บทที่10

"น้องอิน พี่มาช่วยแล้วจ๊ะ"

"ยุ่งมั้ย"

พอลงมาข้างล่างได้ ฉันก็รีบตรงไปหาน้องอินที่ยืนประจำอยู่ตรงเคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้น้องวุ่นอยู่คนเดียวนานสองนาน แต่ถึงอย่างนั้นน้องก็ไม่แสดงสีหน้าเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น ยังตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ยิ้มจนตากลมโตเป็นเส้นโค้งสระอิ น่าเอ็นดูมาก ถ้าฉันมีน้องชายสักคนก็คงจะเชียร์ให้จีบเด็กคนนี้

"ไม่เท่าไหร่ค่ะ"

"ใครเหรอ" ฉันหันไปมองตามสายตาที่น้องอินพยายามส่งสัญญาณ เป็นผู้ชายรูปร่างดีดูสะอาดสะอ้านแต่หน้าตาดูเย็นชาไปสักหน่อย ในมือมีผ้าขนหนูผืนเล็กกำลังเช็ดโต๊ะรอรับลูกค้าใหม่อย่างขยันขันแข็ง จะว่าไป...ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าจัง เหมือนเคยเห็นมายืนแถวๆ หน้าร้านทุกวัน อาจจะจำคนผิดละมั้ง

"เขาบอกว่าเป็นเพื่อนพี่ภูผาค่ะ"

"อ๋อ เหรอ" งั้นก็คงจำไม่ผิดแน่!

"อินก็เลยให้เขาช่วยเสิร์ฟ แล้วก็เช็ดโต๊ะ"

"เขาก็ยอมทำหน่ะเหรอ"

"ยอมไม่ยอม อินก็ใช้ไปแล้วค่ะ"

"แกล้งเขาถูกมั้ย" เสียงเจื้อยแจ้วพูดไปยิ้มไป ดูชอบอกชอบใจพิกล จนฉันเริ่มจับพิรุธได้

"อินไม่ได้แกล้งค่ะ แค่รู้สึกไม่ถูกชะตานิดหน่อย"

"แล้วพี่ภูผาเป็นยังไงบ้างคะ"

"ไข้สูงมากเลย แล้วก็ปวดหัว"

"ถึงว่าพี่มินินหายไปเลย"

"..." ฉันทำเป็นไม่สนใจสายตาหยอกล้อที่กำลังมองมาโดยไม่คิดถือสา หันไปนับจำนวนเค้กและขนมในตู้เผื่อว่าเย็นนี้ต้องอยู่เตรียมแป้งและอบขนมไว้ให้พอสำหรับลูกค้าที่จะแวะมาฝากท้องมื้อเช้าในวันรุ่งขึ้น 

จนกระทั่ง รู้สึกเหมือนมีเงาสูงใหญ่กำลังเข้ามาใกล้ เรียกความสนใจให้ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า 

"นาย นี่พี่มินินเจ้าของร้าน" 

"..." 

"เห็นน้องอินบอกว่าเป็นเพื่อนเฮียภูผาเหรอ" มองไกลๆ ก็ว่าเย็นชาแล้ว พอยิ่งมายืนใกล้ๆ ยิ่งสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยที่ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย สมแล้วที่บอกว่าเป็นเพื่อนเขา เหมือนกันทุกอย่าง ต่างตรงที่เขาดูเจ้าเล่ห์และกะล่อนมากกว่าเท่านั้น

"ครับ นะ เอ่อ เฮียเป็นยังไงบ้างครับ"

"ไม่สบาย ไข้ขึ้นหน่ะ" คงจะแปลกใจที่ติดต่อไม่ได้สินะ​ ถึงได้มาหาถึงที่แบบนี้

"แล้วชื่ออะไรเหรอ จะบอกเขาให้" ถึงจะบอกว่าเป็นเพื่อน แต่ฉันก็ไม่อาจไว้ใจให้เขาขึ้นไปเยี่ยมคนป่วยหรอกนะ เพราะใจก็แอบกลัวว่าจริงๆ แล้วคนที่บอกว่าเป็นเพื่อนอาจจะเป็นเจ้าหนี้ขาโหดก็ได้ 

"ชาลครับ"

"อ่อ ขอบคุณมากนะ ที่อยู่ช่วยน้องอิน"

"ครับ" พูดน้อย ดูประหยัดคำพูดมาก ถ้าเป็นเพื่อนเขาจริงอย่างน้อยก็ต้องพูดมากเหมือนเขาสิ

แต่ก็เอาเถอะ! ในเมื่อกล้องวงจรปิดยังใช้งานได้ดีและมีอยู่ทุกมุมของร้าน ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ฉันจะต้องตีตนก่อนไข้ ยิ้มตอบกลับอย่างเป็นมิตรเพราะอย่างน้อยเขาก็อยู่ช่วยงานน้องอินนานหลายชั่วโมง

"นาย แก้วนี้โต๊ะเจ็ด"

"..." ถึงจะดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ปริปากบ่นออกมาให้ได้ยิน ยอมทำตามที่น้องอินไหว้วานอย่างว่าง่าย ขัดกกับสีหน้าและแววตามาก หรือน้องอินจะบังคับเขาหรือเปล่านะ?

ลืมไปเลย! ลืมว่าตัวเองจะลงมาทำข้าวต้มและหายาลดแก้ปวดหัวให้เขานี่นา...

"น้องอิน กินอะไรรึยัง พี่จะทำข้าวต้ม"

"อินกินข้าวเหนียมหมูทอดเรียบร้อยแล้วค่ะ"

"งั้นพี่ฝากดูร้านก่อนนะ ไปทำข้าวต้มให้คนป่วยก่อน"

"ได้เลยค่ะ สบายมาก"

ดีที่ช่วงบ่ายลูกค้าบางตาลงแล้ว ฉันจึงวางใจให้น้องอินช่วยดูแลร้านต่อได้โดยไม่ต้องห่วงมากนัก และคิดเอาไว้ว่าจะบวกค่าแรงให้เพิ่มอีกหนึ่งเท่าตอบแทนที่ทำงานหนักแทนฉันมาตลอดทั้งวัน ก่อนจะพาตัวเองหายเข้าไปในห้องครัวลงมือทำข้าวต้มสองถ้วย ถ้วยหนึ่งเป็นมื้อกลางวันของฉัน ส่วนอีกถ้วยเป็นของคนป่วยที่นอนซมอยู่ข้างบน

ถ้ามีการประกวดเจ้านายดีเด่นแห่งปี ฉันว่า ฉันต้องได้รับรางวัลนั้นมาครองแน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เฮียภูผา ข้าวต้มมาแล้วนะ"

"อ้าว เข้าห้องน้ำอยู่เหรอ"

"วางไว้ตรงนี้แล้วกัน"

ครั้งนี้ฉันถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้ามาโดยไม่ยืนรอคนในห้องลุกขึ้นมาเปิดให้และใจก็ไม่ได้คิดกลัวว่าจะเจอภาพที่ไม่ควรเห็นเหมืินก่อนหน้า แต่พอเข้ามาแล้ว​ กลับเห็นเตียงที่ว่างเปล่า ทั้งที่ควรมีคนตัวโตนอนอยู่ตรงนั้น จนได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากทางห้องน้ำถึงทำให้พอเดาได้ว่า​ เขาอยู่ในนั้น ไม่ได้หายไปไหน ทำฉันเบาใจไปเปราะหนึ่ง​ หากว่าเขาลุกได้แบบนี้น่าจะดีขึ้นบ้างแล้ว​ ไม่อย่างนั้นคงได้พากันไปหาคุณหมอที่โรงพยาบาลแน่​ และถ้าเป็นอย่างไหน​ ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าจะมีใครแบกคนตัวโตอย่างเขาได้​ 

แกร๊ก!

"..."

ในตอนที่ฉันกำลังจะหมุนตัวพาตัวเองออกจากห้อง​ เสียงประตู​ห้องน้ำถูกเปิดออกดังให้ได้ยิน​ พาให้ฉันหันไปมองเพื่อจะบอกย้ำเตือนให้เขากินข้าวกินยา​และนอนพักต่ออีกหน่อย​ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องงาน​ เพราะมีชาลเพื่อนของเขามาคอยช่วย

แต่ภาพที่เห็น​ ทำฉันรู้สึกได้ว่า​ใบหน้าของตัวเองเวลานี้เห่อร้อน​ จนร้อนระอุ​ เพราะคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ​ มีเพียงกางเกงนอนสีดำขายาวปกปิดบางอย่างเอาไว้เท่านั้น​ พาให้สายตาของฉันแอบไล่มองลอนกล้ามท้องที่เรียงกันเป็นลูกอย่างเห็นได้ชัด​ ก่อนจะไปหยุดอยู่ตรงกล้ามหน้าอกที่มีหยดน้ำเกาะอยู่เต็มไปหมด​ ไม่ต้องจับก็รู้ว่าคงจะแน่นมากๆ​ ตายแล้วมินิน คิดอะไรอยู่เนี่ย! 

เอ๊ะ! เขามีไข้อยู่ไม่ใช่เหรอ​ อาบน้ำแบบนี้​ ไข้ได้กลับมากันพอดี

"ไข้เพิ่งลด​ อาบน้ำได้เหรอ"

"เฮียเหนียวตัว"

"อ่อ​ อะ​ อืม"

"ทำไมหน้าแดง" 

"ใครหน้าแดง​ ไม่มีซะหน่อย" ฉันทำเฉไฉเบนสายตาออกไปจากภาพตรงหน้า​ปิดบังความเขินอายที่ก่อตัวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ​ พยายามเก็บอาการอย่างดีที่สุด​ ไม่อยากให้เขาจับพิรุธได้​ ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ทันแล้วก็ตาม

"หึ" 

พอไข้ลด​ แต่ความเจ้าเล่ห์​ของเขาที่แสดงออกผ่านสายตาไม่ได้ลดลงไปด้วย​ ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นจนใจฉันเริ่มหวั่น​ หวั่นว่าจะเผลอหลงกลความเจ้าเล่ห์​ของเขา​ เพราะฉะนั้นฉันควรพาตัวเองออกไปจากตรงนี้​ ตรงที่มีฉัน​ กับเขาที่กำลังค่อยๆ​ เดินเข้ามาใกล้ให้เร็วที่สุด

"ฉันวางข้าวต้มกับยา​ไว้ตรงนั้นนะ" 

"รีบกิน​ แล้วก็นอนพักอีกหน่อย" 

"ครับ"​

คงจะเพราะพิษไข้จริงๆ​ นั่นแหละ​ เขาถึงทำเพียงยืนอมยิ้มทำสายตากรุ่มกริ่มเท่านั้น​ ไม่แสดงท่าทางที่ดูรุ่มร่ามเหมือนอย่างเคย​ ทำฉันลอบเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งใจ​ ก่อนจะพาตัวเองกลับลงมาเตรียมช่วยปิดร้านและอบขนมทำหน้าที่ของตัวเอง

 

 

#อ่านเพลินๆ​ สบายๆ​ เด้อจ้า​ เรื่องนี้ตั้งใจว่าจะค่อยๆ​ เพิ่มระดับไปเรื่อยๆ​ อย่าเบื่อกันน้า