บทที่11

ข้าวต้มหมูที่เจ้านายคนสวยทำมาให้หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำซุปภายในเวลาไม่กี่นาที​ ตามด้วยยาแก้ปวดลดไข้ที่เธอเตรียมมาให้อย่างใส่ใจ

ไม่เคยคิด​ ว่าผู้ชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านลูกกระสุนมานับครั้งไม่ถ้วน​ อยู่ๆ​ จะมาป่วยด้วยพิษไข้​ ที่ผมแอบสันนิษฐาน​เอาเองว่าน่าจะเป็นเพราะวันก่อนขับมอเตอร์ไซค์​ตากแดดที่มีอุณหภูมิ​สูงมากนานหลายชั่วโมง​ ประกอบกับตลอดระยะเวลาที่ได้มาอยู่ที่นี่เวลาพักผ่อนที่เคยคิดว่ามากพอในแต่ละวัน​ กลับเหลือเพียงวันละสองถึงสามชั่วโมง​เท่านั้น​ แถมกลับมายังต้องมาเจอเรื่องว้าวุ่นใจ​ ​ยิ่งทำให้ตลอดทั้งคืนผมนอนปวดหัวและมีไข้​ จนเธอต้องมาคอยดูแล​ และมีโอกาสได้คว้าเธอมานอนกอดคลายความหนาวจากอุณหภูมิ​ในร่างกายที่สูงมาก เป็นชั่วโมง​ที่ผมรู้สึกว่าตัวเองนอนหลับสนิทมาก​ มากที่สุดเลยก็ว่าได้​ จนอยากมีร่างนุ่มนิ่มนี้มานอนกอดแบบนี้ทุกคืน

ผมพาตัวเองลงมาจากห้องพักพร้อมกับถาดและชามข้ามต้มเพื่อจะเอามาล้างให้เรียบร้อย แต่กลับเห็นแสงไฟในห้องครัวและกลิ่นหอมของขนมที่ลอยออกมาชวนน่ากิน ก็ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองจะมีเมียเป็นเจ้าของคาเฟ่ ผมก็ฝึกกินขนมทั้งที่ไม่ชอบของหวานมากขึ้น บางวันก็นั่งเป็นหนูทดลองชิมขนมสูตรใหม่ที่เธอลองทำครั้งแรก​ กลายเป็นหนึ่งในความชอบของผมไปแล้ว​ 

ชอบทั้งขนม​ ชอบทั้งคนทำ​ขนม

"มีออ​เดอร์?" 

"อ่าฮะ หายแล้วเหรอ" 

แล้วก็ทายไม่ผิด​ ว่าคนที่ทำให้ร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นของเนยก็คือคุณเจ้าของร้านคนสวย​ ที่กำลังยืนปั้นแป้งคุ้กกี้​ ระหว่างรออบขนมเค้ก

"ยัง​ ไม่มีใครให้นอนกอด"

"ทะลึ่ง" 

"หึ" 

ยังไม่หายเพราะยังปวดหัวอยู่คือเรื่องจริง​ และที่จริงไปมากกว่านั้นก็คือ​ ไม่มีใครให้นอนกอดเหมือนเมื่อตอนกลางวัน​ ผมพูดผิดตรงไหน​ หรืออาจจะผิด​ ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนถลึงตาใส่จนน่าขนลุกแบบนี้

"เฮียช่วยมั้ย" 

"ขึ้นไปนอนพักเถอะ" 

"เฮียอยากช่วยครับ"

หลังจากล้างชามและเช็ดจนแห้ง​ ผมก็ค่อยๆ​ เนียนขยับมายืนใกล้ๆ​ เธอ​ อยากช่วยให้งานเธอเสร็จเร็วขึ้นจะได้มีเวลากลับไปพักผ่อน​ ซึ่งผมก็ยืนรอจนเธอใจอ่อน​ ยอมให้ผมช่วยปั้นแป้งคุ้กกี้เป็นก้อนกลมๆ​ ตามน้ำหนักที่เธอคอยกำชับ

"เฮียภูผา​ เล็กไป" 

"ไม่เล็ก" ยังไม่ได้ลอง​ รู้ได้ยังไงวะ? ว่าเล็ก

"ยังจะเถียง​ เห็นมั้ย​น้ำหนักหายไป" อ่อ​ หมายถึงคุกกี้ที่ผมปั้น​ ค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย

"เฮียชั่งให้ใหม่" 

"ได้มั้ย" 

"อื้ม​ เท่านี้แหละ​ ห้ามขาดห้ามเกิน" 

"นี่​ ทำไมต้องใกล้ขนาดนี้เนี่ย" 

"เฮียหยิบไม่ถึง"

"เฮียภูผา"

"เฮียอยากเอาชิ้นนั้นมาชั่งใหม่" 

"..."

ฟอด

"..."

"ขอโทษครับ​ ไม่ได้ตั้งใจ"

"..."

ผู้ชายแขนขายาวอย่างผมเวลาจะหยิบจะจับอะไรก็ไม่ใช่เรื่องยาก​ เพียงแต่ถ้าเราอยากเข้าไปใกล้ใครสักคน​ อะไรที่ว่าง่ายควรทำให้ยากที่สุด​ เหมือนที่ผมพยายามเอื้อมแขนไปหยิบก้อนแป้งที่อยู่ไกลมือ​ เพื่อที่จะได้โน้มตัวลงไปดมผมหนาหอมๆ​ เฉียดแก้มนุ่มบ้างให้พอชื่นใจ​ ทำเธอมองตาขวางแล้วตาขวางอีก​ โชคดีที่สองมือเล็กกำลังยุ่งอยู่กับการนวดแป้ง​ ไม่อย่างนั้นกล้ามแขนของผมคงได้ขึ้นรอยนิ้วมือของเธอแน่

"ชิมให้หน่อยสิ" 

"ร้อน" 

ฟู่​ ฟู่​ ฟู่

ปากอวบอิ่มสีชมพูน่าจูบ​ เป่าเค้กกล้วยหอมชีสในมืออย่างใจเย็น​ ก่อนจะป้อนเข้าปากให้ผมชิม ผมก็มีหน้าที่แค่อ้าปากรับแล้วค่อยๆ​ เคี้ยว​ให้ได้รับรสชาติมากที่สุด​ เพราะคำตอบที่เธอรอ​ คือรสชาติจริงของขนมและความรู้สึกที่จริงใจ​ ซึ่งผมก็ทำหน้าที่นี้ได้ดี​ จนทุกครั้งที่ขนมออกมาจากเตา​ ชิ้นแรกจะตกเป็นของผม​ มีเธอเป็นคนป้อน​ 

ให้ผมและเธอใกล้เข้ามาอีกขั้น...

"ง่วง?"​

"อืม" 

หน้าผากกว้างโน้มลงไปผลักผมหนาเบาเบา​ เรียกสติคนที่กำลังยืนหาวครั้งแล้วครั้งเล่า​ ทำผมอดสงสารไม่ได้​ แย่งอุปกรณ์​ทำขนมให้มือเธอ​ มาล้างเองทั้งหมด​ ให้เธอไปนั่งรอที่เก้าอี้ตรงไอส์แลนด์​ ได้เป็นเมียเมื่อไหร่​ สัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะไม่ปล่อยให้เธออดหลับอดนอนอย่างนี้​

และคืนนี้​ ผมคงไม่วางใจให้เธอขับรถกลับคอนโดทั้งที่ง่วงจนตาปิดแบบนี้แน่​ ถึงจะมีลูกน้องผมคอยขับรถตามดูแลก็ตาม​ 

"มินิน" 

"..."

"น้องมินินครับ"

"หืม"

"เฮียพาไปนอนนะ"

"อืม​อืม" 

ผมช้อนตัวเธอที่นอนฟุบไปกับโต๊ะ​ในท่าเจ้าสาว​ พาเธอขึ้นไปนอนบนห้องพักของเธอ​ ที่เธอใจดียกให้ผมชั่วคราว​ ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงแล้วค่อยๆ​ จัดท่าทางให้เธอนอนสบาย​ แล้วรีบวิ่งลงมาตรวจเช็คประตูร้านร้าน​ ล็อคครบทุกชั้นและปิดไฟ​ กลับขึ้นไปบนห้องอีกครั้ง​ จัดการหาผ้าชุบน้ำมาค่อยๆ​ เช็ดตามกรอบหน้าสวยหวาน​ ลำคอขาวและแขนเหมือนกับที่เธอทำให้ผม​ ใจก็อยากช่วยเช็ดตัวทุกซอกทุกมุมให้มสกหว่านี้​ เพื่อที่เธอจะได้สบายตัว​ แต่ก็หวั่นว่าจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่​ จนเผลอทำอะไรอะไรลงไปในตอนที่เธอยังไม่พร้อม เลยต้องอดทนอดกลั้นพาตัวเองไปจัดการสงบสติในห้องน้ำจนเรียบร้อย​ และกลับออกมาในสภาพพร้อมนอน​ 

แน่นอนว่าคนที่เพิ่งหายไข้อย่างผม​ ควรได้นอนบนเตียงอุ่นๆ​ มากกว่าพื้นเย็นเฉียบ​ มีร่างนุ่มนิ่มให้กอดพร้อมกับกลิ่นหอมๆ​ ที่เหมือนยานอนหลับสำหรับผม​ คิดได้อย่างนั้น​ ผมก็ค่อยๆ​ ขยับตัวลงนอนข้างเธอ​ ดึงเธอให้เข้ามสอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง​ ให้เธอหนุนแขนแกร่งแทนหมอนซึ่งมีอยู่เพียงใบเดียว​

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่​ ที่ผมนอนมองเธออยู่ในความมืด​ ฟังเสียงหัวใจที่เอาแต่เต้นไม่เป็นจังหวะ​ จนแอบกลัวว่าเธอจะตื่นเพราะเสียงตึกตักที่ดังรบกวน​ อย่างน้อยวันนี้​ ผมและเธอก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าเหมือนวันแรกที่เจอกัน​ จะเรียกว่าความสัมพั​นธ์แบบเจ้านายกับลูกน้อง​ ผมว่ามันมากกว่านั้น​ และถ้าผมไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป​ เธอคงเริ่มรู้สึกชินกับการมีผมบ้างแล้ว​ ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้ผมมีโอกาสได้ใกล้ชิดมากขนาดนี้​

ส่วนผม...ไม่ว่าพรุ่งนี้อะไรจะเกิดขึ้น​ จะไม่มีวันให้เธอหายไปจากชีวิตผมเลยสักวัน​ ต่อให้วันนั้นเธอจะโกรธ​ เกลียด​ หรืออาจจะกลัว​ก็ตาม

จุ๊บ

 

#อ่านเพลินๆ​ สบายๆ​ ก่อนน้า 

#จะว่าเฮียภูผาของไรท์ก็น่ารักเหมือนกัน​ ค่อยๆ​จีบน้อง​ ค่อยๆ​ ให้น้องรู้สึกกับตัวเอง