บทที่7

"น้องมินิน" 

"หืม" 

"ขับรถดีดี"

"อื้ม" 

เหมือนปกติทุกวันที่ผมมายืนรอส่งเธอขึ้นรถขับออกไปจนลับตา ทั้งที่ใจอยากจะอุ้มขึ้นไปนอนกอดเสียมากกว่า​ แต่ทำได้แค่คิด

ก่อนจะหันหลังกลับไปล็อคประตูร้าน แล้วเดินตรงไปขึ้นรถที่ไอ้ชาลจอดรอตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน เพื่อตรงไปยังจุดนัดส่งสินค้าล็อตใหม่ปลายทางของค่ำคืนนี้

"เช็คเรียบร้อย?"

"เรียบร้อยครับนาย"

อาวุธล็อตใหญ่ถูกลำเลียงเข้าตู้คอนเนอร์เตรียมพร้อมให้ลูกค้าขนกลับไป ล็อตนี้เป็นล็อตสุดท้ายที่ผมวางเป้าหมายไว้ในปีนี้ เพราะอยากให้ลูกน้องที่ตั้งใจทำงานอย่างหนักมาตลอดหลายเดือนได้มีวันหยุดยาวเหมือนคนอื่นบ้าง แน่นอนว่าผมก็ใจกว้างมากพอที่จะให้เงินจำนวนหนึ่งเป็นโบนัสให้ลูกน้องไว้ใช้ในช่วงเวลาพักร่างกาย​ ซึ่งมันก็มากพอจนผมแทบไม่ต้องจ่ายเงินเดือนไปทั้งปีเลยก็ว่าได้ 

ส่วนวันหยุดของผมคงไม่จำเป็น เพราะถึงแม้ว่าเจ้านายคนสวยจะอนุญาตให้ผมหยุดวันจันทร์ได้หนึ่งวัน ผมก็ใช้วันนั้นเข้าบริษัทเพื่อเคลียร์เอกสารและนัดประชุมสำคัญ แล้วรีบกลับมาช่วยงานเธอที่ร้านต่อ สาเหตุหนึ่งก็เพื่อไม่ให้เธอตั้งข้อสงสัยว่าผมหายหน้าหายตาไปไหนทั้งที่ก็พักอยู่ทชั้นสองของร้าน ส่วนอีกเหตุผลก็เพราะว่าอยากอยู่ใกล้ๆ​ ใครบางคนเพื่อเติมให้ใจที่เคยหยาบกระด้างได้รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาสักหน่อย

การได้เห็นหน้าเธอทุกวัน​ กลายเป็นความเคยชินของผมไปแล้ว​ คิดไม่ออกเหมือนกันว่า​ ถ้าวันนึง​ เธอรู้ความลับที่ผมปิดบังเอาไว้มาตลอด ผมไม่ใช่แค่ผู้ชายธรรมดาและตกอับอย่างที่เธอเข้าใจ เธอจะเกลียดกันหรือเปล่า

และแน่นอนว่า...ผมไม่มีวันยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่!​ ไม่มีทาง! 

 

"มีอะไรวะ"

"คือ..."

"พูด!"

ท่าทางอึกอักของไอ้ชาลี​เมื่อเห็นผมเดินมาถึงมุมลับก่อนถึงคาเฟ่มินิน​จุดประจำที่ผมให้ลูกน้องมารอรับบ้าง​มาส่งบ้าง​ สร้างความรำคาญใจให้ผมไม่น้อยจนอยากจะยกขาถีบให้สักที​ 

"มีลูกค้ามาหาคุณมินินครับ"

"แปลกตรงไหนวะ" นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร​ มันน่าถีบให้หงายหลังจริงๆ

"ผู้ชายครับ นั่งอยู่ในร้านประมาณสองชั่วโมงกว่าแล้วครับ"

"ไม่ใช่ตริติณ?" 

"ไม่ใช่ครับ" 

จากที่ให้ไอ้คู่แฝดหาประวัติของมินินมาให้ผม​ตามคำสั่ง ก็พอจะรู้ว่าเธอมีพี่ชายฝาแฝดชื่อตริติณกับเขาหนึ่งคน​ และดูท่าว่าจะหวงน้องสาวคนนี้มากซะด้วย​ ก็น้องสาวสวยขนาดนั้นไม่หวงสิแปลก​ เพราะขนาดตัวผมเองที่ยังไม่มีสถานะอะไรยังรู้สึกหวงเธอมาก​ หวงจนไม่อยากให้มีลูกค้าผู้ชายเข้ามาในร้าน​ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้

ถ้าไม่ใช่แฝดของเธอ​ แล้วเป็นใครกันวะ? 

เพื่อไขข้อสงสัยที่เข้ามาสร้างความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นภายในใจ​ สองขายาวจึงรีบวิ่งตรงไปยังร้านทันทีโดยไม่จำเป็นต้องรอให้สมองสั่ง​ และภาพที่เห็นทำผมแทบอยากโทรไปสั่งไอ้ชาลีเอาระเบิดไปติดไว้ใต้ท้องรถของไอ้หน้าอ่อนนั่น​ เป็นคนเดียวกับที่ผมเจอตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน​ วันนั้นอุตส่าห์​ปล่อยผ่านแล้ว​ แต่วันนี้กลับมานั่งเสนอหน้าถึงที่​ สงสัยอยากลองดี! 

ปึก! 

"เฮียภูผา​ วางเบาเบาสิ​ หกหมดเลยเห็นมั้ย" 

"โทษที มันหลุดมือ"

"..."

แล้วทุกอย่างก็ดูเป็นใจให้ผมมาก​ ทันทีที่เข้ามาในร้าน​น้องอินพนักงานอีกคนก็เรียกให้ผมช่วยยกเครื่องดื่มและขนมไปเสิร์ฟให้คุณเจ้านายคนสวยกับแขกหน้าจืดของเธอ​ ซึ่งผมก็ทำหน้าที่ด้วยความเต็มใจ​ แกล้งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะตรงหน้าแขกผู้มาเยือนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังทำให้น้ำในแก้วกระเด็นออกมาเกือบครึ่ง​ อันที่จริงอยากทำหกใส่เสื้อไอ้หมอนั่นซะด้วยซ้ำจะได้รีบไปให้พ้นหูพ้นตาก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลง​ ติดตรงที่กลัวคุณเจ้านายจะโกรธจนพาลไม่คุยด้วย​ เพราะแค่นี้ผมก็โดนตากลมโตมองตาขวางจนขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ​ ทำทีตีหน้าเศร้าเหมือนรู้สึกผิด​ พาตัวเองไปนั่งเงียบๆ​ ตรงโต๊ะว่างด้านหลังไอ้หน้าจืด​ ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงหรืออยากแอบฟังทั้งคู่คุยกันแต่อย่างใด แค่คอยระวังเอาไว้เผื่อแขกของเจ้านายคิดไม่ดีอยากทำร้าย​ ผมจะได้ลุกขึ้นช่วยเธอทันเวลาก็เท่านั้น

"ขับรถดีดีนะพาย" โคตรน่าหมันไส้! 

เสียงทุ้มทำเสียงเล็กเสียงน้อยล้อเลียนคนตัวเล็กที่เพิ่งลุกขึ้นบอกลาแขก​ ทำเธอหมุนตัวกลับมาแล้วยกสองแขนเล็กขึ้นกอดอกมองหน้ากันอย่างเอาเรื่อง​ ทำเธอโกรธวันละพันรอบได้​ เห็นทีจะมีแค่ผม!​

"นี่​ เฮียภูผาแอบฟังฉันคุยกับเพื่อนเหรอ" 

"เพื่อนหรือคนคุย" และเรื่องนี้​ ผมไม่มีทางปล่อยผ่านไปและยอมแพ้ง่ายๆ​ ถึงตอนนี้จะเป็นแค่ลูกน้องแต่ผมมีสิทธิ์หวงเธอ​ ลูกน้องจะหวงเจ้านายบ้างไม่ผิด! 

"จะเพื่อนหรือคนคุย​ แล้วต่างตรงไหน" 

"อยากรู้?" 

"อะ​ อืม" 

"ตรงที่มันเป็นผู้ชาย​ และผู้ชายที่คุณเจ้านายจะคุยด้วยได้​ มีแค่เฮียเท่านั้น" 

คำพูดท้าทายอำนาจมืดของเธอ​ ทำอุณหภูมิ​ในร่างกายของผมเดือดจนถึงขีดสุด​ หยัดตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ​ เก็บสองมือเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ราคาไม่กี่ร้อย​ เดินเข้าหาเธอทีละก้าว​ ละก้าว​ มองเธอด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ว่าผมคิดอะไรอยู่​ ทำสองเท้าเล็กค่อยๆ​ ถอยหลังไปเรื่อยๆ​ จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงหมดหนทางหนี​ นั่นทำให้มุมปากของผมยกยิ้มขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า

"มีสิทธิ์​อะไรมาพูดแบบนี้ไม่ทราบ" 

"ยังไม่มี​ แต่มีเร็วๆ​ นี้แน่" 

"นี่​ ถอยไปเลยนะ​ อยากโดนหักเงินรึไง"

สองมือเล็กจากที่กอดอกเปลี่ยนมาพยายามผลักอกแกร่งไม่ให้ขยับเข้าไปใกล้กว่านี้​ เพราะระยะห่างระหว่างเราสองคนตอนนี้อยู่ในระยะที่อันตรายต่อหัวใจของผมมาก​ เป็นระยะที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน​ ยิ่งทำให้ผมใจสั่นพยายามอดทนอดกลั้นยับยั้งชั่งใจไม่ให้เผลอทำอะไรที่ยังไม่ควรทำตอนนี้​ 

ไม่ใช่เพราะสถานะ​ แต่เป็นเพราะสถานที่!​

"จะหักเท่าไหร่ครับ" 

"สะ​ สามร้อย" 

ถ้าหากว่าได้ใกล้ขนาดนี้​ แล้วโดนหักค่าแรงเพียงสามร้อยครึ่งหนึ่งของค่าแรงทั้งวัน​ ถ้าอย่างนั้นอีกสามร้อยที่เหลือ​ ผมไม่จำเป็นต้องสนใจ​ จะยอมควักเงินในกระเป๋าสตางค์​ตัวเองมาเติมน้ำมันมอเตอร์​ไซค์บ้าง​ ก็ไม่ได้ทำให้เงินในบัญชีของผมลดลงจนเหนื่อยใจนักหรอก

ฟอด

"งั้นวันนี้เฮียไม่รับเงิน"

"..."

 

#น้องมินินหักค่าแรงเฮียไปเลยเดือนนึง✌️