บทที่ 2 ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาว (3/4)

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางมองการกระทำของเขาด้วยความแปลกใจ

            “ช่วงนี้อย่าเพิ่งขยับให้มาก ประเดี๋ยวข้อมือคดงอผิดรูปแล้วจะกลายเป็นปัญหาใหญ่” วาจาแฝงการข่มขู่ทำให้นางลอบโต้เถียงในใจ

            ‘คิดว่านางจะกลัวหรือ แค่ข้อมือเคล็ด ไหนเลยจะร้ายแรงเช่นที่เขากล่าว’

            หลังจากนั้นนางก็ไม่ได้เอ่ยอันใดอีก มือเรียวข้างที่ไม่เจ็บหยิบแผ่นแป้งย่างออกมาปิ้งเพื่ออุ่นแล้วแบ่งให้เขากินด้วย ซึ่งบุรุษรูปงามก็รับไปกินอย่างว่าง่าย

            จางซีถิงนั่งกินแผ่นแป้งย่างอย่างเงียบ ๆ จนหมดก่อนจะหันไปมองเขา “ท่านนอนพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะอยู่เติมฟืนเอง”

            “ข้าเป็นบุรุษ จะให้สตรีเช่นเจ้า...”

            “ยามนี้เราต่างมีหนึ่งชีวิตเท่าเทียมกันเจ้าค่ะ และแม้ข้าจะเป็นสตรีอ่อนแอ แต่ทว่าร่างกายข้าก็ยังแข็งแรงกว่าท่าน ดังนั้นบุรุษที่บาดเจ็บเช่นท่านควรพักรักษาตัว หากอาการดีขึ้น ไม่แน่พรุ่งนี้เราอาจจะสามารถหาทางออกจากป่าได้ก่อนที่จะมีคนมาช่วยเจ้าค่ะ” อย่างไรนางก็ยังเชื่อว่าการช่วยเหลือตนเองดีกว่าการรอคนมาช่วยเหลือ มิเช่นนั้นนางจะยัดเจ้าของพวกนั้นใส่ช่องลับในอาภรณ์เอาไว้ด้วยเหตุใด

            “อืม” คุณชายหานตอบรับสั้น ๆ อย่างไร้ข้อโต้แย้ง คุณหนูจางผู้นี้ช่างแตกต่างจากสตรีที่เขาเคยพบเห็น

            “เช่นนั้นก็หลับเถิดเจ้าค่ะ” นางกล่าวกับเขาก่อนจะลุกไปนั่งใกล้กองไฟเพื่อจะได้สะดวกในการเติมฟืน

            นัยน์ตาคมมองแผ่นหลังเล็กอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหลับตาลงอย่างว่าง่าย เพราะอย่างไรหากเขาอาการดีขึ้นก็จะสามารถพานางออกจากป่าได้โดยไม่ต้องรอใครมาช่วยเช่นที่นางบอกจริง

            ผ่านไปดึกดื่นค่อนคืน เสียงแมลงที่ส่งเสียงร้องในป่าและอากาศที่เย็นขึ้นทำให้สตรีที่นั่งอยู่หน้ากองไฟเริ่มเคลิ้มหลับ ก่อนจะสัปหงกอย่างแรงแล้วตกใจตื่นขึ้น

            กรอด! เสียงกัดฟันของใครบางคนดังขึ้นทำให้นางหันไปมองจึงพบว่ายามนี้บุรุษรูปงามที่สวมอาภรณ์ท่านบนเอาไว้อย่างลวก ๆ เนื่องจากต้องทำแผลก่อนหน้านี้กำลังนอนหนาวตัวสั่น อาภรณ์เปิดอ้าออกโดนลม

            “เฮ้อ! ท่านช่วยข้า ข้าช่วยท่านถือว่าเราไม่ติดหนี้บุญคุณกันแล้วนะ” นางคิดก่อนจะถอดเสื้อคลุมกันลมที่นางตั้งใจสวมใส่เอาไว้ติดตัว

            แต่ทว่าในขณะที่นางเดินเข้าไปเพื่อจะใช้เสื้อคลุมของตนห่มให้เขานั้น นางก็เห็นงูตัวหนึ่งกำลังเลื้อยเข้าไปใกล้ก่อนจะฉกบริเวณอกของเขาที่ไม่มีอาภรณ์ปกปิด

            “เฮ้ย! งู” นางส่งเสียงร้องดัง ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าใกล้เพื่อไล่งู

            “เกิดอันใดขึ้น” คนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของนางเอ่ยถามด้วยท่าทางงัวเงีย

            “งูเจ้าค่ะ งูฉกที่อกท่าน ไม่ได้การแล้วต้องดูดพิษออก” สิ้นเสียงกล่าวนางก็รีบพุ่งตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนรอยงูกัดแล้วตั้งใจดูดพิษออกมา แล้วหันไปบ้วนทิ้ง

            จางซีถิงทำเช่นนั้นซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้งจนคิดว่าพิษงูในร่างกายเขาเจือจางแล้ว แต่ทว่าพอเงยหน้าขึ้นกลับพบว่าเขาหน้าแดงก่ำคล้ายคนเลือดลมไม่ปกติ

            “คุณชายหาน ท่านรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง แน่นหน้าอก หายใจไม่ออกหรือไม่” หากเขาตายเพราะพิษงู ใครจะพานางออกจากป่ากันเล่า

            “อะ อืม” สิ้นเสียงตอบรับของเขา คุณหนูจางที่ยังคงกังวลเรื่องพิษงู รีบกดริมฝีปากตรงแผลแล้วดูดมันอีกครั้ง

            นางทำเช่นนั้นซ้ำ ๆ สามสี่ครั้งก่อนจะผละออกห่างแล้วสอบถามอาการของเขาอีกครั้ง

            “ดีขึ้นแล้วหรือไม่”

            “ข้าไม่เป็นไรแล้ว”

            “ไม่เป็นไรแต่เหตุใดสีหน้าท่านถึงดูแปลก”

            “ข้า...” เขากำลังจะตอบแต่ทว่านางก็พูดแทรกขึ้นก่อน

            “อ่า...ข้าคิดออกแล้วข้าเอายาถอนพิษร้อยแปดมาด้วย ท่านว่ามันใช้กับพิษงูได้หรือไม่” จางซีถิงกล่าวพลางก้มหน้าหาขวดยาในช่องลับที่แขนอาภรณ์จึงไม่ได้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำและแววตาที่สั่นระริกของอีกฝ่าย

            “ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไปนอนพักเถิด เดี๋ยวข้าอยู่เติมฟืนให้เอง”

            “ข้าไม่ง่วงเจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านนั่งสนทนากับข้าชั่วครู่ดีหรือไม่ ข้าจะได้ช่วยดูว่าท่านผิดปกติหรือไม่” เมื่อครู่ได้งีบหลับบ้างแล้ว ยามนี้นางจึงไม่ง่วงแล้ว

            “อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ เพราะยามนี้เขาหรือจะสามารถข่มตาหลับได้

            “ข้าถามท่านได้หรือไม่ ว่าครั้งแรกที่เจอหน้าข้า เหตุใดท่านถึงได้ดูรังเกียจข้า”

            “จากที่เห็นเจ้าก็น่าจะทราบว่าข้าเป็นบุรุษรูปงาม และเพราะความรูปงามนี้ก็มักจะดึงดูดสตรีเข้าหาข้า ขึ้นชื่อว่าสตรีล้วนมีมารยามากมายที่พวกนางสรรหามาใช้เพื่อเข้าหาข้า”

            “ใครบางไม่ชอบคนรูปงาม ข้ายอมรับว่าข้าก็ชอบมองบุรุษหรือสตรีรูปงาม แต่ก็แค่มองเพราะชื่นชอบและชื่นชม หาได้อยากครอบครองไม่ แล้วท่านก็อย่าได้กังวล ที่ข้าหยิบยื่นไมตรีให้ท่านตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอนั้นข้าเพียงคิดเอาเองว่าหากเราสนิทสนมกันเมื่อเกิดเรื่องคับขันเช่นในตอนนี้ ท่านจะนึกถึงไมตรีที่เรามีต่อกันแล้วยื่นมือช่วยเหลือข้า”

            “...”     

            “แต่ข้าก็คิดว่ายามนี้เราต่างฝ่ายต่างไม่เสียผลประโยชน์เพราะข้าเข้าใจแล้วว่าที่ท่านจำใจต้องมานั่งรถม้าร่วมกับข้าเป็นเพราะอาการบาดเจ็บของท่าน ส่วนข้าก็เพียงอยากพึ่งพาให้ท่านคุ้มครองข้าเดินทางกลับถึงจวนอย่างปลอดภัย เราต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์จากกัน หากภายหน้าพบเจอกันในเมืองหลวงแล้วท่านจะแสร้งไม่รู้จักข้า ข้าก็หาได้โกรธเคืองไม่”

            “เจ้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ”

            “เจ้าค่ะ ข้าไม่ถือสา” ไม่รู้นางหูฝาดไปหรือไม่ เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนเขากำลังกัดฟันพูด

            “...”

            “ท่านจะว่าข้าสอนก็ได้นะเจ้าคะคุณชายหาน สตรีทุกคนไม่ได้เป็นเช่นที่ท่านคิด บางทีพวกนางอาจจะมองท่านเพียงแค่เพราะท่านรูปงาม มองแล้วสบายตาเพียงเท่านั้น สตรีที่ท่านควรต้องระวังคือสตรีงดงามอ่อนหวาน อ่อนโยน กิริยามารยาทเรียบร้อย จิตใจดีงาม ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ดุจน้ำค้างในสวนดอกโบตั๋นของท่านเซียนผู้หนึ่ง สตรีเช่นที่ข้ากล่าวมาส่วนใหญ่จะเป็นสตรีดอกบัวขาวที่ภายนอกจะเป็นเช่นที่ข้าบอกมา แต่ภายในใจกลับอิจฉาริษยาและพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตนได้ในสิ่งที่ปรารถนาแม้จะต้องเหยียบย่ำผู้คนมากมายก็ตาม”

            “แล้วเจ้าล่ะ เป็นสตรีดอกบัวขาวหรือไม่”