บทที่ 3 น้องสาวต่างบิดาผู้อ่อนหวาน (3/4)

            “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขออภัยพี่สาวที่ข้าไม่รู้ความ”

            “มิเป็นไร เอาเถิดเดินทางมาไกล เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด”

            “ท่านไม่ไปกับข้าหรือเจ้าคะ ข้าอยากให้ท่านไปด้วย” กล่าวจบก็มองนางด้วยท่าทางใสซื่อแตกต่างจากวาจาที่บีบบังคับผู้คนให้ตามใจ

            “หลายวันก่อนข้าทำเรื่องไม่เหมาะสม ถูกบิดาลงโทษให้คัดตำรามารยาทสตรี ข้าต้องรีบกลับไปคัดต่อ แต่หากเจ้าอยากจะช่วยข้าคัด...”

            “หากข้าช่วยท่าน ท่านลุงคงต้องต่อว่าเป็นแน่ใช่ไหมเจ้าค่ะท่านลุง”

            “อืม” เจ้ากรมขุนนางตอบรับด้วยสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่ในใจรู้สึกงุนงง บิดาที่รักบุตรสาวดุจไข่มุกกลางฝ่ามือเช่นเขาน่ะหรือจะหักใจลงโทษนางได้

            “เช่นนั้นก็รีบไปพักผ่อนเถิด”

            “เจ้าค่ะ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ” สิ้นเสียงกล่าวกู้ซินอี้ก็รีบจากไปทันทีทิ้งให้บิดาบุตรสาวแซ่จางทอดสายตามองด้วยความสับสน

            เมื่อเห็นว่าท่านลุงพ่อบ้านพาอีกฝ่ายจากไปไกลแล้ว รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าเมื่อครู่ก็เลือนหาย ก่อนจะหันไปเอ่ยวาจากับบิดาด้วยสีหน้าจริงจัง

            “ท่านพ่อไปที่ห้องหนังสือของท่านกันเถิดเจ้าค่ะ”

            “อืม” เจ้ากรมขุนนางที่เฝ้าทะนุถนอมบุตรสาวมาเป็นอย่างดีตอบรับในใจพลันคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ปกติเสียแล้ว

            เมื่ออยู่ภายในห้องหนังสือที่เรือนของบิดาตามลำพังแล้ว จางซีถิงก็เริ่มเปิดปากเอ่ยวาจาถึงเรื่องการหาผู้คุ้มกันที่เชี่ยวชาญวรยุทธ์และสามารถเร้นกายได้พร้อมทั้งบอกจุดที่ต้องระวัง

            “เจ้ากล่าวเช่นนี้ หมายความว่าการมาของคุณหนูกู้ไม่ใช่เรื่องดี”

            “ป้องกันย่อมดีกว่าการแก้ไขเจ้าค่ะ อีกอย่างหากครุ่นคิดให้ดีแล้วท่านพ่อน่าจะทราบว่าการที่มารดาของนางปรารถนาให้บุตรสาวที่เกิดกับบุรุษคนรักมาค้างอ้างแรมที่จวนของอดีตสามีย่อมไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสม”

            “นางก็เป็นมารดาของเจ้าเช่นกัน” ในแววตาของเจ้ากรมขุนนางจางมีแววโศกเศร้าชัดเจน บ่งบอกว่าแท้จริงแล้วยังคงรักและคะนึงหาอดีตฮูหยินที่ทอดทิ้งตนไปทุกห้วงของลมหายใจ

            “ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านต้องยอมรับความจริงได้แล้วว่านอกจากนางจะไม่ได้รักท่านแล้ว นางยังคิดวางแผนการไม่ดีบางอย่างกับท่านและพวกเราตระกูลจาง”

            “เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้น มารดาเจ้าอาจจะอยากให้เจ้าได้ทำความรู้จักกับน้องสาวก็เป็นได้”

            “ท่านพ่อเชื่อด้วยหรือเจ้าคะ”

            “...” ท่าทางเงียบของบิดา ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

            “ท่านพ่อ ท่านลองไตร่ตรองดูนะเจ้าคะ นางทิ้งท่านที่รักและทะนุถนอม ละทิ้งพี่ใหญ่และข้าที่นางคลอดออกมาทันทีเมื่อได้ยินว่าฮูหยินของบุรุษที่เป็นรักแรกและรักเดียวของนางตายไป ทั้งสองครองรักอยู่ด้วยกันจนมีบุตรสาวหนึ่งคน แน่นอนว่าคุณหนูกู้ผู้นี้ย่อมเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของนาง ในเมื่อเป็นเช่นนั้นท่านคิดว่านางจะส่งบุตรสาวที่รักมากของตนมาขออาศัยที่จวนอดีตสามีที่ไม่รู้ว่าหลังจากนางจากไปจะจงเกลียดจงชังอย่างไรบ้างหรือเจ้าคะ

            ต่อให้จะอ้างว่าเพื่อให้พี่น้องสนิทกัน ท่านคิดว่าข้าและพี่ใหญ่จะรักใคร่น้องสาวที่มารดามีกับบุรุษอื่นหรือเจ้าคะ ดังนั้นการส่งแก้วตาดวงใจของตนมาอยู่ในดงเสือเช่นนี้มิต่างอันใดกับส่งมาตาย เว้นเสียแต่มีเหตุผลสำคัญหรือบางอย่างที่คุ้มค่าที่จะเสี่ยงเจ้าค่ะ”

            “ในเมื่อเจ้าระแวงนางเช่นนั้นแล้วเหตุใดถึงยังช่วยพูดกับพ่ออนุญาตให้นางอยู่ที่นี่”

            “หากข้าไม่แสร้งคล้อยตาม ข้าว่าไม่เกินสองวันก็คงจะมีข่าวลือว่าข้านั้นเป็นสตรีจิตใจต่ำช้าไล่พี่น้องต่างบิดาที่เดินทางมาไกลออกจากจวนอย่างไร้คุณธรรม พี่ใหญ่ก็จะพลอยถูกต่อว่าไปด้วย ข้าไม่อยากให้เรื่องนี้ส่งผลถึงหน้าที่การงานของพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” เพราะไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของกู้ซินอี้กับเซี่ยหงหมิงเป็นไปถึงขั้นไหนแล้ว นางจึงอยากเก็บอีกฝ่ายไว้ใกล้ตัว หากจะจัดการศัตรูนางจะต้องขุดรากถอนโคนแผนการของเจ้าเมืองจิ่นโจวด้วย

            หึ! เพื่อเปลี่ยนชะตารักษาชีวิต ต่อให้อีกฝ่ายมีคนหนุนหลังนางก็ยังต้องเสี่ยง

            “เจ้าดูเปลี่ยนไปมากนะถิงถิง”

            “ในช่วงที่ข้าไปเยือนจวนท่านปู่ข้าฝันร้ายอยู่หลายคืนเจ้าค่ะ เดิมทีข้าก็ไม่เชื่อหรอก จนได้พบกับกู้ซินอี้และได้อ่านจดหมายฉบับนั้นของมารดานาง”

            “ฝันร้ายหรือ เจ้าฝันว่าอย่างไรบ้าง”

            “ข้าฝันว่าตระกูลจางจะล่มสลาย ท่านพ่อถูกใส่ร้าย ท่านพ่อและพี่ใหญ่ถูกสั่งประหาร ข้าถูกห้าม้าแยกร่าง เจ้าเมืองจิ่นโจวใช้ความดีความชอบที่บุตรสาวเจอหลักฐานการรับสินบนในจวนตระกูลจางขึ้นเป็นเจ้ากรมขุนนางแทนท่านพ่อ”

            “ชั่วช้ายิ่งนัก”

            “ท่านพ่อใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ บางทีข้าอาจจะแค่ฝันไป แต่ข้าก็ไม่คิดว่าข้าจะได้เจอนางเช่นเดียวกับที่ฝันจริง ๆ”

            “พ่อเข้าใจที่เจ้าต้องการบอกแล้ว ถิงถิง พ่อจะปกป้องเจ้าและพี่ชายของเจ้าเอง” หากสิ่งที่บุตรสาวฝันเป็นลางบอกเหตุ มิเท่ากับว่าตระกูลจางต้องล่มสลายเลยหรือ

            “เราสามคนจะช่วยกันปกป้องตระกูลจางเจ้าค่ะ”

            “พ่อจะเรียกพี่ชายเจ้ากลับมาสนทนาเรื่องนี้”

            “มิต้องเจ้าค่ะ ข้าเคยเล่าความฝันให้พี่ใหญ่ฟังคร่าว ๆ แล้ว ท่านพ่อเพียงส่งจดหมายไปบอกกล่าวถึงการมาของนาง พี่ใหญ่ก็จะเข้าใจเองว่าต้องทำเช่นไรต่อเจ้าค่ะ” เรื่องผู้คุ้มกันนางคิดว่าจางไห่เฉิงที่เป็นถึงกุนซือของกองทัพน่าจะจัดการได้ดีกว่าบิดา

            “พ่อเข้าใจแล้ว”

            “ต่อจากนี้ท่านพ่อต้องระมัดระวังเรื่องงาน จะเป็นการดีหากท่านพ่อทำทุกเรื่องให้โปร่งใสและมีพยานหลายคน”

            “พ่อเข้าใจแล้ว”

            “ข้าอยากรบกวนท่านพ่ออีกเรื่องเจ้าค่ะ”

            “กล่าวมาเถิด”

            “ข้าอยากให้ท่านพ่อช่วยข้าแยกว่าบ่าวรับใช้คนใดถูกอดีตฮูหยินรับเข้ามาบ้าง”

            “เจ้าไปถามเรื่องนี้จากพ่อบ้านหวู่ได้เลย เขาไว้ใจได้”

            “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

            หลังจากนั้นพ่อลูกก็สนทนากันถึงเรื่องที่จะต้องปกป้องตระกูลจางเอาไว้ให้ได้