็นอย่างที่คิด บางทีครอบครัวของน่านอาจจะยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้ได้ง่าย ๆ ก็ได้ใครจะรู้” กรกวินท์ยิ้มมุมปากหลังจากได้ยินคำพูดของพฤกษ์ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้คำตอบว่าจะออกมาเป็นแบบไหน” “จะออกหัวหรือก้อย แต่ก็เชื่อได้อย่
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 59
น่านฟ้าทำหน้าใสซื่อแต่แววตาเจ้าเล่ห์ ซึ่งกรกวินท์ก็รู้ทันว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาพูดย้ำอีกครั้ง “รักนายไงไอ้ตัวแสบ ร้ายนักนะเรา” “ความร้ายของผมยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่เลย ดีใจจังที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่ อยากได้ยินพี่บอกรักผมแบบนี้ทุกวัน” “มากไปละ...มากไป” “ไปส่งผมที่บ้านหน่อยสิ นะพี่กรนะ ไปส่งผมหน่อยนะ” น่านฟ้าทำเสียงออดอ้อน “เดี๋ยวจะแว้นไปส่ง แต่ไม่ต้องทำเสียงออดอ้อนแบบนี้หรอก ฟังแล้วขนลุกพิลึก” “ชอบอ่ะดิ ไหนขนลุกตรงไหน ขอผมดูหน่อย” “ไม่ต้องเลย ไปหยิบของแล้วรีบตามไปที่รถ ถ้ามัวแต่ชักช้าจะเปลี่ยนใจให้กลับเองนะ” น่านฟ้ารีบไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของกรกวินท์โดยไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ ขืนชักช้าอืดอาดยืดยาดล่ะก็มีหวังได้ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเองแน่ หลังจากไปส่งน่านฟ้าแล้ว กรกวินท์ก็ไปบ้านพฤกษ์เพื่อสะสางเรื่องบางอย่าง เมื่อมาถึงก็เดินตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกวาดสายตามองหาเป้าหมาย แล้วก็พบเพื่อนรักทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่อย่างเอร็ดอร่อยราวกับคนตายอดตายอยาก “กิน
You May Also Like
อลินตคีรัน
Jaokai1.8K viewsลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.8K viewsหนุ่มร้อนรัก
ต๋อง น่ะ3.4K viewsมนต์รักหนุ่มพิษณุโลก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)2.3K views158...ห้องนี้ผีไม่ดุ
ภัทรธิดา / Cosmos112547328 viewsสารถีคู่ใจ
นิชา อลีนา463 viewsนกตัวนี้ ไม่มีอกหัก
มีแค่เคะ159 viewsคลื่นสมุทร เหนือฟ้า | Sky Meets Sea
Walrus House645 views
