บทที่ 4 พบเจอกันอีกครั้ง (1/5)

                                                                                   4

                                                                        พบเจอกันอีกครั้ง

            เพราะจางไห่เฉิงเป็นกุนซือข้างกายของแม่ทัพเซี่ย ตระกูลจางจึงได้รับเทียบเชิญเข้าร่วมงานภายในของตำหนักของเซี่ยชินอ๋องซึ่งมีแต่ครอบครัวของเหล่าทหารและขุนนางระดับสูงเข้าร่วมเพียงเท่านั้นและแน่นอนว่าคนที่ไม่จำเป็นต้องรอใครเชิญเช่นกู้ซินอี้ ย่อมต้องขอติดสอยห้อยตามไป

            “พี่สาวอาภรณ์ชุดนี้ของท่านงดงามยิ่งนัก ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเห็นอาภรณ์ใดงดงามและล้ำค่าเช่นนี้” ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ของแม่นางน้อยผู้งดงามทำให้คุณชายหลายท่านที่มาเลือกซื้ออาภรณ์อดมองไม่ได้

            “เจ้าก็กล่าวเกินไปแล้ว”

            “ข้าพูดจริง ๆ นะเจ้าคะ หากข้ามีโอกาสได้ใส่อาภรณ์งดงามเช่นนั้นบ้างคงดีไม่น้อย แต่ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะขอเพียงได้เห็นท่านที่เป็นพี่สาวร่วมสายเลือดของข้าได้สวมใส่อาภรณ์งดงามข้าก็ดีใจแล้ว” ท่าทางฝืนยิ้มทั้งที่ในใจโศกเศร้าของหญิงงามทำให้เหล่าคุณชายอดไม่ได้ที่จะหันมามองอยู่บ่อยครั้ง

            ‘คุณหนูผู้นั้นเป็นใครกัน เจ้ากรมขุนนางจางมิใช่มีบุตรสาวเพียงคนเดียวหรือ’ เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นจากด้านหลัง

            “เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว”

            “ชุดนี้ใช่ชุดที่พี่สาวจะใส่ไปร่วมงานเลี้ยงที่ตำหนักเซี่ยชินอ๋องหรือไม่”

            “ย่อมใช่ มีอันใดหรือ”

            “พี่สาวได้โปรดให้อภัยข้าด้วยเจ้าค่ะ” กล่าวจบก็ก้มหน้าลงคล้ายพยายามซุกซ่อนความเสียใจ

            “มีอันใดก็กล่าวมาเถิด” จางซีผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นัยน์ตาที่ทอดมองน้องสาวต่างบิดาฉายชัดถึงความเมตตาเต็มเปี่ยม

            “ข้าไม่ไปร่วมงานเลี้ยงที่ตำหนักเซี่ยชินอ๋องแล้วได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าละอายใจยิ่งนักที่ไม่มีอาภรณ์งดงามที่พอจะใส่เข้าร่วมงาน หากจะใส่อาภรณ์เก่าไปก็อาจจะทำให้พี่สาวและตระกูลจางอับอายขายหน้า” ท่าทางของแม่นางทำให้คุณชายหลายคนนึกอยากจะเสนอตัวออกเงินซื้ออาภรณ์ให้

            “เจ้าอย่าได้กังวลเลยคุณหนูกู้ หากเจ้าปรารถนาข้าจะช่วยเลือกอาภรณ์ที่เหมาะสมกับเจ้าให้”

            “จะดีหรือเจ้าคะ”

            “ย่อมดี เจ้ามิใช่บอกด้วยตนเองหรือว่าเป็นน้องสาวของข้า แม้จะคนละบิดากันแต่อย่างไรก็ถือว่ามีสายเลือดร่วมกัน”

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่สาวดีกับข้ายิ่งนัก ท่านใจดีมีเมตตาเช่นที่ท่านแม่เคยเล่าให้ข้าฟัง”

            “เจ้ามาขออาศัยที่จวนของข้า ข้าจะไม่ดูแลเจ้าได้อย่างไร ไปเถิด ไปวัดตัวก่อนประเดี๋ยวข้าจะเลือกผ้ารอเจ้า”

            “ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สาว” กล่าวจบนางก็รีบเดินเข้าไปหลังฉากกั้นอย่างกระตือรือร้น

            ‘ที่แท้ก็เป็นน้องสาวต่างบิดา ที่มาจากต่างเมืองผู้นั้น’

            ‘เป็นน้องสาวต่างบิดา แล้วเหตุใดถึงได้ไปอยู่ที่จวนตระกูลจางได้เล่า นั่นไม่ใช่ตระกูลเดิมของมารดานางเสียหน่อย’

            ‘ตระกูลเดิมของมารดามีที่ใดกัน ตั้งแต่อดีตฮูหยินจางขอหย่า ทิ้งเจ้ากรมขุนนาง บุตรชายบุตรสาวไปอยู่กับอดีตคนรัก จวนราชครูก็ประกาศตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวชั่วชีวิต’ และทุกวันนี้ตระกูลหลวนของราชครูยังไม่กล้าสู้หน้าตระกูลจางเลย

            ‘ทิ้งอดีตสามีไป แต่เหตุใดถึงกล้าให้บุตรสาวที่เกิดกับบุรุษคนรักมาอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลจางเล่า ต่อให้ไม่โกรธเคือง แต่มันก็ไม่เหมาะสม’ เสียงซุบซิบยังคงดังขึ้นด้านหลัง เรียกรอยยิ้มบางเบาของคุณหนูจางได้เป็นอย่างดี

            แม้แต่คนนอกยังมองเรื่องราวนี้ออก แล้วเหตุใดอดีตมารดาผู้นั้นถึงได้คิดว่าคนตระกูลจางจะโง่เขลาจนมองเรื่องนี้ไม่ออกกัน        

            “พี่สาวเลือกผ้าให้ข้าได้หรือยังเจ้าคะ” กู้ซินอี้เดินออกมา รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าเรียกสายตาบุรุษได้ไม่ยาก

            “ผ้าผืนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

            “มันดูจืดชืดไปเจ้าค่ะ”

            “ผืนนี้เล่า”

            “สีเข้มไปเจ้าค่ะ”

            “แล้วนี่เล่า” รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าคุณหนูจางยังคงอ่อนโยนมีเมตตา

            “เนื้อผ้าหยาบไปเจ้าค่ะ”

            “ขออภัยคุณหนูผู้นี้ท่านกล่าววาจาเกินไปแล้วเจ้าค่ะ นี่เป็นถึงผ้าทอของซินเจียงที่ราคาสูงถึงพับละหนึ่งตำลึงทอง และไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมีโอกาสได้สัมผัส แต่ที่ข้าน้อยนำออกมาให้คุณหนูจางเลือกเป็นเพราะนางเป็นลูกค้าประจำของร้านเรา” เป็นเถ้าแก่เนี้ยที่ไม่พอใจวาจาของคุณหนูไร้ที่มาผู้นี้รีบเดินเข้ามาใกล้

            “พี่สาวข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ความ”

             “ท่านผู้ดูแลอย่าได้ถือสานางเลย นางเพิ่งเคยมาเที่ยวที่เมืองหลวงครั้งแรกอาจจะไม่คุ้นเคยธรรมเนียมของเมืองหลวงนัก”