ตอนที่ 4

“ซี๊ดดดด อ่าส์ เอ็มม่า” ร่างใหญ่ยืนสูดปากครางชื่อคนรักเสียงแผ่วเบาทรงตัวไม่อยู่ทั้งๆที่ยังพิงต้นไม้ใหญ่แล้วมีสาวกำลังหยอกล้อปลุกปั่นความเป็นชายของเขาให้แข็งชูชันขึ้นสู้ปากของหล่อน

“อีแพรวพราว แม่มึงมา!!!!”

เสียงผู้หญิงตะโกนบอกทำเอาแพรวพราวตื่นตระหนกตกใจกลัว สาวกร้านโลกจึงรีบลุกขึ้นยืนมองหาเจ้าของเสียง จึงพบกับแม่ฉวีที่เดินมาพร้อมกับนายเชิด

“เอ็งมาทำอะไรตรงนี้ ไม่อายผีสาง” ฉวีฉุดกระชากลากถูแพรวพราวให้รีบๆออกไปจากที่นี่โดยเร็ว

“โอ๊ยย น้า เรื่องของฉัน อย่ามายุ่งสิ”

“ยุ่งหรอ? อินังแพรว โน่น ไอ้บอสผัวมึงรอมึงอยู่หน้างานแล้วโน่น หรือมึงจะให้มันตามมาดูมึง ห๊า”

“โธ่เว้ยย ไปก็ได้ว่ะ” เธอรีบสลัดมือฉวีออกแล้ววิ่งไปหาแฟนหนุ่มนักแว้นที่นั่งบนมอเตอร์ไซค์รอเธออยู่ไกลลิบลับ

“ฝากไว้ก่อนเถอะ เชอะ”

“มึงคิดว่ากูกลัวมึงหรอนังแพรว อีเด็กแก่แดด” ฉวียืนเถียงเด็กคราวลูกจนลืมดูภูผาที่ตอนนี้กำลังเดินเซไปแบบไม่มีจุดหมาย

“เชิดๆ รีบๆไปดึงตัวนายมาเร็วๆ ระวังด้วย”

“อือ เอ็มม่า คุณอยู่หนาย ผมมาว มากๆ” ภูผาเมาจนขาดสติลืมนึกว่าเขากับแฟนสาวอยู่คนละฟากฝั่ง แต่ดันโทรไปกวนใจหล่อนอีกแล้ว

“คุณมันไม่เข้าท่าเลยจอห์น ทำตัวเหลวไหลที่สุด” เอ็มม่าส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย เพราะที่ต้องทะเลาะกันอยู่อย่างนี้ก็คือเรื่องความเจ้าชู้ของเขานั่นแหละ

“เดี๋ยวผมจะปายหา” เขาวางสายลงทันที แล้วไม่นานนายเชิดจึงพยุงตัวลูกครึ่งหนุ่มร่างใหญ่ไปยังเรือนท้ายไร่อย่างทุลักทุเล

“เอ็มม่า อืม ผมจะปายหา อยู่หนายย”

“เอ็มม่าอยู่ทางนี้จ๊ะนาย เดินขึ้นไปบนเรือนเลยนะจ๊ะ” เมื่อพามาถึงหน้าเรือนเล็กฉวีและนายเชิดต่างพูดกรอกหูภูผาให้รีบๆขึ้นไปบนเรือนซึ่งมีสายป่านนอนอยู่บนนั้น

“หึ เสร็จกูล่ะ ลาภก้อนโตจะมาหามึงแล้วอีหวี” เธอยืนกอดอกแสยะยิ้มร้ายอย่างพอใจเมื่อแผนของเธอกำลังจะสำเร็จ ฉวีมองร่างใหญ่เดินขึ้นเรือนเธอไปมุ่งไปยังห้องนอนของลูกเลี้ยงจอมซื่อบื้อ คราวนี้แหละนังลูกเลี้ยงจะได้มีผัวรวยสักที แถมผัวคนนี้ ยิ่งกว่าตกถังข้าวสารเสียอีก เธอจะได้สบายไปทั้งชาติแน่

“พี่หวีจ๊ะ” นายเชิดหนุ่มวินมอเตอร์ไซค์แบมือขอเงินแม่ม่ายสาวที่เป็นคู่ขาแอบลักลอบกินกันเป็นประจำ

“เออน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ให้” ฉวีใช้ฝ่ามือประกบมือหนุ่มรุ่นน้องแทน ทั้งสองจูงมือกันมานั่งรอดูสถานการณ์อยู่บนแคร่ใต้ต้นไม้ใหญ่หลังเรือน

“อื้อ เชิด ยะอย่า อืม บ้า” นายเชิดใช้ฝ่ามือรุกเร้าฉวีให้อารมณ์ปลุกปั่นโดยการระดมจูบหอมตามซอกคอและใบหู ส่วนมือทั้งสองขยำหน้าอกหล่อนราวกับกำลังนวดแป้ง

“พี่หวี เราเอากันบนแคร่นี้เลยมั้ย หืมม ฉันแข็งจะแย่แล้วจ๊ะ”

“อื้อ ไม่เอาจ๊ะเชิด รอให้แผนของเราสำเร็จก่อน อืม” ม่ายสาวปฏิเสธแต่ยังคนนั่งให้นายเชิดลวนลามลูบไล้อยู่อย่างนั้น เพราะเธอก็ชอบแบบนี้อยู่ไม่น้อย มันช่างปลุกเร้าและตื่นเต้นดีแท้

สายป่านที่เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงเธอล้มตัวลงนอนบนที่นอนเก่าๆได้สักพักก็ได้ยินเสียงชายหญิงคู่หนึ่งกำลังคุยกัน เป็นใครไปไม่ได้นอกจากแม่หวีกับนายเชิดแน่นอน เพราะเธอได้ยินเสียงทั้งสองชวนกันมามีอะไรกันบนเรือนหลายต่อหลายครั้งแล้ว ทั้งเสียงครวญครางและเรือนเก่าที่สั่นคลอนตามแรงโยกของทั้งคู่อีก และคืนนี้ก็เช่นกันเธอนอนเงี่ยหูฟังเสียงเท้ากระแทกพื้นไม้บนเรือนเก่าของเธอเสียงดังปึงๆที่ส่งผลให้เธอต้องสะตุ้งตกใจเล็กน้อยสักพักประตูไม้เก่าๆของห้องเธอถูกเปิดออก

“แม่เข้าห้องผิดนะจ๊ะ อ๊ะ ว้าย ชั่ว ช่วยด้วยจ๊ะ” ร่างใหญ่ปริศนาล้มตัวลงมากอดรัดฟัดเหวี่ยงเธออย่างรวดเร็ว ร่างเล็กๆอย่างเธอหรือจะขัดขืนได้ เสียงของชายขี้เมาคนนี้เอาแต่พร่ำเพ้อเรียกเธอว่าเอ็มม่า

“อืม เอ็มม่า ผมคิดถึงคุณ อืม”

“มะ ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่ อื้อ”

“ฮ่าๆๆ เสียงลูกสาวพี่มันกำลังตกใจใหญ่เลยนะ”

“หึ มันต้องแบบนี้แหละ ถ้าปล่อยให้มันหาผัวเองไม่รู้จะมีใครเอามัน”

นายเชิดแอบเสียดายเล็กน้อยที่แม่สายป่านสาวสวยคนนี้กำลังจะตกเป็นเมียของเจ้าของไร่ก่อนที่เขาจะเชยชิม อุตส่าห์แอบคิดมานานว่าได้ชิมแม่แล้วจะแอบย่องไปกินลูก แต่คืนนี้กลับต้องมาฟังเสียงครวญครางของเธอแทน

“น่าเสียดายชะมัด”

“หือ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”

“เปล่าพี่หวี ฉันแค่เสียดายที่คืนนี้ไม่ได้นอนกับพี่จ๊ะ” เชิดยังคงปากหวานไปพร้อมๆกับลูบไล้เนินเนื้ออวบอูมของม่ายสาวบนแคร่น้อย

“กรี๊ดดด แม่ แม่จ๊ะ ช่วยฉันด้วย” เสียงสายป่านวิ่งออกมาอย่างเหนื่อยหอบเรียกหาผู้เป็นแม่ เมื่อฉวีเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งขึ้นไปหาลูกเลี้ยงสาว

“มึงเป็นอะไรวะนังป่าน”

“ฮือๆๆ แม่ ช่วย ช่วยฉันด้วย คะคุณ คุณภูผา”

“ทำไม” เธอเดินเข้าไปดูในห้องก็พบกับภูผาที่นอนหลับสนิทในห้อง พร้อมผ้าผืนเล็กๆที่สายป่านนำมันมาปิดตรงส่วนกลางกายเอาไว้

“หลับซะละ”

“แม่ แม่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ฮึก ฮือๆ” ทำไมแม่ของเธอไม่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ้างเลย