ตอนที่ 8 ความลับไม่มีในโลก

“แล้วมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับแก! จะไปไหนก็ไป ก่อนที่ฉันจะโมโห!”

“โธ่! พ่อเลี้ยง... ผมแค่มองว่าเธอสวย เหมาะสมกับพ่อเลี้ยงมากกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่แวะเวียนมาเป็นประจำอีกนะคร้าบ”

“เรื่องนั้นฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง ถ้าแกพูดพล่ามอีกคำเดียว ฉันจะอัดแกให้น่วมแน่ไอ้เอียด ไปได้แล้ว!” เสียงตวาดกร้าวพร้อมสายตาคมดุดันที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ  ทำให้เอียดไม่กล้าเซ้าซี้เล่นลิ้นอีกต่อไป ชายหนุ่มรีบก้มหน้าก้มตาถอยฉากออกมาก่อนที่พายุโทสะของเจ้านายจะระเบิดลงหัว

ที่ลานพักผ่อนหลังเลิกงาน กลุ่มคนงานตั้งวงดื่มเหล้ากันอยู่ใต้แสงไฟสลัว พอลุงชิดคนงานเก่าแก่เห็นหลานชายเดินหน้ามุ่ยกลับมา จึงตะโกนทักขึ้นทันที

“เฮ้ย!...ไอ้เอียด พ่อเลี้ยงเรียกแกไปทำอะไรวะ” เอียดเดินกระแทกเท้านั่งลงข้างลุงชิดพลางถอนหายใจยาว

“พ่อเลี้ยงให้ฉันไปขับรถของแขกที่จอดทิ้งไว้ตรงป่าปากทางเข้าไร่ ไปจอดไว้ที่เรือนเฟื่องฟ้าน่ะสิ”

“แล้ววันนี้มีสาวสวยคนไหนมาหาพ่อเลี้ยงอีกละวา?” คนงานอีกคนถามขึ้น ยิ้มกริ่มรู้กันดี เพราะตั้งแต่คุณดวงใจเข้าโรงพยาบาล พ่อเลี้ยงภูดิศก็มีสาว ๆ แวะเวียนมาไม่ขาดสาย โดยเฉพาะ รสริน คู่ขาประจำที่เพิ่งถูกพ่อเลี้ยงอาละวาดไล่กลับไปเมื่อช่วงบ่าย

“ไม่มีหรอก คนนี้ไม่ใช่คู่ขา...” เอียดหันไปกระซิบกระซาบลุงชิด

“เธอเป็นลูกสาวของคุณดวงใจ!”

“ว่าแล้วเชียว... คุณดวงใจต้องส่งลูกสาวมาที่นี่เพราะเรื่องพินัยกรรมแน่ ๆ” ลุงชิดครางในลำคอ

“แต่ลุง... พ่อเลี้ยงสั่งเด็ดขาดเลยนะว่าห้ามบอกเธอเรื่องพ่อเลี้ยงแสนคำเสียชีวิตแล้ว แถมพ่อเลี้ยงยังโกหกเธอว่าเป็นหัวหน้าคนงานในไร่อีก แล้วบอกว่าตัวเองชื่อเอียดด้วยนะลุง!”

“ตายห่า! นี่เรื่องมันชักจะอีนุงตุงนังกันไปใหญ่แล้วโว้ย” ลุงชิดทุบเข่าฉาดด้วยความเหนื่อยใจ

“พ่อเลี้ยงบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะเรียกประชุมคนงานเพื่ออธิบายเรื่องนี้เองแหละ” เอียดส่ายหัว นึกเห็นใจหญิงสาวเมืองกรุงหน้าหวานคนนั้นขึ้นมาจับใจที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างในเกมแค้นของเจ้านาย

รุ่งเช้ายามแสงตะวันแรกสาดส่อง ภูดิศเรียกประชุมคนงานระดับแกนนำและคนใกล้ชิดทั้งหมดมาที่ลานหน้าเรือนใหญ่

“ฉันต้องการให้ทุกคนปิดปากให้สนิท ห้ามใครหลุดปากเรื่องฐานะที่แท้จริงของฉันเด็ดขาด ให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันเป็นแค่หัวหน้าคนงาน ที่ชื่อเอียดเท่านั้น” คนงานต่างมองหน้ากันเลิกลัก ก่อนที่ลุงชิดจะถามขึ้นด้วยความขัดข้องใจ

“ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยล่ะครับพ่อเลี้ยง คุณหวันยิหวาเธอก็เพิ่งมาถึง...”

“พวกแกก็รู้ว่ายัยนั่นมาที่นี่ทำไม!” ภูดิศตวาดขัดเสียงแข็ง นัยน์ตากร้าวดุดัน

“ผู้หญิงคนนั้นมาตามพินัยกรรมเพราะหน้าเลือดอยากได้สมบัติครึ่งหนึ่งของไร่! แม่ของเธอวางแผนเอาไว้หมดแล้ว”

คำอ้างของภูดิศทำให้คนงานที่รักและจงรักภักดีต่อพ่อเลี้ยงแสนคำและภูดิศต่างพากันคล้อยตาม ยอมตกลงที่จะช่วยปกปิดฐานะที่แท้จริงเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของไร่ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... แท้จริงแล้ว หวันยิหวารู้เพียงแค่ว่ามารดาให้มาช่วยงานพ่อเลี้ยงเท่านั้น เธอไม่ได้รู้เรื่องเงินทองหรือพินัยกรรมเลยแม้แต่น้อย

“แล้วคุณภูจะทำอย่างไรต่อไปครับ” เอียดถามเสียงเครียด

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้าย นัยน์ตาคมกริบฉายแววเหี้ยมเกรียมกระหายชัยชนะยามนึกถึงใบหน้าหวานระเรื่อและเรือนร่างอวบอิ่มที่เคยบดเบียดบนหลังม้า สัมผัสวาบหวามยังคงอุ่นซ่าน ทว่าไฟแค้นกลับสุมทรวงหนาแน่นกว่า

“ถ้าเธออยากแต่งงานกับฉันเพราะอยากได้สมบัตินักละก็... ฉันก็จะสนองให้ แต่ฉันจะทรมานให้เธอเป็นฝ่ายร้องขอใบหย่าด้วยตัวเอง! และหลังจากที่สมบัติทุกชิ้นตกเป็นของฉันทุกอย่างแล้ว ฉันก็จะเฉดหัวเธอออกจากไร่นี้ไปแบบไม่เหลืออะไรเลย!”

เสียงเครื่องยนต์ที่ดังคำรามขึ้นทางด้านหลังทำให้หวันยิหวาหันขวับ รถเอสยูวีคันใหญ่ที่ใช้ลุยงานในไร่จอดสนิทลงตรงหน้าเรือนพัก ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดกางเกงยีนส์และเสื้อเชิ้ตพับแขนก้าวลงจากรถแล้วตรงดิ่งมาที่เธอ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรในชุดลำลองวันนี้อย่างแฝงความนัย

“เอื้อมจันทร์เตรียมมื้อเช้ามาให้คุณเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันเพิ่งทานเสร็จพอดี” หญิงสาวตอบพลางเชิดหน้านิด ๆ ยังคงเคืองเรื่องเมื่อคืนไม่หาย

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเยี่ยมแม่คุณกันเลยไหม”

“ไปค่ะ... แต่ฉันจะขับรถไปเอง นายช่วยเอารถของฉันมาคืนได้แล้ว”

“ไปรถผมจะดีกว่า รถไฟฟ้าของคุณมันไม่เหมาะกับถนนหนทางในไร่นี้หรอก เชื่อผมเถอะ” ภูดิศตัดบทเสียงเข้ม แกมบังคับด้วยสายตาทรงอำนาจจนหวันยิหวาต้องยอมก้าวขึ้นรถไปกับเขาอย่างขัดไม่ได้

รถแล่นมาจอดสนิทตรงลานจอดรถของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในตัวเมือง พ่อเลี้ยงหนุ่มในคราบหัวหน้าคนงานเดินนำหญิงสาวขึ้นลิฟต์ไปยังตึกผู้ป่วยใน แผ่นหลังกว้างตึงแน่นดึงดูดสายตาหวานให้ลอบมองอยู่บ่อยครั้งจนเธอต้องคอยเตือนตัวเอง ป้ายหน้าห้องพักฟื้นพิเศษเลขที่ 227 ระบุชื่อ ดวงใจ กมลวิวัฒน์ เมื่อหญิงสาวผลักประตูเปิดเข้าไป

“อ้าว! ยิหวา มาถึงแล้วหรือลูก?” ดวงใจที่นอนพักอยู่บนเตียงเอ่ยทักบุตรสาวด้วยน้ำเสียงยินดี

“สวัสดีค่ะแม่... ทำไมแม่ไม่บอกยิหวาเลยล่ะคะว่าไม่สบาย!” หญิงสาวรีบก้าวเข้าไปสวมกอดผู้เป็นมารดาด้วยความห่วงใยและความคิดถึงสุดหัวใจ

“แล้วหนูล่ะลูก! มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นโทรบอกแม่บ้างเลย”

“พอดีโทรศัพท์หนูแบตหมดค่ะมัวแต่เปิดจีพีเอส กว่าจะคลำทางเจอไร่ก็เกือบค่ำแล้วค่ะ ดีที่ได้เจอคุณเอียดเขาพาเข้าไปพักเสียก่อน”

“หนูพักเรือนไหนล่ะลูก ใช่เรือนเฟื่องฟ้าหรือเปล่า”

“หนูก็ไม่รู้ชื่อค่ะ รู้แต่ว่าเป็นเรือนหลังเล็ก ๆ ท้ายไร่”

คำตอบของลูกสาวทำให้ดวงใจขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ก็เก็บความกังขาไว้ ก่อนจะเล่าความจริงที่อัดอั้นให้ฟัง

“ยิหวา... แม่มีเรื่องสำคัญจะบอก พ่อเลี้ยงแสนคำ เสียชีวิตแล้วนะ”

“อ้าว! แล้วทำไมนายเอียดถึงไม่บอกหนูเลยล่ะคะ เค้าบอกแค่ว่าพ่อเลี้ยงไปทำธุระข้างนอก” หวันยิหวาอุทานด้วยความแปลกใจ

“ที่เขาบอกว่าพ่อเลี้ยง... คงหมายถึงพ่อเลี้ยงคนใหม่ละมั้งลูก”

“ใครกันคะพ่อเลี้ยงคนใหม่?”

“ก็คุณภูน่ะสิ ลูกชายของพ่อเลี้ยงแสนคำที่เคยเล่นกับหนูตอนเด็ก ๆ ไง หนูจำพี่เขาได้มั้ยที่ชอบแกล้งหนูแล้วล้อว่าหนูอ้วนเหมือนหมูน่ะ” ดวงใจยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงอดีต หวันยิหวาจำได้แม่นแต่เธอเลือกที่จะไม่พูด

“แล้วพ่อเลี้ยงแสนคำท่านเป็นอะไรเสียคะคุณแม่ แล้วเสียไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เสียไปเมื่อสองเดือนก่อนแล้วนะ เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย”