LOGINShare
บทที่ 9
publish date:
2026-09-27 12:25:12เมื่อถึงที่หมายกรกวินท์ก็จ่ายค่ารถ จากนั้นก็เดินไปหาเพื่อนรักทั้งสอง
“เป็นไรไปวะกร ทำหน้าบูดมาแต่ไกล”
เบื่อ...คือคำตอบสั้น ๆ ที่พฤกษ์ได้รับ
“เบื่ออะไรวะ”
“บอกไปพวกนายก็ไม่เข้าใจหรอก”
“เบื่อผมเหรอ ถ้าใช่ล่ะก็คงต้องทน ๆ เอาหน่อย”
“แล้วนายใส่แว่นดำทำไม แดดก็ไม่ร้อน”
“ตาเจ็บ”
“กรมันดูแปลกไปนะว่าไหม” ธนาธิปหันไปกระซิบกับพฤกษ์
“นั่นสิ ตั้งแต่มันออกจากโรงพยาบาลคราวนี้มันก็ดูเพี้ยน ๆ ไปอารมณ์ก็ขึ้น ๆ ลง ๆ”
“นินทาอะไร”
“เปล่า พวกฉันก็แค่เป็นห่วงนาย กลับมาคราวนี้นายดูแปลกไป”
“แปลกยังไง”
“ก็ชอบพูดคนเดียว”
กรกวินท์หันไปมองไอ้ตัวแสบด้วยแววตาหาเรื่อง
เพราะมันคนเดียวที่เป็นต้นเหตุ
“มองอะไรวะ” ธนาธิปเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไร” กรกวินท์ตัดบท แต่เพื่อนทั้งสองของเขาไม่เชื่อ
“อกหักแค่นี้ถึงกับเพี้ยนเลยเหรอวะไอ้กร”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกไอ้พฤกษ์” เขาตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น
“แล้วเรื่องไหน”
“บอกไปพวกนายก็ไม่เข้าใจหรอก”
“ถ้าไม่บอกแล้วเราจะรู้ได้ไง”
จะพูดได้ยังไงว่าเขาเห็นผี พวกมันจะได้หาว่าเขาบ้าน่ะสิ
“ช่างมันเถอะ พูดไปก็เท่านั้น”
“จริง พูดไปพวกเขาก็ไม่เข้าใจหรอก เพราะไม่มีใครเห็นผมเหมือนที่คุณเห็น แม้คุณจะพยายามทำเป็นไม่เห็นผมก็ตาม”
“อะไรของมันวะ” ธนาธิปบ่นก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม
“นายจะกลับมาเรียนเมื่อไร”
“คงเป็นเทอมหน้า ต้องลงทะเบียนเมื่อไรบอกกันด้วยนะเว้ย”
“เออ ได้เวลาขึ้นเรียนแล้ว จะไปด้วยกันไหมวะกร”
“ก็ได้ แต่ถ้าเบื่อเมื่อไรกลับก่อนนะโว้ย”
“ตามใจแกเลยไอ้กร”
กรกวินท์เข้าไปนั่งฟังเลคเชอร์วิชาที่เขาต้องดรอปไป เพราะต้องพักรักษาตัวจากอุบัติเหตุที่ผ่านมา เขาฟังแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แถมยังหาวแล้วหาวอีก
“จะเข้ามาฟังทำไมถ้าไม่สนใจ” ไอ้ผีตัวแสบยื่นหน้าเข้ามาถาม
“ไม่เสือกสิครับ”
“เฮ้ย! พูดกับใครวะไอ้กร” พฤกษ์เอ่ยถาม
กรกวินท์ใช้ความเงียบแทนคำตอบ
“พูดจาไม่เพราะเลย สนิทกันเหรอ”
ไอ้ตัวแสบมันพูดกับผมไม่ยอมหยุดจนผมทนไม่ไหว เผลอตัวตวาดเสียงดังออกไป
“หุบปาก”
ทุกคนพร้อมใจกันหันมาจ้องมองเขาด้วยสายตางุนงง ธนาธิปกับพฤกษ์ก็เช่นกัน
นั่นล่ะครับคือจุดเปลี่ยนในชีวิตผม ทุกคนเริ่มมองว่าผมเพี้ยน
“เป็นอะไรไปวะกร”
“ไม่มีอะไร” ผมตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยมีวิญญาณของไอ้ตัวแสบตามออกมาด้วย
“อะไรของมันวะ ชักจะเพี้ยนใหญ่แล้ว”
“เห็นใจมันหน่อยเถอะวะธนา ไอ้กรมันเพิ่งหายป่วยแถมยังอกหักมาหมาด ๆ ก็เลยคุ้มดีคุ้มร้ายแบบนี้”
“ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอไอ้พฤกษ์ คนอื่นที่ไม่เข้าใจเขาจะหาว่ามันบ้าน่ะสิ”
“ให้เวลามันปรับตัวอีกหน่อย ถ้าไม่ดีขึ้นเราค่อยพามันไปหาหมอ”
กรกวินท์เดินออกมานั่งรับลมที่ม้าหินข้างตึกเรียน เขานิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ใบหน้าของเขาเครียดขรึม ผมได้แต่นั่งเงียบตามไปด้วย
ที่จริงผมก็รู้สึกผิดนะที่ทำเหมือนเป็นตัวมารในชีวิตเขา แต่จะให้ผมทำอย่างไรในเมื่อไม่มีใครเห็นผมเหมือนที่เขาเห็น และผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากเขาอย่างเร่งด่วน เพราะเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วที่ผมจะมีโอกาสได้กลับมาหายใจอยู่บนโลกใบนี้ได้อีกครั้ง ผมแค่ต้องการใครสักคนมาช่วยกันตามหาร่างของผม ที่ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
กรกวินท์แนบหน้าลงบนโต๊ะ ผมเองก็ทำเช่นกัน ซบใบหน้าด้านหนึ่งลงบนโต๊ะดังกล่าวโดยหันหน้าไปทางเขา ผมสบตาเขา แต่สายตาของเขากลับว่างเปล่า
ที่จริงผมก็เห็นใจเขานะ...แต่เรื่องของผมมันเร่งด่วนมากกว่า
และมองไม่เห็นทางว่าใครจะช่วยผมได้นอกจากเขา ‘กรกวินท์’
“ผมเสียใจที่ทำให้คุณเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่น แต่ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณจริง ๆ ไม่ได้ทำเพื่อจะรังควานความสุขในชีวิตคุณ”
กรกวินท์ฟังผ่านหู และนิ่งเงียบแบบนั้นอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็เรียกรถกลับบ้านโดยไม่สนใจ หรือใส่ใจไอ้ผีตนนั้นอีกเลย
Latest chapter
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 64
“แล้วตอนนี้ล่ะครับ หายน้อยใจหรือยัง” “หายแล้วจ้ะ ว่างเมื่อไรน่านพาพี่กรมากินข้าวบ้านเราบ้างนะลูก ไปรบกวนบ้านพี่กรเขาบ่อย ๆ ไม่ดีนะ” “จริงเหรอครับแม่ ผมพาพี่เขามากินข้าวบ้านเราได้จริง ๆ ใช่ไหมครับ” น่านฟ้าย้อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “จริง” “ขอบคุณครับแม่ แม่น่ารักที่สุด ผมรักแม่นะครับ” น่านฟ้าสวมกอดมารดาแน่นขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนมีความสุข “แม่ก็รักน่าน” “หมายความว่าแม่ยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรแล้วใช่ไหมครับ” “ใช่ ถูกใจล่ะสิ” “ที่สุดเลยครับแม่ รักแม่นะครับ” น่านฟ้าจูบแก้มมารดา “แม่ก็รักน่านและพร้อมที่จะรักพี่กรของน่านด้วย” “ถ้าพี่กรรู้ต้องดีใจแน่” “พี่กรของลูกดีใจไหมแม่ไม่รู้หรอก สิ่งที่แม่รู้คือลูกของแม่มีความสุขมาก” “ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอครับแม่” “ก็ใช่น่ะสิ” “ผมขอไปหาพี่กรที่บ้านนะครับ” “แต่นี่มันเย็นแล้วนะลูก” “ไปไม่นานหรอกครับแล้วจะรีบกลับมา ไปได้ใช่ไหมครับแ
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 63
“คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ของน่านกับลูกชายของคุณแล้วใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ เราก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่นานนี้เองค่ะ” “พวกคุณทำใจยอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆ ได้ยังไงคะ” ปลายฟ้าถามเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “เหตุผลง่าย ๆ เพราะฉันอยากเห็นลูกมีความสุขค่ะ ไม่ว่าลูกจะรักใครฉันก็พร้อมที่จะรักคน ๆ นั้นโดยไม่มีคำถาม มันรับได้ยากใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าพยักหน้า “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าลูกของตัวเองจะมีความรักกับผู้ชายด้วยกัน” “ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ” “ไม่ คุณไม่เข้าใจหรอก คนอื่นจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าน่านชอบผู้ชาย เขาจะมองเรายังไง” “จะสนใจทำไมคะกับความคิดของคนอื่น ไม่ว่าใครจะคิดยังไงก็ปล่อยเขาไป เราไปห้ามความคิดของพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ อย่าไปให้ความสำคัญกับคนอื่นมากนักเลยนะคะ สิ่งที่เราต้องตระหนักคือความรู้สึกของคนในครอบครัวต่างหากค่ะ ความสุขของคนในครอบครัวย่อมสำคัญกว่าความคิดหรือลมปากของคนอื่นจริงไหมคะ สำหรับฉันขอเพียงลูกมีความสุข เขาจะรักกับใคร ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่เขามีความสุขกับรักที่เขาเลือกแค่น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 62
“เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะยอมรับกันได้ง่าย ๆ นะน่าน” “ทำไมล่ะครับ พ่อกับแม่ของพี่กรยังรับได้เลย และไม่เคยมีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้ แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึงจะยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กรบ้างไม่ได้” น่านฟ้าเอ่ยถามเสียงเข้มติดจะไม่พอใจคำพูดของมารดา ที่ดูจะต่อต้านความรักของเขาในครั้งนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เขาใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับผู้ให้กำเนิด “ใจเย็นก่อนน่าน อย่าเพิ่งบีบคั้นแม่เรื่องนี้” นทีเอ่ยปรามบุตรชาย “แล้วพ่อล่ะครับคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่กร” “ขอพ่อคุยกับแม่ก่อนแล้วจะให้คำตอบ ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ให้เวลาพ่อกับแม่ในการทำใจกับเรื่องนี้ก่อน” “ตกลงครับพ่อ ผมหวังว่าพ่อกับแม่จะเข้าใจความต้องการของผม” พูดจบก็เดินกลับขึ้นไปบนห้อง “นี่มันอะไรกันคะคุณ น่านทำเหมือนโกรธที่ฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้” นทีดึงตัวปลายฟ้าเข้ามากอด “ผมรู้นะว่าคุณตกใจที่ได้ยินเรื่องแบบนี้” “พูดอย่างกับว่าคุณเห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของน่านกับกร” “จะพูดยังไงดี เอาเป็น
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 61
กรกวินท์มาถึงบ้านของน่านฟ้าก่อนเวลานัดเล็กน้อย เพราะต้องการที่จะพบพ่อแม่ของน่านฟ้าตามลำพัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมา เขากดกริ่งที่หน้าประตูและยืนรออยู่ครู่หนึ่งก็พบมารดาของน่านฟ้าออกมาเปิดประตู “กรใช่ไหมจ๊ะ น่านยังกลับมาไม่ถึงเลย เข้ามารอข้างในก่อนสิ” เธอเดินนำเขาเข้าไปในตัวบ้าน “นทีคะนี่กรกวินท์ คนที่ลูกของเราเคยเล่าให้ฟัง” “นั่งก่อนสิ” กรกวินท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับพ่อแม่น่านฟ้า “ได้ยินเรื่องของกรจากปากของน่านมานานแล้ว ได้พบตัวจริงกันก็วันนี้เอง” “อันที่จริงเราเคยพบกันมาก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งครับ” “ตั้งแต่เมื่อไร” นทีเอ่ยถาม “วันที่น่านฟื้น ผมอยู่ที่นั่น หน้าห้องพักฟื้นของน่าน บางทีพ่อกับแม่อาจจะจำผมไม่ได้” “มันเป็นช่วงเวลาที่ฉุกละหุก ก่อนที่น่านจะฟื้นหัวใจของเขาหยุดเต้น หมอต้องทำการปั๊มหัวใจ” ปลายฟ้าเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ผมทราบครับ” “น่านเล่าเรื่องที่กรเคยช่วยเขาไว้ช่วงที่เขายังนอนหมดสติไม่รู้สึกตัว” “ใช่ครับ มันเป็นเรื่องเหลือเช
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 60
“นายบอกแม่เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” “เมื่อเช้านี้เอง ถามทำไมวะพฤกษ์” “ก็แค่อยากรู้ ใจร้อนเหมือนกันนะเว้ย” “เหลือเชื่อเลยที่แม่นายรับเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดายนะว่าไหม” “ที่แม่ไอ้กรรับได้เพราะแม่รักกรไงธนา และคงอยากเห็นมันมีความสุข” “ก็นั่นแหละ แต่เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะรับกันได้ง่าย ๆ ถือเป็นความโชคดีของไอ้กร ตอนนี้ก็เหลือแต่ด่านพ่อแม่ของน่าน” “น่านจะบอกเรื่องนี้กับที่บ้านวันพรุ่งนี้” กรกวินท์บอก “ใจร้อนติดเทอร์โบเหมือนกันไม่มีผิด แล้วถ้าเกิดครอบครัวของน้องมันรับเรื่องนี้ไม่ได้นายจะทำยังไง” “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดจริงไหมวะ ถ้ามีปัญหาก็แก้ไขกันไป” “ก็จริง” ธนาธิปเห็นด้วยกับเพื่อน “อย่าเพิ่งวิตกไปล่วงหน้า ที่คิดว่ายากมันอาจไม่เป็นอย่างที่คิด บางทีครอบครัวของน่านอาจจะยอมรับความสัมพันธ์แบบนี้ได้ง่าย ๆ ก็ได้ใครจะรู้” กรกวินท์ยิ้มมุมปากหลังจากได้ยินคำพูดของพฤกษ์ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้คำตอบว่าจะออกมาเป็นแบบไหน” “จะออกหัวหรือก้อย แต่ก็เชื่อได้อย่
ไม่ได้ขอให้รักแต่ไม่อยากให้ลืม บทที่ 59
น่านฟ้าทำหน้าใสซื่อแต่แววตาเจ้าเล่ห์ ซึ่งกรกวินท์ก็รู้ทันว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาพูดย้ำอีกครั้ง “รักนายไงไอ้ตัวแสบ ร้ายนักนะเรา” “ความร้ายของผมยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่เลย ดีใจจังที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่ อยากได้ยินพี่บอกรักผมแบบนี้ทุกวัน” “มากไปละ...มากไป” “ไปส่งผมที่บ้านหน่อยสิ นะพี่กรนะ ไปส่งผมหน่อยนะ” น่านฟ้าทำเสียงออดอ้อน “เดี๋ยวจะแว้นไปส่ง แต่ไม่ต้องทำเสียงออดอ้อนแบบนี้หรอก ฟังแล้วขนลุกพิลึก” “ชอบอ่ะดิ ไหนขนลุกตรงไหน ขอผมดูหน่อย” “ไม่ต้องเลย ไปหยิบของแล้วรีบตามไปที่รถ ถ้ามัวแต่ชักช้าจะเปลี่ยนใจให้กลับเองนะ” น่านฟ้ารีบไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของกรกวินท์โดยไม่รอให้เขาเอ่ยซ้ำ ขืนชักช้าอืดอาดยืดยาดล่ะก็มีหวังได้ขึ้นแท็กซี่กลับบ้านเองแน่ หลังจากไปส่งน่านฟ้าแล้ว กรกวินท์ก็ไปบ้านพฤกษ์เพื่อสะสางเรื่องบางอย่าง เมื่อมาถึงก็เดินตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกวาดสายตามองหาเป้าหมาย แล้วก็พบเพื่อนรักทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่อย่างเอร็ดอร่อยราวกับคนตายอดตายอยาก “กิน
You May Also Like
![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]
Gukak5.2K viewsเดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?
ชอบคนผมแดง1.9K viewsสภาวะคลั่งรัก The Lunatic
Noir872.7K viewsมือปืนเกิดใหม่ในร่างทาสผู้ตํ่าต้อย
otata2.8K viewsจากคุณอาสู่สามีแห่งชาติ
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา29 viewsทะลุมิติไปเป็นมารดาเกอของลูกแฝด
เศรษฐีพันปี377 viewsNo one gets Theo | เขตหวงห้ามของธีโอ
AloneKing153 viewsเกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน
พิมพ์ใจ94 views
