บทนำ

                                                                             บทนำ

            “มิทราบว่าวันนี้รถม้าของคุณชายรองเซี่ยเสียอีกแล้วหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามก่อนจะนั่งลงด้านข้าง

            “ข้าเพียงบังเอิญผ่านมาแล้วรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจึงเข้ามานั่งพักในรถม้า ช่างบังเอิญเสียจริงที่เป็นรถม้าของคุณหนูจาง” คนบังคับรถม้าก็เป็นองครักษ์เงาของเขาที่บัดนี้กลายเป็นผู้คุ้มกันอยู่ในจวนตระกูลจาง ดังนั้นทุกอย่างย่อมอยู่ในการควบคุมของเขา

            ‘หึ! ความบังเอิญช่างน่ากลัวเสียจริง’ นางลอบคิด

            “ได้ยินว่าคุณหนูจางได้เครื่องรางมา ไม่ทราบว่ามีของข้าด้วยหรือไม่”

            “ไม่มีเจ้าค่ะ”

            “เหตุใดถึงไม่มี”

            ‘แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านจะมาขอเครื่องรางจากข้า’

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าท่านอยากได้ จึงขอมาให้เพียงคนในครอบครัวของข้า” สิ้นเสียงกล่าวของนาง เขาเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขาแนบชิดตัวนางแล้วดันแผ่นหลังของนางให้กดลงกับผนังของรถม้า

            “เช่นนั้นเจ้ายิ่งควรต้องมอบให้ข้า” เขาโน้มใบหน้าเข้าใกล้หูนางก่อนจะกระซิบเสียงเบา

            “หากท่านอยากได้เครื่องรางปลอดภัยมากถึงเพียงนี้ ข้าสามารถไปส่งท่านที่หน้าทางเข้าอารามได้เจ้าค่ะ” อยากได้ก็ไปขอเอาเองจะมารีดไถจากนางด้วยเหตุใด

            “ข้าอยากได้จากเจ้า หาใช่จากอาราม”

            “เพราะเหตุใดเจ้าคะ” เหตุใดถึงอยากได้จากนางกัน

            “ที่ข้าอยากได้เครื่องรางปลอดภัยก็เพราะอยากได้มาป้องกันไม่ให้ถูกสตรีมาย่ำยีร่างกายที่แสนจะบริสุทธิ์ของข้า”

            ‘นี่เขากำลังหลอกด่าข้าอยู่ใช่หรือไม่’

            “เจ้ารู้หรือไม่ ร่างกายของข้านั้นล้ำค่ายิ่งนัก ข้าหวงเนื้อหวงตัว ไม่ยอมให้สตรีใดมาสัมผัสร่างกายของข้า”

            “...”

            “ข้าต้องปกป้องและรักษาร่างกายของตนไม่ให้สตรีใดมากอดจูบลูบคลำได้ ดังนั้นข้าจึงต้องการเครื่องรางปลอดภัยเพื่อใช้ปกป้องให้แคล้วคลาดจากสตรีที่หวังจะเชยชมเรือนร่างข้า”

            “ขะ ข้าเพียงต้องการช่วยท่านต่างหาก หาได้ตั้งใจล่วงเกินท่านไม่”

            “คราวนี้เจ้าเข้าใจแล้วใช่หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องมอบเครื่องรางปลอดภัยที่ขอมาให้ข้า” กล่าวจบเขาก็อ้าปากงับใบหูนางก่อนจะขบกัดมันเบา ๆ

            “อ่ะ! ก็ได้เจ้าค่ะ” นางรีบตอบรับพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวแรง ดวงหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ก่อนจะรีบหยิบเครื่องรางที่ซ่อนไว้ในช่องลับบริเวณอกออกมา

            “ดียิ่ง ต่อจากนี้นอกจากเจ้าแล้วจะได้ไม่มีใครมาย่ำยีร่างกายข้าได้อีก”

            ‘เซี่ยหงหมิง ท่านใช้คำให้มันดี ๆ หน่อยได้หรือไม่’ หากมีผู้ใดมาได้ยินคงเข้าใจผิดเป็นแน่ ยามนั้นนางเพียงช่วยเหลือเขา หาได้ทำตัวเช่นโจรบุปผาไม่

            อย่าได้คิดมาใส่ร้ายนางนะ...