บทที่ 3 น้องสาวต่างบิดาผู้อ่อนหวาน (4/4)

            ตั้งแต่ได้พบเจอกับน้องสาวต่างบิดา ความสงบสุขของคุณหนูจางก็หายไปทันที ในแต่ละวันคุณหนูกู้ผู้ใสซื่อบริสุทธิ์เอาแต่มานั่งสนทนากับนางเล่าเรื่องมารดาที่นางไม่อยากฟังอยู่บ่อยครั้ง

            “น้ำแกงถ้วยนี้ข้าตั้งใจต้มเองเลยนะเจ้าคะ พี่สาวรีบดื่มตอนร้อน ๆ เถิดเจ้าค่ะ”

            “สนทนากับเจ้าก่อน ประเดี๋ยวค่อยดื่มก็ได้”

            “พี่สาวคงรังเกียจข้าสินะเจ้าคะ ถึงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมดื่มน้ำแกงที่ข้าปรุงเองกับมือเช่นนี้” ท่าทางคล้ายเด็กน้อยเอาแต่ใจชอบเอ่ยวาจาบีบบังคับผู้อื่นทำให้นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

            “เฮ้อ! ข้ากำลังอ่านตำราอย่างเพลิดเพลิน จึงคิดว่าประเดี๋ยวรอมันเย็นค่อยดื่ม เจ้าอย่าได้คิดตัดสินใจเอาเอง”

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากให้พี่สาวได้ลิ้มรสน้ำแกงที่ข้าต้ม” กล่าวจบก็จ้องมองหน้านางพลางกะพริบตาปริบ ๆ แลดูน่าสงสาร

            “เอาล่ะ ๆ ข้าจะกินเลยก็ได้” กล่าวจบนางก็ยกชามขึ้นดื่มโดยใช้แขนอาภรณ์บังอย่างมีมารยาท และนั่นคือช่องว่างที่ทำให้นางสามารถใช้ประโยชน์ได้

            “พี่สาวเจ้าคะ ข้ามาอยู่ที่จวนตระกูลจางก็หลายวันแล้ว ข้าไม่ค่อยเห็นท่านออกไปนอกจวนบ้างเลย”

            “ข้าไม่ชอบออกนอกจวน”

            “เป็นเช่นนั้นหรือเจ้าคะ ข้าก็คิดว่าที่ท่านไม่อยากออกนอกจวนเพราะไม่อยากพาข้าไปด้วยเสียอีก ขออภัยเจ้าค่ะที่ข้าคิดมากเกินไป” แม่นางน้อยคนงามกล่าว นัยน์ตาดอกท้อมีหยาดน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย

            “หากเจ้าอยากออกไปเดินเล่นหรือไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ก็สามารถไปได้”

            “พี่สาวใจดียิ่งนัก เช่นนั้นเราจะไปเมื่อใดดีเจ้าคะ”

            “หลังจากข้าส่งผิงฟางไปแจ้งคนเฝ้าประตู เจ้าสามารถออกไปนอกจวนกับสาวใช้ได้เลย”

            “ท่านไม่ไปกับข้าหรือเจ้าคะ” ดวงหน้าหวานเศร้าสลดลง

            “ไม่ล่ะ เมื่อคืนข้าอ่านตำราดึกดื่น อยากนอนพักเสียหน่อย”

            “เช่นนั้นข้าไม่ไปก็ได้เจ้าค่ะ เป็นสตรีออกไปเที่ยวเล่นลำพังนั้นไม่เหมาะสม” ใบหน้าของกู้ซินอี้โศกเศร้า

            “เมืองหลวงไม่ได้เคร่งครัดมากถึงเพียงนั้น หากเจ้าอยากออกไปเดินซื้อของนอกจวนเจ้าสามารถไปได้ แค่บอกกล่าวผู้อาวุโสไว้”

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ”

            “หรือว่าเจ้าไม่มีตำลึง เช่นนั้นข้า...” พอเห็นนางทำท่าเหมือนจะหยิบถุงเงินออกมา นัยน์ตาดอกท้อของสตรีตรงหน้าก็มีประกายยินดีพาดผ่านก่อนจะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเมื่อได้ยินประโยคถัดไปของนาง

            “ลืมไปบิดาเจ้าเป็นถึงเจ้าเมืองจิ่นโจวย่อมต้องมอบตำลึงมากมายให้บุตรสาวคนเดียวเช่นเจ้าติดตัวมาด้วย”

            “เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ มิเทียบเท่าที่พี่สาวได้จากท่านลุงหรอกเจ้าค่ะ”

            “อย่าได้ถ่อมตัวเลย มารดาของเจ้าหรือก็เป็นถึงคุณหนูจวนราชครู มีสินเดิมและเครื่องประดับล้ำค่ามากมาย ทั้งหมดย่อมมอบให้บุตรสาวเช่นเจ้า” มิใช่ว่าหลายวันมานี้เอาแต่กล่าวว่ามารดารักและตามใจหรือ ดังนั้นก็อย่าได้หวังว่านางจะหยิบยื่นเงินทองให้

            “พี่สาวก็กล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”

            “แล้วยังจะไปเดินเล่นนอกจวนอยู่หรือไม่ ข้าจะได้ให้ผิงฟางไปแจ้งคนเฝ้าประตู”

            “ไม่ไปแล้วเจ้าค่ะ”

            “อืม ตามใจเจ้า เอาล่ะ ข้าคงต้องขอตัวไปนอนก่อน เจ้ากลับเรือนรับรองไปก่อนเถิด”

            “ข้าขอนั่งเล่นที่นี่ก่อนมิได้หรือเจ้าคะ” กล่าวจบน้ำตาก็คลอขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาดอกท้อมองนางอย่างอ้อนวอน

            “ช่วงนี้ยามอู่ (11.00-12.59)ถึงยามเซิน (15.00-16.59) มักจะมีลมใต้พัดหอบอะไรบางอย่างมาด้วย วันนั้นผิงฟางสาวใช้ข้าโดนเข้า คันไปทั้งตัว ยิ่งเกาก็ยิ่งคันสุดท้ายเกาจนผิวกายถลอก ไม่รู้ว่าหากใส่ยาแล้วภายหลังแผลที่เกิดจากการเกาจะหายไปหรือไม่”

            “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านดีกว่าเจ้าค่ะ” กู้ซินอี้รีบขอตัว หากผิวกายมีรอยย่อมไม่อาจเข้าร่วมงานประชันสาวงาม

            ‘ดูเหมือนข้าคงต้องพาน้องสาวต่างบิดาออกไปเดินเที่ยวย่านการค้าสักครั้งกระมัง ถือเป็นการป่าวประกาศไปในตัวว่าตระกูลจางดีกับคุณหนูกู้เพียงใด แม้จะเป็นบุตรสาวของอดีตจางฮูหยินและชายคนรักคนใหม่ก็ตาม

            นัยน์ตาที่ทอดมองแผ่นหลังเล็กที่ห่างออกไปฉายแววล้ำลึก แม้ยามนี้จวนของนางก็มีคนคุ้มกันที่พี่ใหญ่ส่งมาให้ แต่ทว่านางก็ต้องระวังตนเองด้วย

            ‘อาจจะต้องทำผ้าซับน้ำให้หนาขึ้นกว่านี้’ นางคิดก่อนจะลูบไล้ผ้าซับน้ำที่นางตั้งใจเย็บซ่อนไว้ด้านในชายอาภรณ์