ตอนที่ 8 เพื่อนสนิทสมัยเรียน 3

“พี่กิต...” เสียงของเธอออดอ้อนเพิ่มความอ่อนหวาน

ยามที่เนื้อหอมอ่อนนุ่มบดเบียดกับร่างกายแข็งแกร่ง ทำให้เลือดลมคนเมาเริ่มร้อนรุ่ม ลมหายใจชายหนุ่มจึงติดขัด สติสัมปชัญญะถูกโจมตีเพราะฤทธิ์สุรา พาให้ความสามัญสำนึกเริ่มลดน้อยถอยลงมากกว่าอารมณ์บางอย่างที่เริ่มก่อเกิด

คำว่าอารมณ์อยู่เหนือเหตุผลย่อมตามมา

จารวีใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักกิตติลงบนเตียง เป็นฝ่ายเริ่มบทรักที่คาดไม่ถึง เธอจูบเขาอย่างเร่าร้อน บ่งบอกชัดเจนว่าต้องการอะไร ฝ่ามือเล็กเริ่มซุกซน เธอเลื่อนลงต่ำ ปลดเข็มขัด  ล้วงเข้าไป กอบกำบางสิ่งที่แข็งขึงเอาไว้เต็มมือ แล้วเริ่มรูดขึ้นรูดลง

ผู้ชายคนหนึ่งเพราะภรรยากำลังตั้งครรภ์ เรื่องบนเตียงจึงเว้นว่างมานาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าผู้หญิงตรงหน้าเริ่มรุกเอง ทั้งยั่วทั้งอ้อน ทั้งยังไม่พูดพร่ำทำเพลงก็จัดให้ซะขนาดนี้

เธอเร่งส่งผ่านความร้อนแรงมาให้ท่อนเอ็นที่ขาดแคลน  คนหนุ่มที่เลือดลมพลุ่งพล่านจึงถูกจุดติดไฟปรารถนาได้ง่ายดาย ความคิดก็มักง่ายเช่นกัน

แค่น้ำแตกแล้วแยกทาง ไม่สานต่อมากกว่านั้น

มันเป็นแค่ความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวที่ผู้ชายที่ไหนก็ทำกัน

เสื้อผ้าถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบมองไม่ทันว่าใครถอดส่วนใดให้กันอย่างไร

ตอนนี้กิตติไม่เหลือแม้แต่กางเกง ส่วนจารวีเองก็เผยหมดทั้งส่วนบนส่วนล่าง เนื้อตัวของเธอขาวผ่อง น่าลิ้มลองอย่าบอกใคร

ร่างเปลือยเปล่าของจารวีที่เดิมทีอยู่ด้านบนถูกกิตติจับพลิกให้อยู่ด้านล่าง น่องขาขาวเนียนถูกจับแยกออกกว้าง

กลีบเนื้อที่มีขนรำไรเหมือนเด็กสาวฉ่ำเยิ้มพร้อมพรั่ง

ชายหนุ่มแทรกร่างที่เปล่าเปลือยเข้าหาส่วนกลางลำตัวเธอ กดสะโพกลงมาอย่างไม่รอให้สติที่หลุดลอยกลับคืน

ท่อนเอ็นที่แข็งตัวเต็มที่สอดใส่เข้าร่องลึกอย่างรวดเร็ว   มันทั้งอุ่นชื้นและคับแคบ บีบรัดทำความเป็นชายยิ่งขยายใหญ่   

ความรู้สึกเสียวซ่านที่ห่างเหินมานานกำซาบลึกถึงกระดูก เสียงสูดปากดังขึ้น กิตติขบกรามแน่น จารวีแหงนหน้าคราง

ชายหนุ่มสาวตัวตนเข้าออกในเนื้ออูมเนิบช้า “อ่า...”

“อื้อ...พี่กิต จาเสียว ไม่ไหวแล้วค่ะ”

“พี่ก็ไม่ไหวแล้วครับ ขอพี่นะ”

“อา...”

จังหวะเริงสวาทถูกเร่งเร้าจากเนิบนาบเป็นถี่รัวและแรงขึ้น ความร้อนผ่าวยิ่งนานยิ่งมอดไหม้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี    

คนสองคนต่างพ่นลมหายใจหอบหนักใส่หน้ากันและกัน           ได้ยินเพียงเสียงครางอย่างรัญจวนในระยะประชิด

ไหนเลยจะมีสิ่งใดมาสะกิดสามัญสำนึกในก้นบึ้งของหัวใจ

หลายเดือนต่อมา

เสียงร้องอ้อแอ้ดังอยู่บนเตียง ดารารัตน์งัวเงียลุกขึ้นมาดู

“หิวนมอีกแล้วเหรอคะ มาลูก”

หญิงสาวผมเผ้ารุ่ยร่ายเพราะแทบไม่ได้นอนทั้งคืนตื่นขึ้นมาให้นมลูกทั้งที่ตาปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่

ดารารัตน์อุ้มลูกเข้าเต้าอย่างสะลึมสะลือ ขอบตาดำคล้ำ ผิวพรรณที่เคยอ่อนนุ่มชุ่มชื้นบัดนี้แห้งกร้านหย่อนคล้อย

กิตติที่ยืนแต่งตัวเตรียมออกไปทำงานเหลือบมองภรรยาของตัวเองนิ่งๆ ในแววตาคมเผยความเบื่อหน่ายออกมารางๆ

“พี่ไปก่อนนะ” ชายหนุ่มว่าพลางเดินหิ้วกระเป๋าเอกสารออกไปโดยไม่เสียเวลามองนานกว่านั้น

“อือ...” ดารารัตน์เงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ค่อยๆ เดินหายไปจากห้องส่วนตัว เธอสัมผัสได้ถึงความห่างเหิน เย็นชา ไร้อารมณ์พิศวาสในแววตาเขา

ความรักที่เคยมีถูกบางสิ่งค่อยๆ ลดทอนจนเจือจางบางเบา

เรื่องนี้เธอไม่โทษใคร เพราะเธอเองไม่สามารถทำหน้าที่ของภรรยาได้เต็มที่

ดารารัตน์รู้ดีว่าสามีต้องเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนัก                กลับบ้านก็อยากพัก อยากผ่อนคลาย

แน่นอนว่าเซ็กส์ที่ดีคือวิธีแก้เครียดโดยพื้นฐาน

แต่กิตติกลับบ้านมานอกจากไม่ได้พักยังไม่อาจผ่อนคลาย มองไปทางไหนก็ไม่จรรโลงใจ บ้านที่รกเพราะข้าวของเครื่องใช้ต้องถูกวางใกล้มือตลอดเวลา ใบหน้าภรรยายังไร้ความผ่องใสไม่น่ามอง

ตั้งแต่คลอด เธอก็โฟกัสเพียงลูกน้อย พอหันกลับมาส่องกระจกอีกครั้งก็พบว่าผิวพรรณตัวเองนั้นไม่สวยใสดังเดิม             ทั้งแห้งแตก คันหลังคลอด หมองคล้ำ ผิวไม่กระชับ แถมยังมีร่องรอยจากสิวฝ้าที่เกิดขึ้นขณะตั้งครรภ์อีกต่างหาก