ตอนที่ 3

“หูยย ฉันไม่ไปได้มั้ยจ๊ะแม่”

“นี่ ฉันเป็นแม่แกนะ อย่าให้โมโหสิ สั่งให้ยิ้มต้องยิ้มหวานๆเข้าใจมั้ย” แม่เลี้ยงกระซิบดุข้างใบหูหล่อน

ภูผาที่กำลังนั่งส่งสายตาหวานหยดกันกับแพรวพราว ลูกสาวร้านขายของขำในเมืองที่ทำหน้าที่ส่งเครื่องดื่มมายังงานเลี้ยง เธอเลยถือโอกาสมาขอดูบรรยากาศในงาน และที่สำคัญขอดูหน้าลูกเจ้าของไร่ให้เต็มๆตาสักทีเถอะ เห็นคนเขาลือกันให้แซดว่าหล่อน่ากินนัก เธอจึงเลือกใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นจนแทบจะเป็นกางเกงในกับเสื้อเปิดไหล่โชว์หน้าอกหน้าใจ เรียกสายตาหนุ่มๆในงานได้ดียิ่งนัก แถมคืนนี้เธอแกล้งทำเป็นเดินชนคุณภูผาจนเขาก็สนใจในตัวหล่อน มองแทบจะกลืนกินเธอแล้วในตอนนี้

‘คืนนี้แหละ จะได้ชิมลิ้มรสคุณภูผาเสียที’ ยิ่งคิดเธอยิ่งขนลุกซู่ ภายในสั่นระริก อยากจะโผเข้าโรมรันฝรั่งหุ่นล่ำใบหน้าหล่อยิ่งนัก

“อะแฮ่ม สวัสดีจ้านาย ฉันชื่อหวีนะจ๊ะ คืนนี้อยากจะแนะนำลูกสาวของฉันให้นายรู้จักจ๊ะ มันชื่อสายป่าน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะนาย” ฉวีจีบปากจีบคอแนะนำลูกสาวที่กำลังบรรจงวางแก้วเครื่องดื่มลงช้าๆ

ภูผาเพ่งพิศมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างนึกรำคาญ หึ อุตส่าห์พามาประเคนถึงที่เลยหรือ ดูท่าแม่สาวคนนี้คงร่านน่าดู จริตจะก้านก็ดูเสแสร้งจนน่าหงุดหงิดชะมัด เมื่อสังเกตมองดวงหน้าหวานสักพัก เขาเริ่มนึกออกแล้ว ที่แท้ก็เป็นแม่สาวที่นั่งอาบน้ำให้ท่าผู้ชายเมื่อวันก่อนนี่เอง

“อืม” ภูผา เพียงตอบรับเบาๆแล้วหันหน้าไปทางอื่นแทน จนฉวีหัวเสียไม่น้อย ส่วนสายป่านเดินคอตกกลับไปยังห้องครัวทันที หลังจากที่หล่อนถูกแม่เลี้ยงพาเธอไปอับอายขายหน้าแบบนั้น

“แหมๆ เนื้อหอมจังนะคะพี่ชายเรา ดูสิสาวๆมองกันเป็นแถบ” สายธารมองดูสาวๆในงานที่ต่างสะกิดกันมองเจ้าของไร่หมาดๆกันใหญ่ โดยเฉพาะแม่แพรวพราวสาวดังประจำตลาดที่ตอนนี้ยืนอ่อยจนเธอรู้สึกว่ามันน่าเกลียดจนเกินงาม

“นี่คงไม่คิดจะเอาผู้หญิงก๋ากั๋นแบบนั้นมาเป็นพี่สะใภ้ธารหรอกนะคะ หรือแม้แต่แม่นางเอกนั่นก็อย่าเชียว ธารไม่ถูกชะตา ชิ”

“ไม่เอาสิน้องสาวพี่ คิดไปถึงเรื่องพี่สะใภ้เลยรึ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เรื่องแต่งงานไม่เคยอยู่ในหัวพี่หรอก”

“ก็ดีค่ะ ธารคิดถึงพี่เอ็มม่าเหมือนกัน เมื่อไหร่จะเข้าใจกันสักทีคะ” น้องสาวเขย่าตัวพี่ชายที่กำลังดื่มเหล้าหนักเพราะอยากรู้ความเคลื่อนไหวระหว่างเขากับแฟนสาว

หากแต่ผู้เป็นพี่ปิดปากเงียบไม่ยอมพูดอะไรต่อ มีเพียงดื่มเหล้าหมดแก้วรวดเดียว

“ยัยป่าน ป่าน อยู่นี่มั้ย” เสียงใสๆของกำไรเพื่อนสาวของเธอร้องเรียกขณะที่สายป่านกำลังยืนซึมในห้องครัว

“อือ ฉันอยู่นี่”

“แกยืนทำอะไรอยู่เล่า ป่ะมานี่ ไปกินของอร่อยๆกัน เสริฟมาจนเหนื่อยแล้ว” กำไรดึงแขนเพื่อนแล้วทั้งสองต่างวิ่งเข้าไปในงานเพื่อเลือกกินของอร่อยๆที่นานๆทีจะได้กินครั้งสำหรับชีวิตลูกจ้างจนๆอย่างพวกหล่อนวันนี้จึงถือเป็นวันที่มีความสุขที่สุด

“แกดูสิป่าน นังแพรวพราวยืนให้ท่าคุณภูผาซะจนน่าเกลียดเชียว” กำไรเคี้ยวตุ้ยๆยังคงพูดไม่หยุด

“อือ เรื่องของเจ้านายเค้า” สายป่านแอบมองเจ้านายเป็นระยะๆ ในใจแทบเต้นรัวปานกลองเวลาที่สายตาเธอดันไปสบตากับเขาในขณะที่มองมายังเธอพอดี เธอจึงรีบก้มหน้างุดเพราะความกลัว เธอกลัวสายตาแบบนี้จริงๆ และรู้สึกละอายที่เมื่อกี้แม่เธอดันทำให้เขารู้สึกว่าเธอเหมือนผู้หญิงแรงๆ ทั้งที่จริงเธอไม่อยากจะข้องแวะเจ้านายอย่างเขาด้วยซ้ำ เวลาเขามองเธอแบบเหยียดๆมันทำให้เธอรู้สึกใจเสียจริงๆ

ภูผาที่กำลังนั่งกระดกแก้วแล้วแก้วเล่าจนเริ่มทรงตัวไม่อยู่คืนนี้เขาจะดื่มมันให้หนักๆหลังจากที่โทรไปหาเอ็มม่าแล้วก็ทะเลาะกันอีก เขาอยากดื่มๆมันเพื่อให้ลืมความทุกข์ในใจให้มันหลับๆไปจะได้ไม่โทรไปโวยวายรบกวนเธออีก เมื่อเริ่มดึกแล้วสายธารจึงขอตัวกลับไปนอน ส่วนสมคิดที่นั่งข้างๆนั้นกำลังร้องเพลงเคาะขวดอย่างสนุกสนานเพราะเริ่มเมามากเช่นกัน ส่วนฉวีวรรณก็แอบนั่งดูสถานการณ์ห่างๆอย่างไม่ยอมลดละแผนการ เธอมองดูแพรวพราวเดินนวยนาดช้าๆพร้อมส่งสายตาเชื้อเชิญอ่อยเจ้าของไร่ เดินไปเรื่อยๆไปในมุมมืดๆ สักพักภูผา ก็กำลังเดินตามหล่อนไปเช่นกัน

“หึ อย่าหวังว่าคนอย่างอิหวีจะละเอาง่ายๆเลยนะนาย” เธอยืนขึ้นกอดอกค่อยๆเดินตามทั้งสองห่างๆไม่ให้คนในงานสงสัย

​ร่างสูงไร้สติสัมปชัญญะเดินโซซัดโซเซตามสาวร่างอวบไปยังมุมมืด ในสมองขาดสติยั้งคิดใดๆ หากเพียงต้องการแค่ได้ครอบครองให้ร่างกายได้หายจากความอึดอัดไปเสียที แพรวพราวรีบดึงแขนล่ำเข้ามาประชิดตัวเธอกอดเขานัวเนียอย่างใจร้อน โอกาสแบบนี้ใช่จะหาได้ง่ายๆ โชคดีเสียจริงที่คืนนี้เขาเมาจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

“คุณภูผาขา ขอแพรวพราวลองหน่อยนะคะ” เธอรีบรูดซิบกางเกงของเขาออกแล้วดึงความคับใหญ่ออกมานอกกางเกง

"หูวว ใหญ่มากเลยจ๊ะ แพรวพราวจะดูดซะให้หายเมาเลยจ๊ะ”

ในใจที่คิดว่าจะไปหาห้องดีๆตอนนี้กลับต้องขอเปลี่ยนใจเอามันตรงนี้สักยกก่อน ด้วยความอยากที่ไม่เคยปราณีใคร สาวใจกล้าจึงรีบนั่งยองๆดูดความใหญ่ยาวที่เธอแสนโหยหาและพึ่งจะได้เคยพานพบ ช่างใหญ่มหึมาเสียจริง