FAZER LOGIN1
ต่างคนต่างพึ่งพา
เมื่อรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว สตรีผู้มีดวงหน้างดงามหมดจดก็เอนกายลงนอนบนที่นั่งยาวคล้ายเหน็ดเหนื่อย แม้จะมาอยู่ที่นี่ได้สามสี่วันแล้วแต่ทว่านางก็ยังไม่คุ้นเคยจริง ๆ
จากผู้สรรหาบทสู่ตัวประกอบไร้ค่าที่ช่วยทำให้บทนางเอกดูน่าสนใจยิ่งขึ้น เพราะหากไม่มีตัวประกอบและครอบครัวของตัวประกอบผู้นี้ นางเอกมีหรือจะสามารถเข้าใกล้พระเอกและพลิกสถานการณ์จากคุณหนูบุตรสาวเจ้าเมืองสู่บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางคนใหม่โดยมีพระเอกคอยให้การช่วยเหลือได้
‘คัดสรรนิยายมาเสนอหัวหน้าเพื่อสร้างซีรี่ส์ตั้งหลายเรื่องแต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งนางจะต้องกลายเป็นตัวละครเสียเอง ชีวิตมันช่างน่าเศร้าจริง ๆ’ แล้วก็จะโผล่มาในนิยายทั้งทีเหตุใดไม่โผล่ไปในเรื่องที่เป็นฮาเร็มเล่า ฮาเร็มที่มีหนุ่มหล่อมากมายคอยดูแลและปรนนิบัติสตรีเพียงคนเดียว เหตุใดต้องโผล่มาอยู่ในนิยายจีนโบราณที่มีผู้ชายเป็นใหญ่และมองว่าการมีสามภรรยาสี่อนุฯ เป็นเรื่องปกติกัน
หรือว่านางควรจะลองสร้างฮาเร็มชายงามดี เพราะอย่างไรการพยายามเปลี่ยนชะตาของนางก็ต้องกระทบกับเนื้อเรื่องแน่นอน ใครกันจะยอมสังเวยชีวิตและความมั่งคั่งเพื่อเป็นบันไดให้นางเอกผู้นั้นได้ปีนป่ายกัน ในเมื่อนางมีโอกาสได้เป็นคุณหนูที่มีชีวิตสุขสบาย ไม่ต้องทำงานหนักเช่นในโลกก่อน นางก็จะขอเสพสุขให้เต็มที่และไม่ยอมตายเพราะห้าม้าแยกร่างเด็ดขาด
‘คุณหนูเจ้าคะ คนที่เรานัดหมายมาถึงแล้วเจ้าค่ะ’ เสียงเตือนจากสาวใช้คนสนิททำให้นางเพิ่งรู้ตัวว่ารถม้าได้หยุดวิ่ง นางจึงรีบลุกขึ้นนั่งและจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย
“เชิญเขาขึ้นมาเถิด” นางเอ่ยวาจาตอบกลับ
แต่พอนางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่เดินแหวกผ้าบังตาเข้ามาด้านในรถม้า นัยน์ตาเมล็ดซิ่งก็ต้องเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเมื่อพบว่าบุรุษที่พี่ใหญ่กล่าวถึงในจดหมายรูปงามราวกับพระเอกซีรี่ย์ที่รับบทเทพเซียนจำแลงกาย
“หึหึ!” เสียงแค่นหัวเราะในลำคอทำให้คุณหนูจางคล้ายจะดึงความคิดของตนกลับมาได้
“เชิญคุณชายเจ้าค่ะ”
“อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะนั่งลงใกล้กับประตูรถม้า ซึ่งอยู่ห่างจากนางมาก
“ข้าจางซีถิง ต่อจากนี้ต้องรบกวนคุณชายแล้ว” นางรีบแนะนำตัว
แหม...ใครบ้างจะไม่ชอบบุรุษรูปงามและเก่งกาจ
หากจะถามว่าทราบได้อย่างไร ก็เพราะพี่ใหญ่บอกมาในจดหมายว่ายามนี้มีพ่อค้าและรถม้าของเหล่าขุนนางถูกปล้นก่อนจะเดินทางถึงประตูเมืองหลวงเป็นจำนวนมาก แต่เพราะไม่สามารถลามารับนางได้ จึงฝากฝังคนรู้จักกันที่มีวรยุทธ์เก่งกาจซึ่งบังเอิญมาทำธุระที่เมืองรั่วซีให้ออกเดินทางมาด้วยกันเพื่อความปลอดภัยของตัวนางเอง
“อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ โดยไม่คิดปรายตามองสตรีที่มีสีหน้าระรื่น น่ารำคาญเลยแม้แต่น้อย หากยามนี้เขาไม่บาดเจ็บจากการลอบเข้าไปสืบข่าวศัตรู เขามีหรือต้องอาศัยรถม้าของสตรีผู้นี้เพื่อเดินทางกลับเมืองหลวงอย่างลับ ๆ
“คุณชาย อย่างไรเราก็ต้องนั่งรถม้าร่วมกันไปอีกสองสามวัน ท่านไม่คิดจะแนะนำตัวให้ข้ารู้จักหรือเจ้าคะ” สิ้นเสียงกล่าวของนาง เขาหันมามองหน้านางด้วยสีหน้ารำคาญชัดเจนก่อนจะเอ่ยปากตอบกลับคล้ายไม่อาจหลบเลี่ยงได้
“เรียกข้าคุณชายหานก็พอ” สตรีที่แค่เห็นเขารูปงามก็พยายามเข้าหา มีค่าอันใดให้ใส่ใจกัน
“จนกว่ารถม้าจะเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหลวง ข้าต้องรบกวนท่านแล้ว” ท่าทางไร้ไมตรีของบุรุษรูปงามทำให้ความตั้งใจอยากผูกมิตรมลายหายไปทันที แต่ทว่านางก็ต้องแสร้งยิ้มประจบอีกฝ่ายหวังให้เขาช่วยเหลือหากเกิดเรื่องไม่ดีเช่นที่พี่ชายกังวล
“...” แม้เขาจะไม่เอ่ยตอบแต่สายตาที่มองนางบ่งบอกถึงความเย้ยหยันชัดเจน
‘รูปงาม แต่นิสัยเช่นนี้ เข้าเมืองหลวงเมื่อใดก็ต่างคนต่างไปเถิด’ ในโลกของนาง บุรุษหน้าตาดีนั้นมีอยู่มาก แม้จะเอื้อมไม่ถึง ขอเพียงได้มองก็ชื่นใจแล้ว นับประสาอะไรกับบุรุษเย่อหยิ่งผู้นี้ หากไม่เป็นเพราะต้องพึ่งพาให้เขาช่วยเหลือ นางคงเลือกที่จะมองผ่านไม่สนใจแม้แต่จะทักทายแล้ว
‘เหอะ! คิดว่าหน้าตาดีแล้วจะทำนิสัยเช่นใดก็ได้อย่างนั้นหรือ’ สตรีในยุคนี้อาจจะทนได้ แต่หญิงสาวยุคใหม่หรือจะสนใจ เข้าประตูเมืองหลวงเมื่อใด ก็ถือว่าไม่เคยรู้จักกัน
‘หึ! กำลังแสร้งถอยเพื่อรุกสินะ สตรีก็น่ารำคาญเหมือนกันหมด’ บุรุษรูปงามค่อนขอดในใจเมื่อเห็นท่าทางคล้ายจะเลิกสนใจเขาของนาง
หลังจากนั้นในรถม้าก็ไร้บทสนทนา คุณหนูจางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ส่วนบุรุษรูปงามแซ่หานก็เอาตำราขึ้นมาอ่านจวบจนถึงยามที่หยุดพักเพื่อให้ม้าได้กินหญ้า
ครอบครัวที่มีความสุข วันนี้จวนของคุณชายรองเซี่ยคึกคักยิ่งนักเนื่องจากวันนี้เป็นวันครบหนึ่งเดือนของบุตรสาวคนเล็ก นอกจากจะได้รับของขวัญแสดงความยินดีจากฮ่องเต้ ฮองเฮา องค์รัชทายาทและเหล่าญาติสนิทมิตรสหายแล้ว วันนี้ยังเป็นวันที่ชินอ๋องและพระชายาซึ่งพากันออกไปท่องเที่ยวเมื่อหลายเดือนก่อนได้กลับมาที่เมืองหลวงอีกครั้งเพื่อพบหน้าหลานคนที่สาม แต่งงานได้ไม่ถึงห้าปีแต่ฮูหยินของคุณชายรองเซี่ยกลับมอบหลานให้มากถึงสามคน เรื่องนี้กล่าวถึงกี่ครั้งพระชายาชินอ๋องก็อดที่จะยิ้มกว้างไม่ได้ เสียงหัวเราะของเด็กน้อย
วันต่อมาทั้งสองออกเดินทางตั้งแต่เช้าทำให้ต้นยามเว่ย (13.00-14.59) ก็ถึงโรงเตี๊ยมซื่อหมิงที่มีคนเข้ามานั่งกินข้าวจำนวนมาก ห้องพักก็ไม่เคยจะว่างเว้นเพราะเมืองกัวไฉเป็นเมืองท่ามีพ่อค้าเข้ามาค้าขายอยู่เสมอ “ท่านพี่ ท่านสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะเจ้าคะ” นางเอ่ยถามพลางพุ้ยข้าวเข้าปาก “ข้าปวดหัวนิดหน่อย นอนในรถม้าไม่ใคร่สบายนักจึงนอนไม่หลับ” เซี่ยหงหมิงกล่าวด้วยท่าทางอ่อนแรง “หน้าท่านซีดเช่นนี้ประเดี๋ยวนอนพักสักงีบแล้วค่อยตื่นมาทำงานเถิดเจ้าค่ะ” “ต้องรีบเร่งทำงานให้เสร็จ เราจะได้ออกไปเดินซื้อของที่ย่านการค้าไปฝากลูกของเรา” “แต่ท่าน...นี่ท่านไม่สบายนี
ข้าผิดไปแล้ว นัยน์ตาเมล็ดซิ่งจ้องมองผู้เป็นสามีด้วยความโกรธเคือง ร่างอวบอิ่มยกแขนขึ้นกอดอก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันก่อนจะพ่นลมหายใจแรง “ฮูหยินข้าผิดไปแล้วเจ้าอย่าโกรธเคืองข้าเลยนะ” เซี่ยหงหมิงเอ่ยวาจาพลางเอื้อมจะจับมือฮูหยินของตน “ถอยออกไปเจ้าค่ะ” นางไม่ยอมรับเหตุผลของเขาเด็ดขาด กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำตามใจโดยไม่ปรึกษานางสักคำ “ไม่เอา ข้าอยากอยู่ใกล้เจ้า”
ตอนพิเศษ สามีผู้ร่ำรวยและใจกว้าง วันเวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้ บุรุษรูปงามที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นจากกองสมุดบัญชีเพื่อพักสายตา ก่อนมุมปากจะยกยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นสตรีที่นอนอ่านตำราอยู่บนตั่งเมื่อครู่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว เซี่ยหงหมิงลุกจากโต๊ะก่อนจะเดินไปหาฮูหยินของตน มือใหญ่หยิบตำราที่นางถือค้างไว้ในท่านั้
ด้านบุรุษที่ควรจะต้องออกไปดื่มสุราขอบคุณนั้นยามนี้กำลังช่วยนวดผ่อนคลายให้กับฮูหยินของตนในถังอาบน้ำใบใหญ่ “อ๊า! ท่านไม่ออกไปดื่มสุราขอบคุณจะดีหรือเจ้าคะ” “เดิมทีข้าก็ไม่เคยอยู่ในกฎเกณฑ์ใดอยู่แล้ว ดังนั้นเรื่องนี้เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจหรือ ข้าเฝ้ารอวันที่เราจะได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันมานาน ข้าย่อมไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า” “อ๊า! ท่านถูให้มันดี ๆ ได้หรือไม่” จางซีถิงเผลอส่งเสียงร้องครางออกมาเมื่อเขาเอาผ้าถูไปมาบริเวณก้อนเต้าหู้ขาวเนียนนุ่มมือ ส่วนด้านล่างก็มีบางอย่างที่ทั้งแข็งและร้อนถูไถอยู่กับส่วนอ่อนไหวของนาง “ดูเหมือนข้ายังถูไม่สะอาดถูกใจเจ้า เช่นนั้นข้าจะลองเปลี่ยนวิธี” สิ้นเสียงกล่าวคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ก็เคลื่อนกายย้ายมาอย
“ทำหน้าเช่นนั้น บิดาเจ้าคงไม่ได้บอกเจ้าใช่หรือไม่ ว่าได้พบและสนทนาพูดคุยกับมารดาข้าแล้ว เรื่องฤกษ์ยามและงานมงคลก็เป็นมารดาข้าที่จัดเตรียมให้ ส่วนข้ามีหน้าที่เตรียมจวนรอเจ้า” ‘ฟังไปฟังมาเหมือนคุณหนูจางกำลังถูกกลุ่มโจรหว่านล้อมเพื่อปล้นทรัพย์’ ไม่ว่าจะเป็นพระชายาของชินอ๋องหรือบุตรชายช่างร่วมมือกันแข็งขันยิ่งนัก ไม่แปลกใจที่คุณหนูจางจะหนีไปที่ใดไม่รอด “ท่านรีบร้อนยิ่งนัก” จางซีถิงกล่าว “ใครบ้างจะไม่อยากรีบแต่งกับสตรีที่ตนพึงใจ” วาจาของเขาทำให้นางถึงกับอับจนวาจา ก่อนจะเปลี่ยนไปสนทนาถึงเรื่องภายในจวนที่นางอยากให้มี ผ่านไปเกือบสองเค่อทีเดียวกว่าเซี่ยหงหมิงจะปล่อยให้นางกลับจวน ใบหน้างดงามดุจเทพเซียนฉายชัดถึงความอาวรณ์ไม่อยากลาจาก&nbs
“แล้วท่านเริ่มมีใจให้ข้าตั้งแต่เมื่อใดหรือเจ้าคะ” “ความลับสวรรค์ บอกเจ้าไม่ได้ ยามนี้เจ้าเพียงมั่นใจว่าข้ารักและปรารถนาที่จะกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าแต่เพียงผู้เดียวก็เพียงพอแล้ว” เซี่ย
“ในเมื่อท่านป้ากล่าวถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ส่งแม่สื่อมาสู่ขอข้าเถิดเจ้าค่ะ” เดิมทีนางตั้งใจรอให้ตระกูลกู้รับโทษเสร็จสิ้นก่อนเพื่อให้มั่นใจว่าตระกูลจางและนางจะอยู่รอดปลอดภัย แต่ทว่าในเมื่อเขากับมารดายอมเล่นงิ้วเกลี้ยกล่อมนางถึงเพียงนี้ นางยอมตอบรับก่อ
หลังจากกู้หลงเซิ่งอดีตเจ้าเมืองจิ่นโจวถูกส่งตัวมาที่เมืองหลวงพร้อมคนในตระกูลกู้สายหลัก หลายตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงก็ถึงคราวล่มสลายเพราะผู้นำตระกูลที่เป็นถึงระดับรองเจ้
นัยน์ตาหงส์กวาดมองหีบที่ตั้งเรียงรายอยู่ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อคิดว่าอีกไม่นานตนคงจะได้สะใภ้สมใจแล้ว “หากท่านแม่ไม่ว่า ลูกก็ยินดีรับมันมาทั้งสิ







