ตอนที่ 8 เพื่อนสนิทสมัยเรียน 2

กิตติตีหน้าเข้ม “พี่พูดอยู่หัดฟังบ้าง อย่าทำแบบนี้อีก”

จารวียังคงยิ้มหวาน “พี่กิตอ่ะ ไม่ดุสิ จาแค่อยากมาเตือน อาทิตย์หน้าอย่าลืมงานสัมมนาล่ะ จาเตรียมชุดว่ายน้ำเซ็กซี่ไว้”

ชายหนุ่มนิ่งไป ครู่เดียวก็พยักหน้ารับ “อือ...”

บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มหญิงสาวตอนนี้แตกต่างจากตอนอยู่ต่อหน้าดารารัตน์อย่างสิ้นเชิง

“จาขอมาเที่ยวที่บ้านพี่อีกได้มั้ย ในฐานะเพื่อนเมียไง”

“ไม่ได้ จะมาทำไมบ่อยๆ”

“ก็จาคิดถึงพี่”

“เมื่อคืนก็อยู่ด้วยแล้วนี่”

“แต่เมื่อคืนพี่รีบกลับอ่ะ ไม่มีประชุมแท้ๆ เวลาเหลือเฟือ”

“เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่เย็นจนค่ำแล้วไง ดาวท้องแก่แล้วนะ พี่กลับดึกไม่ได้”

หล่อนอ้อนเสียงอ่อย “งั้น เย็นนี้พี่ช่วยอ้างกับดาวว่าออกไปทำธุระได้ไหม จาอยากอยู่กับพี่”

“ไม่ได้ พี่กลับมืดทุกวัน วันหยุดพี่รับปากดาวว่าจะอยู่บ้าน”

จารวียังเซ้าซี้ ไม่ถอดใจ “ก็ได้ ชดเชยให้จาอาทิตย์หน้าตอนไปสัมมนาด้วยกันนะ”

“อือ...”

เสียงพูดคุยระหว่างกันเบาแสนเบา พวกเขากระซิบใส่หูกันอีกหลายประโยค กลิ่นกายเนื้อสาวจากน้ำหอมที่เร้าอารมณ์ผู้ชายโชยมาแตะปลายจมูกของกิตติเป็นระยะ ชายหนุ่มก้มหน้ามอง

จารวีเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้สวยเท่าดารารัตน์ แต่หล่อนเซ็กส์จัด ตอบสนองได้ดี รับแรงกระแทกจากผู้ชายอย่างเขาได้แบบสะใจ  ชั้นเชิงบนเตียงดีกว่าคนเป็นเมีย แถมไม่ต้องคอยระวังทำเบาๆ

เรื่องราวระหว่างเราเริ่มต้นเมื่อเขาเจอหล่อนในงานเลี้ยงปิดยอดบริษัทคู่ค้า

และที่บานปลายก็หลังจากเธอมาสมัครงานที่บริษัทของเขา

ครั้งแรกของเราคือตอนที่ดารารัตน์ท้องได้สองเดือนกว่า ส่วนครั้งที่สองก็ห่างกันแค่ไม่นาน

ย้อนกลับไปในคืนงานเลี้ยงปิดยอดบริษัทคู่ค้า จารวีในชุดรัดรูปเซ็กซี่สีน้ำเงินเดินยิ้มสวยเข้ามาทักทายเขาในฐานะเพื่อนเก่าของภรรยา

พวกเราดื่มเหล้าฉลองด้วยกัน หัวข้อที่สนทนาล้วนเกี่ยวกับดารารัตน์ที่ตั้งครรภ์ทันทีหลังเรียนจบ

กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม...

วันนั้น งานเลี้ยงยังคงไม่เลิกรา เพราะหลายคนเริ่มติดลม

กิตติชนแก้วกับเพื่อนร่วมงานรวมถึงเพื่อนภรรยาที่ยังคงนั่งอยู่ด้วยกันจนเริ่มเมา จารวีเองก็มึนหัวแล้วเช่นกัน เธอถึงขั้นเอนตัวพิงบ่ากว้างของสามีเพื่อน

“พี่กิต จาไม่ไหวแล้วค่ะ ไปส่งจาขึ้นห้องหน่อย”

งานเลี้ยงวันนี้จัดขึ้นในโรงแรมซึ่งใช้เวลาหลังงานสัมมนาระหว่างบริษัทคู่ค้า หลายคนเลือกที่จะเปิดห้องไว้รอ หากดื่มเหล้าจนเมาย่อมสามารถพักผ่อนตามอัธยาศัย

เพราะเห็นเป็นเพื่อนภรรยา กิตติจึงไม่ปฏิเสธ

“ไปครับ ลุกขึ้น”

เขาฉุดร่างอ้อนแอ้นให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนโอบกึ่งประคองหล่อนเดินไปตามทาง

“ห้องไหนครับ” เขาถาม

“ห้อง 508 ค่ะ” จารวีตอบเสียงอ้อแอ้อิงแอบอ้อมอกอุ่นซบแก้มแดงนุ่มเข้ากับซอกคอเขา “เดี๋ยวจาหากุญแจก่อนนะ”  เธอล้วงมือในกระเป๋าสะพาย ควานหาอย่างทุลักทุเล

ทั้งสองเข้ามาในลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นห้า จารวีเหมือนจะล้มได้ตลอดเวลา กิตติรู้สึกเป็นห่วงจึงแทบจะอุ้มเธอ

“เจอหรือยังครับ”

“เจอแล้วค่ะ”

ห้อง 508 อยู่สุดหัวมุมทางเดิน กิตติที่เมาไม่แพ้จารวีจึงใช้เวลานานพอควรกว่าจะพาหล่อนเดินมาถึงหน้าห้อง

คีย์การ์ดถูกแตะลงบนแป้น ประตูเปิดออกเบาๆ จารวีแทบไม่อยากเดิน เธอเอื้อมแขนกอดคอกิตติไว้ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดกับอ้อมอกเขา กิตติจึงโอบจารวีเข้าห้องอย่างลำบาก

ทว่าภายใต้ความลำบากนั้นอารมณ์บางอย่างเริ่มปะทุขึ้นมา ชายหนุ่มมีหรือจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

เขาไม่ใช่หนุ่มน้อยไร้เดียงสา ทั้งยังมองออกถึงมารยา แน่นอนว่าการปฏิเสธมันยากลำบากยิ่งกว่า

“ไหวไหม จา...”

“เหมือนจะไม่ไหวค่ะ” สุ้มเสียงที่ตอบพร่าหวาน

สองแขนจารวีกอดรัดกิตติเอาไว้ จงใจเบียดเนินอกหยุ่นนุ่มเข้าหาเขาอย่างต้องการสัมผัสให้ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น

เธออยากอยู่กับเขาแบบนี้นานอีกหน่อย