บทที่ 2

ปลายสายลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของฟู่ถิงอวี่จะดังลอดมา

“อีกครึ่งเดือน ตระกูลฟู่จะย้ายฐานอำนาจ ฉันจะไปรับเธอ”

ถังจินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา

เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ แต่หมอนี่กลับมั่นใจว่าเธอจะไปแน่ ๆ

แต่เขาก็เดาถูกเสียด้วย

“โอเค”

ด้วยความสามารถของฟู่ถิงอวี่ อีกครึ่งเดือนต่อให้เฉิงเฟิงเหยียนจะพลิกแผ่นดินหา ก็อย่าได้คิดจะหาเธอเจอ

วันนี้จนดึกดื่นแล้ว ถังจินไม่ตอบข้อความใด ๆ ของเฉิงเฟิงเหยียน

เฉิงเฟิงเหยียนร้อนใจจริง ๆ เขาเลิกงานก่อนเวลาและเปลี่ยนไฟลท์บินที่เร็วที่สุด แต่พอผลักประตูบ้านเข้ามา เขากลับชะงักกึก ความกระวนกระวายในแววตาจางหายไปเกินครึ่ง

ภายใต้แสงไฟสีนวลในห้องนั่งเล่น ถังจินกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

“อาจิน ทำไมคุณถึงกลับมาแล้วล่ะ” เขารีบก้าวเข้าไปหา “ผมส่งข้อความไปตั้งเยอะ...”

พูดไม่ทันจบเขาก็ยื่นมือดึงเธอเข้ามากอด คางเกยที่กระหม่อมของเธอแล้วถูเบา ๆ “โชคดีที่คุณไม่เป็นไร ผมกลัวจริง ๆ... อาจิน ผมขาดคุณไม่ได้”

ความรักในแววตาของเขาไม่ใช่ของปลอม

ถังจินก็รู้ว่าเขารักเธอจากใจจริง แต่เธอยิ่งรู้ดีกว่าว่า ความรักของเขาไม่ได้มอบให้เธอแค่คนเดียว

ก้อนสะอื้นจุกขึ้นมาที่คอ เธอใช้แรงจิกฝ่ามือถึงจะข่มมันลงไปได้

มีชั่วขณะหนึ่ง เธอเกือบจะพูดทุกอย่างออกมาแล้ว แต่พอเปลี่ยนความคิดก็ดับความคิดนี้ทิ้งไป

ถ้าพูดไป ก็คงไปไม่ได้แล้วจริง ๆ

เธอค่อย ๆ ดิ้นหลุดจากอ้อมกอดเขา ทำน้ำเสียงให้เรียบที่สุด “การแข่งเลื่อนออกไป มือถือปิดเครื่อง ไม่เห็นข้อความ”

เฉิงเฟิงเหยียนกลับฟังความปั่นป่วนภายใต้ความสงบนิ่งนั้นไม่ออก เขาหัวเราะ แล้วยกมือสะกิดปลายจมูกเธอ

“ไม่เห็นก็คือไม่เห็น ร้องไห้ทำไม ผมก็ไม่ได้จะว่าคุณสักหน่อย”

“หิวแล้วใช่ไหม” เขาแกว่งกุญแจรถในมือ เสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็คขับเน้นรูปร่างให้ดูสูงโปร่ง เสื้อสูทพาดไว้ที่ข้อพับแขนอย่างลวก ๆ “ผมจองร้านหม้อไฟที่คุณบ่นถึงมานานร้านนั้นไว้แล้ว ไปกันเถอะเจ้าหญิง ไปกินเป็นเพื่อนคุณให้หนำใจ”

เขายื่นมือไปหาเธอ หงายฝ่ามือขึ้น

สายตาของถังจินจดจ้องบนมือนั้น จู่ ๆ ก็เหม่อลอยไป

บ่ายปีที่อายุสิบแปด เด็กหนุ่มในสนามบาสเกตบอลก็ยื่นมือให้เธอแบบนี้เหมือนกัน เสื้อยืดสีขาวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ใต้แขนหนีบลูกบาสเอาไว้ ยิ้มอย่างเปิดเผยยิ่งกว่าตอนนี้ “ไปกันเถอะเจ้าหญิง วันนี้เลี้ยงคุณกินให้หนำใจเลย!”

ในใจของเขาในตอนนั้นมีเธอเพียงคนเดียว

ถังจินไม่อยากทำร้ายกระเพาะตัวเอง จึงตามเขาเข้าไปในร้านหม้อไฟ

เขายังเป็นเหมือนเดิม ชัดเจนว่าเป็นคนที่ไม่เคยปรนนิบัติใคร แต่ตอนนี้กลับถลกแขนเสื้อขึ้นอย่างชำนาญ คีบอาหารให้เธออย่างละเอียดลออ คำแรกที่ต้มเสร็จต้องให้เธอก่อนเสมอ

จนกระทั่งในถ้วยพูนเหมือนภูเขาลูกเล็ก จู่ ๆ มือถือก็ดังขึ้น ถังจินถึงได้สติกลับมา

ถ้าไม่ใช่เสียงเรียกเข้าที่ดังไม่หยุดนี้ เธอคงจะถลำลึกลงไปในความรักที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดนั้นอีกครั้ง

“รับสิ”

เธอหลุบตาลงคนซอสงาในถ้วย

เฉิงเฟิงเหยียนมองมือถือแวบหนึ่ง พูดปลอบเธอประโยคหนึ่ง แล้วลุกออกไปรับโทรศัพท์

รอจนเขากลับมา ในแววตาก็เต็มไปด้วยความร้อนรนและความรู้สึกผิด

“อาจิน ที่โรงพยาบาลมีผ่าตัดกะทันหัน ผมต้องรีบไปแล้ว ขอโทษที่อยู่กินหม้อไฟมื้อนี้กับคุณจนเสร็จไม่ได้ พรุ่งนี้ ผมจะขอลาหยุดมาอยู่กับคุณอย่างดีเลย”

ถังจินเห็นชื่อคนโทรเข้าตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของเขา เพียงแค่พยักหน้า “ได้ คุณไปเถอะ”

พอได้รับอนุญาต เฉิงเฟิงเหยียนก็ไม่ได้รั้งรอ หันหลังเดินออกจากร้านหม้อไฟไป

พอมองที่นั่งว่างเปล่าตรงข้าม หัวใจของถังจินก็ชาหนึบเป็นระยะ เหมือนถูกเข็มทิ่ม

เธอเพิ่งจะจัดการอารมณ์เสร็จ เตรียมจะหยิบตะเกียบขึ้นมาใหม่ วิดีโอคอลจากเฉินชิงชิงก็เด้งขึ้นมา

เธอตัดสาย อีกฝ่ายก็โทรมาอีก วนเวียนอยู่เป็นสิบครั้ง ในที่สุดถังจินก็กดรับ

เฉินชิงชิงฉีกยิ้มใสซื่อที่เป็นเอกลักษณ์

“พี่ถังจินคงไม่ได้กำลังกินหม้อไฟอยู่หรอกนะ มิน่าล่ะใครบางคนพอกลับถึงบ้าน ตัวถึงมีแต่กลิ่นหม้อไฟ”

เธอเน้นเสียงคำว่า ‘บ้าน’ หนักมาก ถังจินฟังออกถึงคำท้าทายในน้ำเสียงนั้น

ถังจินทำหน้านิ่ง “เฉินชิงชิง เธอทำตัวเป็นเด็กไปได้”

“ลืมไปแล้วเหรอว่าใครกับใครกันแน่ที่เป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย ลองเดาสิว่าถ้าฉันส่งแชตพวกนี้ให้เฉิงเฟิงเหยียนดู เขาจะเลือกเก็บเธอหรือฉันไว้”

แววตาของเฉินชิงชิงวูบไหว แต่ไม่นานก็ยิ้มร่า “งั้นพี่ก็ส่งเลยสิคะ อย่าเพิ่งวางสายนะ ให้ฉันดูหน่อยว่าใครกันแน่ที่ทำตัวเป็นเด็ก”

ถังจินเองก็บอกไม่ถูกว่าเป็นอะไร จู่ ๆ ก็ไม่ได้กดวางสาย

ผ่านไปไม่นาน ฉากหลังในวิดีโอก็ขยับ ร่างของเฉิงเฟิงเหยียนปรากฏขึ้นในจอ

เฉินชิงชิงรีบหันตัวกลับไป ซบลงในอ้อมกอดเขาอย่างออดอ้อน บดบังสายตาที่เขามองมายังหน้าจอพอดี

“พี่เฟิงเหยียน พี่ยังโกรธที่ตอนนั้นฉันหนีตามคนอื่นไปอยู่หรือเปล่าคะ ถ้าฉันไม่ไป พี่ก็คงไม่ไปคบพี่ถังจิน พี่จะแต่งงานกับฉันใช่ไหม”

เฉิงเฟิงเหยียนขมวดคิ้ว “เอาคำว่าถ้ามาจากไหนเยอะแยะ”

“ฉันก็แค่ถามดูเฉย ๆ...” ขอบตาเฉินชิงชิงแดงระเรื่อ เสียงเบาลง “ไม่ได้มีความหมายอื่น...”

เงียบไปสองสามวินาที ถังจินก็ได้ยินเฉิงเฟิงเหยียนเอ่ยปาก เสียงแหบพร่า “ใช่”

คำว่า ‘ใช่’ เพียงคำเดียว ทำให้หัวใจของถังจินว่างเปล่าในพริบตา

ที่แท้ตั้งแต่ตอนนั้น ในใจเขาก็ไม่ได้มีแค่เธอสินะ

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันแต่งงาน

เฉิงเฟิงเหยียนกุมมือเธอ ต่อหน้าแขกเหรื่อเต็มงาน สาบานต่อหน้าคุณย่าที่เขาเคารพรักที่สุด

“ชีวิตนี้ของผมเฉิงเฟิงเหยียน ไม่ว่าจะอดีตหรืออนาคต จะรักแค่ถังจินคนเดียว ตัวของผม เงินของผม ชีวิตของผม ทั้งหมดเป็นของเธอ”

“เธอจะเอาแต่ใจก็ได้ จะทำผิดก็ได้ จะไม่รักผมก็ได้ หรือกระทั่งไปรักคนอื่นก็ได้ ขอแค่เธออย่าไปจากผมก็พอ”

ตอนนั้นเธอร้องไห้จนดูไม่ได้ นึกว่าตัวเองไขว่คว้าความรักที่จริงใจที่สุดในโลกไว้ได้แล้ว

ตอนนี้ถึงเพิ่งเข้าใจ คำสาบานนั่นมันจอมปลอมมาตั้งแต่ต้น

เธอไม่เคยเป็นที่หนึ่ง ไม่เคยเป็นทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

เธอก็แค่เครื่องมือที่เขาใช้ประชดเฉินชิงชิง พออยู่กันไปนาน ๆ ก็แค่เกิดความผูกพันขึ้นมาบ้าง เลยตัดใจทิ้งไม่ลงก็เท่านั้น

พอคิดได้แบบนี้ ถังจินก็ฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดออกมา ยิ้มไปยิ้มมา น้ำตากลับไหลพรากไม่หยุด

เธอคิดว่าอย่างน้อยตัวเองก็เคยได้รับความรักที่เร่าร้อนนั่นสักชั่วขณะหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเป็นแค่ขโมยที่ไปแย่งที่ของคนอื่นมา

เธอก้มหน้าลง กำเสื้อตรงหน้าอกแน่น พยายามสูดหายใจให้ทัน

แต่ก้อนสะอื้นที่คอกดไม่ลง ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนโต๊ะทีละหยด

คืนนั้น เฉิงเฟิงเหยียนไม่กลับบ้าน

แต่ถังจินได้รับรูปถ่ายตอนเขานอนหลับแบบเรียลไทม์ ซึ่งเฉินชิงชิงเป็นคนส่งมา

เธอจ้องมองใบหน้านั้นอยู่นาน จนกระทั่งฟ้าสาง หัวใจถึงได้เหมือนตายด้านไป และสงบนิ่งลงอย่างสมบูรณ์

เธอหยิบมือถือ กดโทรหาเพื่อนทนายความหลินหน่วน

“หนวนหน่วน ช่วยร่างใบหย่าให้ฉันฉบับหนึ่งสิ...”