บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (2/5)

             เมื่อรถม้าจอดพักบุรุษแซ่หานก็ลงจากรถม้าทันที ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเบ้ปากและทำท่าทางล้อเลียนตามหลัง

            คนขับรถม้าและสาวใช้แผ้วถางทำที่นั่งเพื่อให้ผู้เป็นนายได้นั่งพักกินข้าว แต่ทว่าเมื่อนางทรุดกายลงนั่ง คนที่นั่งอยู่ก่อนก็รีบลุกขึ้นก่อนทำท่าจะเดินย้ายไปนั่งที่อื่น

            ‘โอ๊ย! พ่อบุรุษรูปงาม หวงตัวเสียด้วย’ นางนั่งห่างเกือบห้าฉื่อ[1]ยังรีบลุกหนี นี่เขาหวงตัวไม่ให้สตรีใกล้ หรือแท้จริงรักใคร่บุรุษรังเกียจสตรีกันแน่ถึงได้แสดงท่าทีมากถึงเพียงนี้

            “ประเดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ” นางรีบเอ่ยปากรั้งเขาไว้

            “มีอันใด” บุรุษรูปงามเอ่ยเสียงห้วน

            “ข้าเตรียมข้าวมาเผื่อท่านด้วย หากไม่รังเกียจก็รับไปกินเถิดเจ้าค่ะ” เดิมทีก็ตั้งใจจะผูกมิตรจึงคิดเตรียมพร้อมไว้ ไม่คิดว่าสุดท้ายบุรุษที่นางหวังจะผูกมิตรจะเย่อหยิ่งจนน่ารำคาญเช่นนี้

            “ไม่จำเป็น” เขากล่าวก่อนจะเดินจากไป ไม่แม้แต่จะปรายตามองห่อข้าวที่นางยื่นไปให้

            ‘เสียมารยาทยิ่งนัก ไม่กินก็ตามใจ ข้ากินเองก็ได้’ นางคิดค่อนขอดในใจก่อนจะทรุดกายนั่งลงเพื่อแกะห่อข้าวของตนและเลิกสนใจบุรุษเย่อหยิ่งที่ตนจำเป็นต้องพึ่งพา

            แม้จะย้ายไปนั่งห่างออกไปไม่ไกลนักแต่ทว่ากลับไม่มีบทสนทนาใด ๆ หลุดออกจากปากของนางและเขา ต่างคนต่างนั่งกินข้าวและกวาดสายตาชมต้นไม้สีเขียวขจีที่อยู่รอบตัวอย่างเงียบ ๆ

            พอรับข้าวกันเสร็จเรียบร้อยรถม้าก็ออกเดินทางต่อเพื่อจะได้หยุดนอนพักที่เขตแดนระหว่างเมืองรั่วซีและจิ้นฝาง

            กว่าจะถึงโรงเตี๊ยมซึ่งเป็นที่นอนในค่ำคืนนี้ก็เข้าสู่ช่วงต้นยามซวี (19.00-20.59) หลังจากแยกย้ายกันไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้ว นางก็สั่งสาวใช้ให้ไปเชิญคุณชายหานมารับสำรับด้วยกัน

            “เหตุใดผิงฟางถึงไปนานนัก” อาหารที่สั่งก็ถูกยกมาขึ้นโต๊ะหมดแล้ว แต่เหตุใดตัวคนถึงยังไม่มากันเล่า” สิ้นวาจา สาวใช้คนสนิทก็เดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าเจื่อนลง

            “คุณชายหานกล่าวไม่ลำบากคุณหนูเจ้าค่ะ”

            “อืม...ข้าคิดอยู่แล้วว่าเขาต้องปฏิเสธ ในเมื่อเขาไม่อยากมาร่วมโต๊ะกับเรา เช่นนั้นเจ้าก็นั่งลงเถิด ข้าหิวแล้ว” ที่ให้ไปเชิญก็เพียงแค่รักษาไมตรีไม่ให้ดูห่างเหินเกินไปเพียงเท่านั้น เมื่อถึงยามคับขันเขาจะได้ไม่ลังเลที่จะยืนมือช่วยเหลือนาง

            “เจ้าค่ะคุณหนู” ผิงฟางที่เริ่มคุ้นชินกับการรับสำรับร่วมกับผู้เป็นนายแล้วรีบนั่งลงตามคำสั่ง

            “รีบกินเถิด เราจะได้รีบขึ้นไปนอนพัก”

            “เจ้าค่ะคุณหนู” ในขณะที่นางกำลังทอดสายตามองสาวใช้ของตนด้วยความเอ็นดูอยู่นั้น สายตาของนางก็บังเอิญไปสบเข้ากับผู้ร่วมเดินทางหนุ่มรูปงามที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนของโรงเตี๊ยม

            ‘บุรุษแซ่หานผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดพี่ใหญ่จึงสามารถไหว้วานให้คนผู้นี้เดินทางกลับเมืองหลวงร่วมกับนางได้’ หรือว่าเพราะผลประโยชน์บางอย่างถึงทำให้เขายอมร่วมทางกับนางทั้งที่แสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจสตรี

            อ่า...จะว่าไปสหายคนสนิทของพระเอกผู้นั้นก็แซ่หานเหมือนกันและยังมีศักดิ์เป็นถึงกั๋วกง แต่คงไม่ใช่หรอกกระมัง ในเมืองหลวงคนที่ใช้แซ่เดียวกันแต่เขียนต่างกันมีมากมาย นางคงไม่ซวยทำให้สหายของพระเอกเกลียดตั้งแต่แรกกระมัง

            ช่างเถิด...เอาชีวิตรอดเข้าประตูเมืองหลวงให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดวางแผนกันต่อไป เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงรั้งสายตากลับมาไม่สนใจบุรุษที่กำลังเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป

            ด้านบุรุษรูปงามที่เดินจากไปด้วยท่าทางเย็นชากลับนึกเย้ยหยันน้องสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของจางกุนซือ ที่แสดงออกชัดเจนว่าพึงใจในฐานะและความรูปงามของตน

            ‘สตรีไร้ยางอาย รู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นใครยังแสร้งถามชื่อเสียงเรียงนาม คงหวังจะชวนสนทนาเพื่อตีสนิทสินะ’ ในเมืองหลวงไม่มีใครบ้างไม่รู้จักบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงอย่างเขา

            ‘คิดว่าข้าจะเชื่อหรือว่าสตรีที่พยายามเข้าหาข้า จะเปลี่ยนใจล้มเลิกง่าย ๆ คงไม่แคล้วเป็นแผนถอยเพื่อรุก หึ! น่ารังเกียจยิ่งนัก’ สตรีที่หลงใหลรูปลักษณ์ ฐานะและอำนาจของเขาล้วนน่าชิงชัง

            เมื่อถูกปฏิเสธอยู่หลายครั้ง วันนี้นางจึงไม่คิดจะส่งสาวใช้ไปเชิญเขามาร่วมรับสำรับอีก จางซีถิงเลือกจัดการตนเองให้เรียบร้อยแล้วไปรอเขาที่รถม้า แต่ทว่าพอเปิดม่านบังสายตาเข้าไปด้านในก็พบว่าบุรุษแซ่หานนั่งรออยู่แล้ว

            “ขออภัยที่ทำให้ท่านรอนานเจ้าค่ะ” นางกล่าวก่อนจะล้มตัวลงนั่งตรงที่เดิม ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะที่นอนแข็งเกินไปหรือแปลกที่ ค่ำคืนที่ผ่านมานางถึงได้นอนไม่หลับ

            มือเรียวหยิบหมอนที่วางอยู่ด้านข้างมากอดเอาไว้ก่อนจะเอนกายพิงผนังรถม้าแล้วหลับตาลงอย่างไม่คิดรักษาท่าที คนที่เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา มีเขานั่งอยู่ด้วยหรือไม่ ก็รู้สึกไม่ต่างกัน วันนี้นางจึงตั้งใจกินข้าวให้อิ่มท้องเพื่อจะหลับในรถม้าได้สบาย

            ‘สตรีผู้นี้ไร้ยางอายยิ่งนัก คงไม่ได้คิดจะแสร้งหลับแล้วละเมอยั่วยวนเขาหรอกนะ’ บุรุษรูปงามที่แสร้งอ่านตำราอยู่ลอบคิด

            ทว่าผ่านไปไม่ถึงเค่อคุณหนูจางที่เขาคิดว่ากำลังวางแผนยั่วยวนตนบัดนี้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

            ‘นี่นางกล้าหลับต่อหน้าข้าจริง ๆ หรือ’ ไม่เคยมีสตรีใดกล้าทำเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะคุณหนูจากตระกูลขุนนางที่มักจะรักษาท่าทีและมีความเหนียมอายยามอยู่ต่อหน้าเขา

            “คร่อก...ฟี้” เสียงกรนแผ่วเบาที่ดังลอยมายิ่งทำให้บุรุษแซ่หานตกตะลึง

            ‘เจ้ากรมขุนนางช่างละเลยการอบรมสั่งสอนบุตรสาว สตรีผู้นี้จึงไร้ยางอายและแสดงท่าทีไม่เหมาะสมเช่นนี้’

            หลังจากนั้นนอกจากการจ้องมองตำราแล้ว การเหวี่ยงตัวไปมาตามการเคลื่อนไหวของรถม้าของจางซีถิงก็สามารถดึงดูดสายตาและรอยยิ้มขบขันของบุรุษรูปงามได้โดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว

[1] ราวห้าสิบเซนติเมตร