บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (1/5)

                                                                                       1

                                                                           ต่างคนต่างพึ่งพา

            เมื่อรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว สตรีผู้มีดวงหน้างดงามหมดจดก็เอนกายลงนอนบนที่นั่งยาวคล้ายเหน็ดเหนื่อย แม้จะมาอยู่ที่นี่ได้สามสี่วันแล้วแต่ทว่านางก็ยังไม่คุ้นเคยจริง ๆ

            จากผู้สรรหาบทสู่ตัวประกอบไร้ค่าที่ช่วยทำให้บทนางเอกดูน่าสนใจยิ่งขึ้น เพราะหากไม่มีตัวประกอบและครอบครัวของตัวประกอบผู้นี้ นางเอกมีหรือจะสามารถเข้าใกล้พระเอกและพลิกสถานการณ์จากคุณหนูบุตรสาวเจ้าเมืองสู่บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางคนใหม่โดยมีพระเอกคอยให้การช่วยเหลือได้

            ‘คัดสรรนิยายมาเสนอหัวหน้าเพื่อสร้างซีรี่ส์ตั้งหลายเรื่องแต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งนางจะต้องกลายเป็นตัวละครเสียเอง ชีวิตมันช่างน่าเศร้าจริง ๆ’ แล้วก็จะโผล่มาในนิยายทั้งทีเหตุใดไม่โผล่ไปในเรื่องที่เป็นฮาเร็มเล่า ฮาเร็มที่มีหนุ่มหล่อมากมายคอยดูแลและปรนนิบัติสตรีเพียงคนเดียว เหตุใดต้องโผล่มาอยู่ในนิยายจีนโบราณที่มีผู้ชายเป็นใหญ่และมองว่าการมีสามภรรยาสี่อนุฯ เป็นเรื่องปกติกัน

            หรือว่านางควรจะลองสร้างฮาเร็มชายงามดี เพราะอย่างไรการพยายามเปลี่ยนชะตาของนางก็ต้องกระทบกับเนื้อเรื่องแน่นอน ใครกันจะยอมสังเวยชีวิตและความมั่งคั่งเพื่อเป็นบันไดให้นางเอกผู้นั้นได้ปีนป่ายกัน ในเมื่อนางมีโอกาสได้เป็นคุณหนูที่มีชีวิตสุขสบาย ไม่ต้องทำงานหนักเช่นในโลกก่อน นางก็จะขอเสพสุขให้เต็มที่และไม่ยอมตายเพราะห้าม้าแยกร่างเด็ดขาด

            ‘คุณหนูเจ้าคะ คนที่เรานัดหมายมาถึงแล้วเจ้าค่ะ’ เสียงเตือนจากสาวใช้คนสนิททำให้นางเพิ่งรู้ตัวว่ารถม้าได้หยุดวิ่ง นางจึงรีบลุกขึ้นนั่งและจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย

            “เชิญเขาขึ้นมาเถิด” นางเอ่ยวาจาตอบกลับ

            แต่พอนางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่เดินแหวกผ้าบังตาเข้ามาด้านในรถม้า นัยน์ตาเมล็ดซิ่งก็ต้องเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเมื่อพบว่าบุรุษที่พี่ใหญ่กล่าวถึงในจดหมายรูปงามราวกับพระเอกซีรี่ย์ที่รับบทเทพเซียนจำแลงกาย

            “หึหึ!” เสียงแค่นหัวเราะในลำคอทำให้คุณหนูจางคล้ายจะดึงความคิดของตนกลับมาได้

            “เชิญคุณชายเจ้าค่ะ”

            “อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะนั่งลงใกล้กับประตูรถม้า ซึ่งอยู่ห่างจากนางมาก

            “ข้าจางซีถิง ต่อจากนี้ต้องรบกวนคุณชายแล้ว” นางรีบแนะนำตัว

            แหม...ใครบ้างจะไม่ชอบบุรุษรูปงามและเก่งกาจ

            หากจะถามว่าทราบได้อย่างไร ก็เพราะพี่ใหญ่บอกมาในจดหมายว่ายามนี้มีพ่อค้าและรถม้าของเหล่าขุนนางถูกปล้นก่อนจะเดินทางถึงประตูเมืองหลวงเป็นจำนวนมาก แต่เพราะไม่สามารถลามารับนางได้ จึงฝากฝังคนรู้จักกันที่มีวรยุทธ์เก่งกาจซึ่งบังเอิญมาทำธุระที่เมืองรั่วซีให้ออกเดินทางมาด้วยกันเพื่อความปลอดภัยของตัวนางเอง

            “อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ โดยไม่คิดปรายตามองสตรีที่มีสีหน้าระรื่น น่ารำคาญเลยแม้แต่น้อย หากยามนี้เขาไม่บาดเจ็บจากการลอบเข้าไปสืบข่าวศัตรู เขามีหรือต้องอาศัยรถม้าของสตรีผู้นี้เพื่อเดินทางกลับเมืองหลวงอย่างลับ ๆ

            “คุณชาย อย่างไรเราก็ต้องนั่งรถม้าร่วมกันไปอีกสองสามวัน ท่านไม่คิดจะแนะนำตัวให้ข้ารู้จักหรือเจ้าคะ” สิ้นเสียงกล่าวของนาง เขาหันมามองหน้านางด้วยสีหน้ารำคาญชัดเจนก่อนจะเอ่ยปากตอบกลับคล้ายไม่อาจหลบเลี่ยงได้

            “เรียกข้าคุณชายหานก็พอ” สตรีที่แค่เห็นเขารูปงามก็พยายามเข้าหา มีค่าอันใดให้ใส่ใจกัน

            “จนกว่ารถม้าจะเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหลวง ข้าต้องรบกวนท่านแล้ว” ท่าทางไร้ไมตรีของบุรุษรูปงามทำให้ความตั้งใจอยากผูกมิตรมลายหายไปทันที แต่ทว่านางก็ต้องแสร้งยิ้มประจบอีกฝ่ายหวังให้เขาช่วยเหลือหากเกิดเรื่องไม่ดีเช่นที่พี่ชายกังวล

            “...” แม้เขาจะไม่เอ่ยตอบแต่สายตาที่มองนางบ่งบอกถึงความเย้ยหยันชัดเจน

            ‘รูปงาม แต่นิสัยเช่นนี้ เข้าเมืองหลวงเมื่อใดก็ต่างคนต่างไปเถิด’ ในโลกของนาง บุรุษหน้าตาดีนั้นมีอยู่มาก แม้จะเอื้อมไม่ถึง ขอเพียงได้มองก็ชื่นใจแล้ว นับประสาอะไรกับบุรุษเย่อหยิ่งผู้นี้ หากไม่เป็นเพราะต้องพึ่งพาให้เขาช่วยเหลือ นางคงเลือกที่จะมองผ่านไม่สนใจแม้แต่จะทักทายแล้ว

            ‘เหอะ! คิดว่าหน้าตาดีแล้วจะทำนิสัยเช่นใดก็ได้อย่างนั้นหรือ’ สตรีในยุคนี้อาจจะทนได้ แต่หญิงสาวยุคใหม่หรือจะสนใจ เข้าประตูเมืองหลวงเมื่อใด ก็ถือว่าไม่เคยรู้จักกัน

            ‘หึ! กำลังแสร้งถอยเพื่อรุกสินะ สตรีก็น่ารำคาญเหมือนกันหมด’ บุรุษรูปงามค่อนขอดในใจเมื่อเห็นท่าทางคล้ายจะเลิกสนใจเขาของนาง

            หลังจากนั้นในรถม้าก็ไร้บทสนทนา คุณหนูจางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ส่วนบุรุษรูปงามแซ่หานก็เอาตำราขึ้นมาอ่านจวบจนถึงยามที่หยุดพักเพื่อให้ม้าได้กินหญ้า