ตอนที่ 5

“มึงอย่าถามเยอะได้มั้ยวะ เอาล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะจัดการให้มึงเอง หยุดร้องไห้ได้แล้วกูรำคาญโว้ย”

“ฮือๆ แล้ว แล้ว” เธอยืนร้องไห้ตัวสั่นชี้ไปยังเจ้านายหนุ่ม

“เออ ให้นายเค้านอนอยู่ที่นี่แหละ มึงก็นอนๆไป คนเมาเขาคงไม่ตื่นขึ้นมาอีกหรอกน่า คงถึงเช้าล่ะนังป่าน” ฉวีตอบแบบไม่สนใจความรู้สึกของลูกเลี้ยงแม้แต่น้อย พรุ่งนี้เช้า เป็นได้เห็นดีกันแน่ๆ

ฉวีและนายเชิดรอให้สายป่านหลับแล้วจึงรีบถ่ายรูปภูผาและสายป่านที่นอนเคียงข้างกันเอาไว้เป็นหลักฐานเพื่อจับภูผามาเป็นลูกเขยในวันพรุ่งนี้

“จะรวยแล้วโว้ยนังหวี”

แสงแดดจ้าสอดส่องลอดผ่านผนังไม้ผุกระทบกับเปลือกตาส่งผลให้คนที่นอนหลับยาวรู้สึกร้อนผ่าวจนต้องรีบลืมตาแล้วกระพริบตาถี่ๆอย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างใหญ่รีบลุกขึ้นนั่งทันใดขมับทั้งสองข้างปวดตุบๆรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที คงเพราะสาเหตุเกิดจากที่เมื่อคืนเขาล่นดื่มหนักไปหน่อยแถมลุงสมคิดยังเอาเหล้ายาดองชนิดดีกรีหนักมาให้เขาได้ลิ้มรสมันครั้งแรก เล่นทำเอาเขาไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าขึ้นมานอนได้ยังไงกัน

แต่แล้วสายตาคมต้องตกใจกระทันหันจากที่คิดว่ากำลังนอนอยู่ในห้องของตนเองกลับต้องขยี้ตาเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ที่ไหนวะ?” เขามองไปรอบๆห้องนอนเก่าๆที่สร้างจากไม้ รอบๆผนังห้องเต็มไปด้วยโปสการ์ดรูปภาพวิวสวยๆของเมืองนอก? ถ้าจำไม่ผิดเขาว่าน่าจะเป็นที่ออสเตรเลีย โปสการ์ดกับสภาพห้องช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ถึงยังไงก็แล้วแต่ ที่สำคัญในตอนนี้เขาอยากรู้แค่ว่า นี่มันห้องใครกัน??

เจ้าของไร่หนุ่มรีบก้มมองดูความเรียบร้อยก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย ยังพอโล่งใจอยู่บ้างที่เขาไม่ได้ตื่นมาในสภาพเปลือยเปล่ากับสาวๆ แต่ยังมีแค่จุดเดียวที่ต้องเก็บให้มิดชิด นั่นคือซิปกางเกงของเขาที่รูดลงและส่วนกลางกายที่ต้องรีบเก็บให้เข้าที่ สงสัยอาจจะเป็นเพราะเมาจนต้องลืมเช็คความเรียบร้อยหลังเข้าห้องน้ำเป็นแน่

“บ้าชิบ!!” เขารีบเดินลงเรือนไม้หลังเก่าสภาพที่จะพังแหล่ไม่พังแหล่โดยเร็ว เมื่อเดินออกจากเรือนปริศนาได้สักหลายร้อยเมตรจึงพบกับคนงานซึ่งขับมอเตอร์ผ่านมาพอดีเจ้าของไร่จึงวานให้ลูกน้องขับรถพาไปส่งที่เรือนใหญ่เพื่อจะได้รีบอาบน้ำชำระร่างกายเตรียมทำงานต่อ

“หลับฝันดีมั้ย ตาผา?” เสียงผู้เป็นแม่จากห้องรับแขกทำให้เขาต้องหยุดฝีเท้าทันที ภูผาจำต้องยิ้มแห้งส่งให้มารดาอย่างเสียไม่ได้

“มาคุยกันก่อน” เมื่อได้ยินประโยคเชิงคำสั่งจากผู้เป็นแม่สายตาคมจึงหันไปมองผู้หญิงสองคนที่นั่งกับพื้นกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

“ทำไมครับ?” หวังว่าผู้หญิงสองคนที่นั่งร้องไห้ตรงนั้นคงไม่ได้เกี่ยวกับเขาหรอกนะ

“แกจำอะไรไม่ได้ถึงขั้นไม่รู้เลยหรอว่าแกไปก่อเรื่องอะไรมา”

“แม่ครับ ผมไม่เข้าใจ เอาล่ะ อธิบายผมที”

“ฮือๆๆ ก็คุณภูผาขึ้นไปบนเรือนฉวีแล้วไปได้เสียกันกับนังป่านลูกสาวของอิฉันไงคะ ฮือๆๆ อิฉันได้ยินเสียงร้องกลางดึกเลยเข้าไปดูที่ห้องลูกสาวก็พบกับคุณที่ห้อง ฮือๆๆ คุณต้องรับผิดชอบนังป่านมันนะคะ ฮือๆๆ” แม่ฉวีแสร้งทำเป็นร้องห่มร้องไห้ แล้วยื่นภาพในมือถือที่เธอเป็นคนถ่ายมันไว้เมื่อคืนให้ภูผาดู

เมื่อภูผาเลื่อนดูรูปเรื่อยๆสลับกับมองสองแม่ลูกที่ทำเป็นแกล้งร้องไห้จนน่ารำคาญหู เรื่องราวเมื่อคืนจึงทำให้เขาจำได้แค่บางส่วน แต่ที่จำได้แม่นคือ แม่ฉวีคนนี้แหละที่ประเคนเสนอตัวลูกสาวของตัวเองมาให้เขาถึงที่ ส่วนหลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้เลย

“บ้าเอ๊ย” เขาสบถออกมาอย่างโมโห พลางมองหน้าผู้เป็นแม่ที่กำลังพยายามตีสีหน้าปกติแต่กุมมือตัวเองไว้แน่นเสหน้าหันไปทางอื่น

“แม่ครับ ผมไม่รู้จริงๆ ผมไม่มีทางจะรับผิดชอบเรื่องบ้าๆนี้แน่”

“แล้วแกจำอะไรไม่ได้สักอย่างเลยเหรอ ตาผา”

“เฮ้อ ผมขอโทษที่ทำตัวเหลวไหล แต่ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้พิศวาสผู้หญิงแบบนี้แน่นอน แม่ก็รู้อยู่ว่าผมกำลังคบกับ..

“แกจะบอกแค่ว่าจำอะไรไม่ได้เป็นข้อแก้ตัวเหรอ โอ๊ย ฉันล่ะปวดหัว”

“คุณภูผาต้องรับผิดชอบลูกสาวของฉวีนะคะ ไม่งั้น เราไม่ยอมจริงๆด้วย” ฉวีพยายามพูดขึ้นแทรก

“หึ จะให้ฉันรับผิดชอบเหรอแม่ฉวี? ถ้าอย่างนั้นฉันคงได้แต่งเมียเป็นร้อยๆคนแล้วมั้ง ถ้าต้องรับผิดชอบกับเรื่องไร้สาระแค่เนี้ยแค่ลูกสาวเธอใจง่าย กับฉันที่เมาจนแทบจำอะไรไม่ได้สักอย่าง”

เขาก้มลงมองหญิงสาวตัวต้นเรื่องที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ ถ้าเป็นคนอื่นมองเข้ามาคงดูน่าสงสารมาก แต่สำหรับคนอย่างเขารู้ทันสองแม่ลูกจอมลวงโลกนี้ดี ว่ากำลังทำเป็นตีหน้าเศร้าอ้างว่าเขาไปข่มขืนลูกสาวตัวเอง ทั้งๆที่เจ้าหล่อนคงผ่านผู้ชายมานักต่อนัก ดูจากวันก่อนที่เธอเล่นอาบน้ำใส่กระโจมอกให้ท่าผู้คนขนาดนั้น เขาคงพอเดาเกมส์ของสองแม่ลูกนี้ออกอยู่แล้ว

“หึ คิดจะจับฉันหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง” เขายืนเอ่ยวาจาเชือดเฉือนจนหญิงสาวใบหน้าสวยตัดสินใจเงยหน้ามาประจันกับเขา

“ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรฉันหรอกค่ะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างสั่นเครือ เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาหลังจากที่ทนฟังบทสนทนาของทั้งสามอยู่สักพัก เธอมาวันนี้ไม่ได้หวังให้เขามารับผิดชอบอะไรตัวเธออยู่แล้ว ในใจดวงน้อยๆขอแค่ได้ยินคำว่าขอโทษออกจากปากของผู้เป็นนายเท่านั้น เจ้านายที่บุกเข้ามาถึงห้องแล้วพรากความสาวไปจากเธอแบบไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้ คงไม่ต้องหวังหรอก เพราะผู้หญิงกระจอกๆจนๆอย่างเธอเขาคงไม่ลดตัวเอ่ยคำขอโทษแน่

“ก็ดี” ภูผาเหยียดยิ้มให้กับหญิงสาวเบาๆ ก่อนเดินขึ้นยังห้องอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด