บทที่8

"น้องอิน กลับก่อนมั้ย เดี๋ยวคุณยายรอ" 

"แต่อินยังไม่ได้กวาดร้านเลยค่ะ" 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ให้เฮียภูผาทำ" 

นี่คือบทลงโทษของคนหน้ามึนที่กล้าเข้ามาจู่โจมหอมแก้มเจ้านายอย่างฉัน เพราะงั้นฉันเลยใจดีให้น้องอินเลิกงานเร็วหน่อย จะได้รีบไปหาคุณยายที่โรงพยาบาลเหมือนทุกวัน

ส่วนงานทำความสะอาดร้านกวาดถูพื้น ปล่อยให้เป็นเขา พนักงานอีกคนของร้านทำหน้าที่นั้นแทน อยากชอบทำนิสัยไม่ดีใส่ฉันดีนัก ก็ต้องมีบทลงโทษบ้างไม่อย่างนั้นเขาคงได้ใจจนทำอะไรอะไรไปตามใจตัวเองมากกว่านี้ นิสัยเจ้าชู้แบบนี้ สักวันคงได้มีสาวๆ ตามมาหาถึงร้านให้ฉันได้ปวดหัวแน่

"กวาดตรงนั้นด้วยสิ"

"เฮียเพิ่งกวาดออกมา"

"แต่มันยังไม่สะอาด"

"..."

ฉันยืนอยู่ตรงนี้ยังเห็นเลยว่ามีเศษฝุ่นหลงเหลืออยู่ เขาจะมาเถียงฉันได้ยังไงกัน ยิ่งเป็นร้านที่เกี่ยวกับอาหารการกินด้วยแล้ว ผงฝุ่นแค่นิดเดียวก็ไม่ควรมีให้เห็นจนโดนลูกค้าพากันร้องเรียน ดีหน่อยที่เขาดูสงบปากสงบคำไม่ยืนเถียงเหมือนก่อนหน้า ยอมก้มหน้าก้มตาทำตามที่ฉันบอกอย่างขยันขันแข็งคงจะรู้ตัวว่าตัวเองมีความผิด แต่อย่าหวังว่าฉันจะใจอ่อนจ่ายค่าแรงวันนี้ให้ เพราะเขาเป็นคนเสนอเองว่าจะไม่รับค่าแรงวันนี้ แน่นอนว่าฉันก็ต้องสนองอยู่แล้ว

"เรียบร้อยครับเจ้านาย"

"พื้นยังไม่ได้ถู"

"..."

ฉันเบนสายตาจากตาคู่คมดูเจ้าเล่ห์ที่ยืนเท้าเอวจ้องกลับเมื่อได้ยินคำสั่งใหม่จากปากฉัน มองลงไปตรงไม้ถูพื้นที่มีถังน้ำและน้ำยาทำความสะอาดวางเตรียมไว้ให้พร้อมบอกให้เขารู้ว่าหน้าที่ต่อไปของเขาคืออะไร และห้ามคิดปฏิเสธเด็ดขาด ซึ่งเขาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายยกอุปกรณ์ทุกอย่างไปวางไม่ไกลแล้วลงมือลงแรงถูพื้นร้านจนทั่วทุกพื้นที่

"เดี๋ยว"

"ครับ"

"ร้านนี้ถูสามรอบนะ"

"ครับ ครับ ครับคุณเจ้านาย"

ปกติฉันไม่ได้เป็นคนชอบจู้จี้จุกจิกขนาดนี้หรอกนะ แต่พอได้ลองเป็นดูแล้วก็รู้สึกสนุกดีเหมือนกัน นั่งไขว่ห้างดื่มน้ำผลไม้คอยมองตรวจงานที่คนตัวโตทำว่าตรงไหนไม่เรียบร้อยก็แค่ชี้นิ้วสั่ง สั่งให้ทำจนกว่าจะถูกใจนั่นแหละ มีบ้างที่รู้สึกเหมือนว่าเขาจะหันมาเถียง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะสงบปากสงบคำถูพื้นต่อไปเงียบๆ จนสะอาดมากพอให้ฉันไม่ต้องปริปากบ่นให้เหนื่อย

"ให้เฮียทำอะไรอีก?"

"วันนี้พอเท่านี้แล้วกัน"

เดี๋ยวจะหาว่าฉันใจร้ายเกินไป ค่าแรงก็ไม่ให้ ยังจะใช้งานเกินเวลาจนล่วงเลยมากว่าสามชั่วโมงแล้ว อีกอย่างตัวเลขบนนาฬิกาก็กำลังจะเปลี่ยนเป็นเลขแปดบอกให้รู้ว่าเวลานี้ใกล้สองทุ่ม เป็นเวลาที่ฉันควรพาตัวเองออกไปจากร้านที่มีบุคคลอันตรายหน้ามึนคนนี้อยู่ นึกได้อย่างนั้นก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวสูงถือแก้วน้ำและจานขนมที่เพิ่งกินหมดเมื่อครู่ไปล้างในห้องครัว ปล่อยให้เขาถืออุปกรณ์ทำความสะอาดไปล้างเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อยคนเดียว

"แกล้งเฮียเสร็จ ก็จะหนีกลับ?"

"ใครแกล้ง ฉันไม่ได้แกล้ง" ปรักปรำกันชัดชัดเลย ฉันก็แค่สะพายกระเป๋าเตรียมกลับไปพักก็เท่านั้น

"หึ ไม่แกล้งก็ไม่แกล้ง"

"..."

"ต้มบะหมี่ให้เฮียก่อนได้มั้ย เฮียหิว"

"ในตู้ไง ต้มเองสิ"

"เฮียทำไม่เป็น"

ก็อาจจะจริง เพราะดูจากการทำความสะอาดเมื่อครู่ เขาดูเก้ๆ กังๆ เหมือนคนไม่เคยหยิบจับอะไรแบบนี้มาก่อน จนฉันยังแอบสงสัยว่าตอนที่เขาอยู่ตัวคนเดียว ใครเป็นคนทำงานบ้านพวกนี้ให้ หรือจะทำเป็นแต่แกล้งหลอกใช้ฉันกลับเพราะอยากเอาคืนกันก็เท่านั้น ประเมินจากความเจ้าเล่ห์ที่เขามีแล้ว ต้องเป็นอย่างหลังไม่ผิดแน่

"ก็แค่แกะฝาเปิดออก แล้วใส่น้ำร้อน"

"ทำให้เฮียดูหน่อย"

"ได้มั้ย"

"จิ๊"

"หึ ขอบคุณครับคุณเจ้านาย"

เพื่อให้ตัวเองได้กลับไปพักเร็วขึ้น ฉันจึงเดินไปเปิดตู้แขวนสีขาวที่มีทั้งขนม น้ำอัดลม และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลากรสหลายชาติไว้ให้พนักงานกินรองท้อง เลือกหยิบถ้วยใหญ่รสเผ็ดออกมาหนึ่งถ้วย แกะฝาเปิดออกแล้วฉีกซองเครื่องปรุงรส ผักแห้งที่มีมาให้พักเตรียมไว้ แล้วหันไปเปิดเตาแก๊สเพื่อต้มน้ำร้อนแล้วใส่หมูเด้งและไข่ลวกเพิ่มคุณค่าทางอาหารลงไปด้วยเป็นสูตรเดียวกันกับที่ฉันทำให้ตริติณกินเมื่อตอนสมัยเรียน และคิดว่าผู้ชายตัวโตอย่างเขา แค่เส้นบะหมี่ถ้วยเดียวไม่น่าอิ่มแน่

"เสร็จแล้วค่ะคุณลูกน้อง"

"น่ากิน"

"..."

"เหมือนคุณเจ้านาย"

เพี๊ยะ!

แล้วดูเขาสิ มันน่าทำให้กินไหมแบบนี้ เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกินเลยจริงๆ หลอกใช้ฉันทำให้แล้ว ยังจะมาพูดสองแง่สองง่ามชวนให้คิดไปไกลอีก ทำฉันหมันไส้ฟาดมือลงไปตรงแขนแกร่งเต็มแรง ไม่สนใจด้วยว่าเขาจะรู้สึกเจ็บหรือเปล่า แต่เจ็บสิดี จะได้ไม่กล้าพูดจาทะลึ่งกับฉันอีก 

หรือเป็นฉันที่ควรเว้นระยะห่างกับเขา ไม่ให้เกินเลยไปมากกว่านี้...

"ขับรถดีดีครับ"

"แล้วก็..."

"มีอะไรก็รีบพูดมาสิ ดึกแล้วนะ"

"ฝันดีครับ"

"..."

ฉันเลือกที่จะไม่พูดตอบกลับไปเพราะรู้สึกอยากกลับไปนอนเต็มที พาตัวเองหย่อนตัวนั่งลงบนเบาะหนังแล้วหันไปคาดเข็มขัดนิรภัยเพื่อเพิ่มความปลอดภัย มีเขาคนที่ยืนเปิดประตูรถให้ช่วยดูความเรียบร้อยอีกครั้ง เป็นสิ่งที่เขาคอยทำให้ตลอดหลายวันมานี้ เดินมาส่งฉันที่รถ คอยเปิดประตูให้ และยืนรอจนฉันขับรถออกไป คงอยากแน่ใจว่าฉันกลับไปแล้วจริงๆ ตัวเองจะได้ออกไปเที่ยวตามประสาผู้ชายๆ นั่นแหละ 

ถามว่าฉันรู้ได้อย่างไรหน่ะเหรอ ก็จากภาพกล้องวงจรปิดที่ฉันเปิดเข้ามาดูในช่วงสองสามวันแรกที่เขาเข้ามา เพราะใจก็แอบกลัวว่าของจะหาย แต่ที่ไหนได้กลายเป็นว่านอกจากของจะไม่หายแล้ว เจ้าตัวยังออกไปข้างนอกทุกคืน กลับเข้ามาอีกทีก็เกือบเช้า อาจเป็นฉันที่คิดกังวลไปเอง บางทีเขาอาจจะไปทำงานพิเศษเพิ่มเพื่อหาเงินใช้หนี้อีกทางก็ได้ จะยังไงก็ช่างคิดเผื่อไว้หลายๆ มุมก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นา

"อ้าวตริติณ"

"ทำไมวันนี้กลับช้า"

"หิวอะ ซื้ออะไรมาเหรอ"

"สลัดแซลมอน"

"หืม รู้ใจจัง"

เป็นตริติณที่ยืนทำหน้าดุพิงประตูห้องรออยู่ก่อน ฉันเลยทำเป็นเฉไฉสนใจกล่องอาหารในมือแฝดมากกว่าที่จะตอบคำถาม ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร ให้บอกว่าทำโทษพนักงานอยู่ ตริติณก็คงไล่ต้อนถามความผิดที่ถึงขนาดโดนฉันลงโทษ ขืนเล่าให้แฝดฟังว่าเกิดอะไรขึ้น มีหวังวันพรุ่งนี้ร้านฉันได้พังแน่ ดีไม่ดีอาจจะพังคืนนี้เลย เพราะงั้นปล่อยให้ยืนทำคิ้วขมวดไปนั่นแหละ เดี๋ยวก็เดินกลับห้องไปเอง ส่วนฉันก็ทำเนียนคว้าถุงสลัดแซลมอนในมือมาถือไว้แล้วเปิดประตูเข้าห้องตัวเองไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทิ้งพิรุธไว้ให้สงสัยเลยสักนิด ไม่เลย ไม่มี