Masukเสิ่นอี้ฮวนแอบส่งตัวนกน้อยในกรงทองของลู่เฉินโจวออกนอกประเทศโดยปิดบังไม่ให้เขารู้ คืนนั้นเอง เขาจึงจับตัวพ่อแม่ของเธอไป โดยจะใช้ชีวิตของพ่อแม่เธอแลกกับเบาะแสของนกน้อยตัวนั้น ลู่เฉินโจวเลื่อนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอคือพ่อแม่ของเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ บนหน้าอกมีระเบิดเวลาติดเอาไว้ ตัวเลขเคานต์ดาวน์กำลังขยับลดลงเรื่อย ๆ
Lihat lebih banyak“ขอโทษนะ อี้ฮวน ฉันรักเธอจริง ๆ”“เรื่องก่อนหน้านี้ที่เกี่ยวกับหลินชิงหวั่น ผมอธิบายได้หมดเลยนะ ผมเข้าใจผิด ผมถูกหลินชิงหวั่นหลอก ผมสั่งสอนเขาไปแล้ว ขอร้องละ พวกคุณอย่าใจร้ายขนาดนี้ได้ไหม”“ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ ผมจะไม่มีวันทำร้ายอี้ฮวนอีกเป็นอันขาด! ไม่งั้นผมจะไปแต่ตัว! ไม่สิ ผมโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปเป็นชื่ออี้ฮวนตอนนี้เลยก็ยังได้!”ลู่เฉินโจวอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย ทั้งยังหยิบเศษกระเบื้องแตกชิ้นหนึ่งขึ้นมา จ่อไว้ที่คอของตัวเองแถมยังฝืนจับมือข้างหนึ่งของเสิ่นอี้ฮวน บังคับให้เธอเป็นคนกุมชีวิตของเขาเขาเผยรอยยิ้มอันบ้าคลั่ง ทั้งที่ภายในใจขมขื่น “อี้ฮวน ถ้าเธอเกลียดฉัน จะฆ่าฉันก็ยังได้ ขอแค่อย่าปฏิเสธฉันก็พอ ฉันทนรับอนาคตที่ไม่มีเธอไม่ได้จริง ๆ”“ฉันจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ แต่ฉันขาดเธอไม่ได้เด็ดขาด เธอจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ ฉันยอมทุกอย่าง จะจับฉันไปขังไว้ในห้องเย็น หรือจะจับฉันเข้าคุก จะทุบตีหรือด่าทอฉันยังไงก็ได้ ขอแค่เธออย่าทิ้งฉันไปก็พอ!”เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เสิ่นอี้ฮวนก็รู้สึกขนลุกซู่ เธอดึงมือกลับมาอย่างแรง โดยไม่สนว่าคอของเขาจะถูกบาด ทั้งยังตบหน้าเขาไปอีกฉาดหนึ่งด้วยความโกรธจ
หลังจากได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ เสิ่นอี้ฮวนก็นิ่งอึ้งไปเนิ่นนานถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าในความทรงจำที่ถูกปิดผนึกของเธอนั้น เคยมีเงาร่างของโจวฉู่มู่ปรากฏอยู่จริง ๆเพียงแต่ในตอนนั้นเธอถือว่าเขาเป็นแค่เพื่อนของลู่เฉินโจว จึงไม่ได้คิดอะไรมากจนกระทั่งวันนี้ ตอนเสิ่นอี้ฮวนได้ยินคำสารภาพรักของโจวฉู่มู่ ภายในใจก็รู้สึกซาบซึ้ง ทว่าก็อดรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้างไม่ได้เธอคู่ควรกับความรักอันแสนจริงใจของเขาแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอเธอยังไม่ได้รักเขามากขนาดนั้นเลยความรักช่วงนี้ของเธอกับลู่เฉินโจวแทบจะสูบพลังใจของเธอไปจนหมดสิ้น หรือถึงขั้นทำให้เธอกลายเป็นคนกลัวการสูญเสียเธอกลัวมากว่าถ้าทุ่มเทให้หมดทั้งใจอีกครั้งแล้วจะต้องบอบช้ำไปทั้งตัวเพราะโจวฉู่มู่อีกเธอไม่มีแรงพอจะทนกับหกปีต่อไปได้อีกแล้วโจวฉู่มู่รับรู้ได้ถึงความอ่อนแอภายในใจของเธอ เขาจึงเป็นฝ่ายกุมมือเธอขึ้นมา แล้วประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกันอุณหภูมิร่างกายของเขาถ่ายทอดมาถึงมือของเสิ่นอี้ฮวน หัวใจก็พลอยอบอุ่นขึ้นมาด้วยได้ยินเพียงน้ำเสียงอ่อนโยนของเขาเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องกลัว ไม่ใช่ว่าความรักทุกครั้งจะต้องจบลงด้วยตอนจบที่สมบูรณ์แบบหรอกนะ ถ้าไม
พอคุณเสิ่นกับคุณนายเสิ่นเห็นลู่เฉินโจวก็โมโหขึ้นมา ไม่ปั้นหน้าดีด้วยเลยสักนิด“คุณลู่ คุณกับเรามันคนละเส้นทางกัน กลับไปเป็นคุณชายของคุณเถอะค่ะ อยากได้ผู้หญิงกี่คนก็แค่เอ่ยปากมาคำเดียว เล่นจนเบื่อแล้วก็ทิ้งไปได้เลย แต่อี้ฮวนของเราไม่ใช่ของเล่นของคุณไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของคุณ!”“ลูกสาวที่แสนดีของเราแต่งงานกับคุณแล้วต้องเจ็บปวดไปตั้งเท่าไหร่ ต้องทนทุกข์ทรมานไปตั้งเท่าไหร่ ในใจคุณไม่รู้บ้างเลยเหรอ! คุณจับลูกสาวของฉันไปขังคุกได้ยังไง! แถมยังรังแกเธอมาตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง! เธอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มาเจอผู้ชายใจดำอย่างคุณ!”คุณเสิ่นกับคุณนายเสิ่นยิ่งพูดยิ่งโมโห ร้องไห้ปาดน้ำตาไปพลาง ทุบตีลู่เฉินโจวไปพลางลู่เฉินโจวก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้พวกเขาทุบตีตามใจชอบทว่าเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง “แล้วโจวฉู่มู่ล่ะ เขาก็เป็นคุณชายเหมือนผม พวกคุณไม่กังวลเหรอว่าวันหนึ่งเขาจะเป็นเหมือนผม”ยังไม่ทันรอให้คุณเสิ่น คุณนายเสิ่น และเสิ่นอี้ฮวนตอบ โจวฉู่มู่ก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน“ฉันจะเป็นเหมือนนายไหม ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็พอ ฉันเชื่อว่าตัวเองจ
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ตรงหน้าคล้ายกับมีแผ่นหลังที่คล้ายคลึงกับเสิ่นอี้ฮวนวาบผ่านไปเธอยังควงแขนชายชาวต่างชาติคนหนึ่งอยู่ด้วย!หัวใจทั้งดวงราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำส้มสายชู ปวดหนึบจนแทบทนไม่ไหวลู่เฉินโจวกำหมัดทั้งสองข้างแน่น ขอบตาแดงก่ำพลางจ้ำอ้าวพุ่งเข้าไปหา ปล่อยหมัดซัดเข้าใส่ชายชาวต่างชาติคนนั้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังพลั่ก“แกปล่อยเมียของฉันนะ!”“เธอเป็นภรรยาคุณเหรอ คุณบ้าไปแล้วหรือไง ถ้าเธอเป็นภรรยาคุณ แล้วผมเป็นใครล่ะ”ชายชาวต่างชาติถ่มเลือดออกมาคำหนึ่ง เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อทั้งยังสวนหมัดกลับไปหาเขาด้วยความโกรธ ทว่ากลับถูกลู่เฉินโจวใช้มือรับเอาไว้ได้หญิงชาวจีนโพ้นทะเลที่อยู่ข้างกายเขารีบเข้ามาปกป้องชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยผสมโรง “คุณเป็นคนบ้ามาจากไหนเนี่ย ฉันไม่รู้จักคุณสักหน่อย! ที่รัก เราไปกันเถอะ!”เธอจ้องมองลู่เฉินโจวด้วยความระแวง กระทั่งวินาทีนี้ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเขาจำคนผิดแค่แผ่นหลังคล้ายกันเท่านั้น เขากลับลนลานไปหมด“ขอโทษครับ” ลู่เฉินโจวเอ่ยเสียงอู้อี้หลังจากชดใช้เงินไปก้อนหนึ่ง เขาก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางการตามหาที่ไม่มีวันสิ้นสุดอีกครั้งหากไม่ใช่เพราะประสบกา