บทที่9

"พี่มินิน​ สวัสดีค่ะ"

"จ๊ะ​ น้องอิน"

"ทำไมอยู่คนเดียวหล่ะ​ เฮียภูผาไปส่งของเหรอ"

"ตั้งแต่มา​ อินยังไม่เห็นเลยค่ะ" 

"อ้าวเหรอ​ แล้วใครเปิดร้าน"

"อินเองค่ะ" 

แปลก​ ทุกวันจะเป็นเขาที่ลงมาเปิดร้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อรอฉันมารับออเดอร์​แรกของร้าน​ ต่างจากวันนี้ที่ฉันเองก็เข้ามาสายเพราะแวะไปทำธุระให้มามี๊ที่ธนาคารอยู่เกือบชั่วโมง​ เลยทำให้กว่าจะมาถึงร้านเข็มนาฬิกาก็บอกเวลาว่าใกล้สิบเอ็ดโมง​แล้ว​ สงสารน้องอินจัง​ คงเหนื่อยน่าดู

ส่วนเขา...ทำไมเหลวไหลอย่างนี้นะ​ ลาก็น่าจะบอกกันสักคำสิ

"หรือว่าพี่ภูผาจะไม่สบายคะ"​ เมื่อวานตอนที่ฉันใช้ทำความสะอาดร้าน​ ยังดีดีอยู่เลยนี่นา​ ไม่ใช่ว่าออกไปเที่ยวแล้วยังไม่กลับมาหรอกเหรอ

แต่ในฐานะเจ้านาย​ และมนุษยธรรมต่อเพื่อนมนุษย์​ ฉันจะใจดีขึ้นไปดูเขาหน่อยแล้วกัน​

ก๊อก​ ก๊อก​ ก๊อก

ถึงแม้จะเป็นทั้งเจ้าของห้องและเจ้านาย​ แต่มือเล็กก็ยังเคาะประตู​ไม้อย่างมีมารยาทอยู่ครู่หนึ่งเพราะใจแอบกลัวว่าถ้าเปิดประตูเข้าไปตามใจ​จะได้เห็นภาพอะไรอะไรที่ไม่ควรเห็น​แล้วเป็นฉันเองที่ทำตัวไม่ถูก​ ถึงจะเห็นกล้ามท้องหรือหน้าอกหน้าใจของผู้ชายมาบ้างแล้วก็เถอะ​ แต่ผู้ชายคนนั้นก็คือแฝดอย่างตริติณ​ ความรู้สึกจะไปเหมือนกับผู้ชายแปลกหน้าอย่างเขาได้อย่างไรกัน​ 

แปลก...ไม่มีเสียงตอบรับให้ได้ยินกลับมาเลยสักนิด​ มีเพียงไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่ลอดผ่านช่องด้านล่างประตู​ พอให้เดาได้ว่าอาจจะมีคนตัวโตอยู่ข้างใน​นั้น

"เปิดเข้าไปเลยแล้วกัน" 

"เฮียภูผา" หืม...ทำไมยังนอนอยู่หล่ะ​ หรือว่าไม่สบายจริงๆ

"ไม่สบายเหรอ" พอเข้ามาในห้องที่เคยเป็นห้องพักของฉัน ภาพที่เห็นคือ​ คนตัวโตที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนขนาดพอดีตัวดูไม่มีวี่แววจะขยับตัวหรือแม้แต่ลืมตามามองกัน ฉันเลยพาตัวเองเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย พอให้ได้เห็นใบหน้าที่เคยคมเข้มเปลี่ยนเป็นสีซีดขาวขมวดคิ้วเป็นปมแน่น จนฉันอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณหภูมิที่ร้อนระอุบนตัวของเขา

"เช็ดตัวก่อนแล้วกัน" ฉันหายเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงสองนาที​ ก็ออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กและกะละมังใส่่น้ำ​ อุปกรณ์​ที่เตรียมมาทำหน้าที่เจ้านายที่ดี​ ดูแลลูกน้องในยามที่เจ็บไข้ได้ป่วย​ 

ผ้าขนหนูผืนเล็กค่อยๆ​ เช็ดไปตามท่อนแขนแกร่ง​ ก่อนจะค่อยๆ​ เลื่อนไปเช็ดตามลำคอและใบหน้า​อย่างไม่ถือตัวอย่างที่ควรจะเป็น​ แต่กลับใจเต้นแรงทุกครั้งที่ปลายนิ้วเล็กเผลอสัมผัสโดนผิวร้อนของคนที่นอนไม่สบายตรงหน้า​ พาให้ใบหน้าเห่อร้อนราวกับกำลังเป็นคนไข้ขึ้นเสียเอง​ ถ้าเขาตื่นมาเห็นฉันตอนนี้คงได้โดนล้อเป็นแน่​ เพราะงั้นฉันควรรีบบิดผ้าให้หมาดแล้ววางไว้บนหน้าผากกว้างเพื่อช่วยซับอุณหภูมิ​ให้ลดลงเร็วขึ้น​ก่อนดีกว่า แล้วค่อยหายาและข้าวต้มขึ้นมาให้เขาอีกทีละกัน

"ว้าย!"

"..."

"นี่ ปล่อยเลยนะ"

"..."

ไม่ใช่เป็นเพราะขาของฉันที่อ่อนแรงจนเซล้มลงทันทีที่ลุกขึ้น​ แต่เป็นเพราะแรงดึงจากใครบางคนที่คว้าเอว​ฉัน​ ในขณะที่กำลังหยัดตัวลุกขึ้นบังคับให้ฉันล้มลงมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งโดยที่ตาของเขายังคงหลับสนิท​ ยิ่งพยายามขยับตัวออกเท่าไหร่​เหมือนยิ่งทำให้สองแขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น​ แน่นจนใบหน้าของเขาแนบซบลงกับหน้าอกของฉันราวกับกำลังหาความอบอุ่นอยู่อย่างนั้น​

"แกล้งเหรอ" แต่ตัวเขาก็ร้อนจริงนี่นา​ ไม่น่ากล้าแกล้งกันหรอก​ หรือว่าจะกล้า? 

เสียงในสมองอยากจะใช้กำปั้นทุบแผ่นหลังแกร่งสักทีสองทีเผื่อเขาจะยอมคลายอ้อมกอดให้ฉันลุกออกไปได้ง่าย​ แต่ครั้นจะทำอย่างนั้น​ เสียงในใจก็ดันทำไม่ลง​ เดี๋ยวจะหาว่าฉันใจดำรังแกคนป่วยตัวโตได้ลง​คอ เลยได้แต่อยู่นิ่งๆ​ ยอมเป็นหมอนข้างให้เขาอย่างนี้​ คงไม่นานนักหรอกมั้ง

ผ่านไปห้านาทีก็แล้ว ครึ่งชั่วโมง​ก็แล้ว​ แต่ยังไม่มีวี่แววว่าคนป่วยจะขยับตัวเลยสักนิด​ เหมือนโดนวางยาสลบอย่างนั้นแหละ​ จนฉันเริ่มรู้สึกเป็นห่วงน้องอิน​ เพราะเวลานี้​ เป็นเวลาพักของพนักงานบริษัทระแวกนี้ที่ต่างก็พากันมาหาเครื่องดื่มเพิ่มความสดชื่นยามบ่ายให้กับตัวเอง​ คงจะยุ่งจนหัวหมุนน่าดู​ เฮ้อ...เพราะคนยุ่งคนนี้คนเดียวเลย​ ให้ตายเถอะ! 

กว่าสองชั่วโมง​ที่ฉันนอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงเดียวกับเขาแบบนี้​ จนเสื้อยืดที่ฉันใส่อยู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ผุดออกมาเต็มหน้าผากกว้างของคนที่เป็นไข้​ บ่งบอกให้รู้ว่าเวลานี้อาการของเขาดีขึ้นบ้างแล้ว​ และไข้ก็ลดลงแล้ว​ เพราะฉะนั้น​ ถึงเวลาที่ฉันต้องลงไปทำงานของตัวเองแล้ว​ 

ป่านนี้น้องอินจะเป็นลมไปหรือยังก็ไม่รู้

"เฮียภูผา" 

"ครับ" เสียงแหบพร่าดังให้ได้ยิน​ ทำฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก​ ก่อนจะค่อยๆ​ เลื่อนมือมาวัดอุณหภูมิ​ที่แขนและหน้าผากกว้าง​ เพิ่มความแน่ใจว่าอาการเขาตอนนี้ไม่ได้น่าเป็นห่วงเหมือนก่อนหน้าแล้ว​ แต่ฉันก็อยากให้เขานอนพักอีกหน่อย

"ดีขึ้นหรือยัง" 

"ปวดหัว" 

"งั้นปล่อยก่อน​ เดี๋ยวฉันลงไปเอาข้าวเอายามาให้" 

"นาน?"

"สักพัก" 

"..."

นี่เขาเป็นไข้จนสมองเบลอไปแล้วหรืออย่างไร​ จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าหน้าตัวเองตอนนี้ดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจมากขนาดไหน​ มากจนน่ามันเขี้ยวทำฉันอยากตีมากกว่าเอ็นดูอย่างที่เขาอยากให้เป็นเสียอีก​ 

แต่เอ๊ะ! แล้วทำไมฉันจะต้องไปเอ็นดูเขาด้วยเล่า​ 

ไม่ได้การแล้ว​ ฉันว่าฉันควรพักความปั่นป่วนในหัวใจ​ แล้วพาตัวเองหนีออกไปจากตรงนี้ก่อนดีกว่า​ ไม่สิ! ไม่ใช่! ไม่ได้หนี​ แค่ลงไปทำข้าวต้มให้ก็เท่านั้น