ตอนที่ 9 การอดทนกับคนนอกใจ2

แต่ความคิดมักง่ายของจารวีกับความเห็นแก่ตัวของกิตติจะทำให้ดารารัตน์ยอมรับโดยดุษฎีได้อย่างไร

ทันทีที่กิตติพาจารวีมาเปิดตัวและบอกความต้องการออกมาตามตรง บ้านที่เคยสงบสุขร่มเย็นก็เหมือนระเบิดลง

สามีภรรยาทะเลาะกันบ้านแทบแตก

บัวแก้วรีบอุ้มเด็กหญิงดรัลดาพาไปหลบมุมอยู่ไกลๆ              เด็กน้อยกะพริบตามองอย่างไม่เข้าใจ

ภายใต้แพขนตายาวงอนมีเพียงเงาสะท้อนของภาพแห่งความเจ็บปวดบรรจุอยู่ในดวงตาที่ไร้เดียงสา

ดารารัตน์ยืนประจันหน้ากับสามีแสนดีซึ่งขณะนี้เขากำลังมีผู้หญิงอีกคนยืนเคียงข้างไม่ห่าง

“ดาวไม่ยอมรับ! พามันออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้!”

จารวียืนกุมมือกิตติไม่ปล่อย เธอตัวสั่น ดวงตามีน้ำคลอเบ้า ท่าทางน่าสงสาร ทั้งอ่อนหวานไม่สู้คน

เธอพูดเสียงเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พี่กิต...”

กิตติมองจารวีอย่างเห็นอกเห็นใจแล้วหันมาหว่านล้อมดารารัตน์ต่อ “ดาว เรามาคุยตกลงกันดีๆ เหอะน่า”

ดารารัตน์แทบบ้า ขีดความอดทนขาดผึง เธอไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เพียงเดินขึ้นหน้า ตบจารวีฉาดใหญ่ “อีตอแหล!”

“โอ๊ย!”

กิตติใช้ตัวเองเป็นโล่กำบังให้จารวี เขาปกป้องหล่อนเต็มที่ ขณะเดียวกันก็รู้สึกตกใจกับความหยาบคายที่ไม่เคยเจอของภรรยา

“ดาว! หยุด” แน่นอนว่ามันไม่ได้ผล ยิ่งสามีปกป้องหญิงชู้ ภรรยาจะไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง มีแต่เกรี้ยวกราดมากขึ้นเท่านั้น            คำผรุสวาทหลุดจากปากอย่างที่ไม่เคยทำ “ไอ้ชั่ว ไอ้เลว อีหน้าด้าน แพศยา ร่านนักนะมึง”

“หยุด! ดาว พี่บอกให้หยุด”

“ไม่หยุด!”

“โอ๊ย!/กรี๊ด!” จารวีถูกตบไม่ยั้ง กิตติเองก็ถูกตีหลายที

เห็นผิวขาวเนียนของผู้หญิงที่ตัวเองทั้งกอดทั้งจูบลูบคลำแทบทุกคืนมีสภาพสะบักสะบอมเลือดไหลเป็นริ้วเป็นสายเพราะถูกดารารัตน์ตบตีแบบนับไม่ทัน กิตติก็หมดความอดทนเช่นกัน

“พอที! ดาว! ทำตัวน่าเบื่อว่ะ”

แม่ลูกอ่อนที่มีสภาพไม่ต่างจากผีตายซากถูกมือใหญ่ผลักจนเซไปด้านหลัง เธอยืนนิ่งงันเหมือนถูกสาป

ความเงียบเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะแต่กลับมอบความรู้สึกลึกล้ำ ตราตรึงชั่วกัปชั่วกัลป์

ดารารัตน์ถามเสียงสั่น “พี่เลือกอีนั่น?”

กิตติไม่ตอบ เพียงโอบจารวีไว้ในอ้อมแขน แววตาคมกริบที่มองดารารัตน์ขุ่นขึ้ง

แม้เขาไม่ตอบแต่ก็ชัดเจนแล้วถึงคำตอบ

สติเสี้ยวสุดท้ายของดารารัตน์ย่อยยับในพริบตา เก้าอี้ แจกัน แก้วน้ำ หนังสือ อะไรที่อยู่ใกล้มือของเธอนั้น ต่างถูกคว้าแล้วเขวี้ยงใส่กิตติกับจารวีไม่ยั้ง

เสียงดังโครมโครมจากพลังทำลายล้างยิ่งกว่าโรงงานระเบิด ทำเอากิตติกับจารวีต้องพากันหนีออกไปจากบ้านแทบไม่ทัน

เรือนทรงไทยในหมู่บ้านทางเหนือ

ผู้หญิงที่ถูกเท ไม่ควรเสียเวลาไปกับการร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนให้เขากลับมา มันไม่มีอะไรดีไปกว่าการมูฟออนไปไกลๆ

ภาพหลักฐานที่บ่งบอกถึงสัมพันธ์แบบลับๆ ระหว่างกิตติกับจารวีถูกวางลงบนโต๊ะให้พ่อแม่สามีได้ดูอย่างไม่ปิดบัง

กนกกับวันนีแทบเป็นลมล้มตึงเมื่อเห็นภาพเหล่านั้น

บัวแก้วอยู่ฝ่ายดารารัตน์เต็มที่ เธอเล่าให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฟังถึงความอดทนของดารารัตน์ที่ผ่านมา

ทนแล้วทนอีก ให้โอกาสจนไม่รู้จะให้โอกาสยังไง ทำเป็นโง่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเพื่อรอให้กิตติกลับตัวกลับใจก็เหมือนเสียเวลาเปล่า ชีวิตคนเราไม่ได้ยาวนานขนาดนั้น ขืนยังอุดอู้อยู่ในห้องแคบๆ ปล่อยเวลาให้หมดไปวันๆ อนาคตลูกจะเป็นยังไง เธอนึกไม่ออก

“บ่าจ้าดง่าว[1] หลงหญิงชู้หน้ามืดตามัว” กนกตบโต๊ะดังลั่น เรื่องนี้ทำคนมีหน้ามีตาให้หมู่บ้านอย่างเขารู้สึกขายขี้หน้าไม่เบา ต่อไปเวลาเจอญาติโกโหติกาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยิ่งในวงเหล้าคนคงเอามาพูดมาแซวกันสนุกปาก

“อ้ายกิตมันทำได้ยังไง แม่ไม่เคยสอนเลย เหลือเกินจริง” วันนีเป็นคนมีเหตุผล เธอไม่ใช่แม่ที่เห็นแก่ลูกชายแบบผิดๆ

ถึงอย่างไรลูกสะใภ้เองเธอก็เอ็นดูไม่ต่างจากลูกสาวแท้ๆ ไม่ใช่แค่ฐานะแม่  แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เธอยิ่งเห็นใจลูกสะใภ้

ดารารัตน์ไม่เหลือใคร พ่อแม่ตาย ญาติๆ ต่างก็หนีหาย             ลูกชายของเธอทำแบบนี้กับเมียได้ยังไง

“ดาวจะฟ้องอ้ายกิตหรือเปล่าลูก!”

[1] โง่มาก โง่บัดซบ โง่ฉิบหาย