Short
คนที่เคียงคู่จนสุดทาง

คนที่เคียงคู่จนสุดทาง

Oleh:  รุ่งอรุณTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
22Bab
5Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เสิ่นอี้ฮวนแอบส่งตัวนกน้อยในกรงทองของลู่เฉินโจวออกนอกประเทศโดยปิดบังไม่ให้เขารู้ คืนนั้นเอง เขาจึงจับตัวพ่อแม่ของเธอไป โดยจะใช้ชีวิตของพ่อแม่เธอแลกกับเบาะแสของนกน้อยตัวนั้น ลู่เฉินโจวเลื่อนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอคือพ่อแม่ของเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ บนหน้าอกมีระเบิดเวลาติดเอาไว้ ตัวเลขเคานต์ดาวน์กำลังขยับลดลงเรื่อย ๆ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

เสิ่นอี้ฮวนแอบส่งตัวนกน้อยในกรงทองของลู่เฉินโจวออกนอกประเทศโดยปิดบังไม่ให้เขารู้

คืนนั้นเอง เขาจึงจับตัวพ่อแม่ของเธอไป โดยจะใช้ชีวิตของพ่อแม่เธอแลกกับเบาะแสของนกน้อยตัวนั้น

ลู่เฉินโจวเลื่อนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอคือพ่อแม่ของเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ บนหน้าอกมีระเบิดเวลาติดเอาไว้ ตัวเลขเคานต์ดาวน์กำลังขยับลดลงเรื่อย ๆ

00:59:59

00:59:58

เขาสวมชุดสูทเต็มยศนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ราวกับกำลังรอเซ็นสัญญาที่ไม่สลักสำคัญอะไรฉบับหนึ่ง

“อี้ฮวน เธอเหลือเวลาอีกห้าสิบเก้านาที” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ถึงขั้นแฝงความอ่อนโยนไว้สายหนึ่ง “บอกฉันมา เธอส่งหวันหวั่นไปไว้ที่ไหน”

เสิ่นอี้ฮวนหนาวเหน็บไปทั้งตัว ลำคอราวกับถูกบีบเอาไว้จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาถามเธอ

ครั้งแรก เขาถามเธอว่าหลินชิงหวั่นไปไหน เธอเงียบ

ครั้งที่สอง เขาบีบปลายคางของเธอ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “อี้ฮวน อย่าทำตัวงี่เง่า”

และตอนนี้คือครั้งที่สาม

เขาเอาชีวิตของพ่อแม่มาบีบบังคับเธอ

“ลู่เฉินโจว...” น้ำเสียงของเธอสั่นเทา “นั่นพ่อแม่ของฉันนะ เป็นคนที่สำคัญที่สุดของฉัน...”

เขาหัวเราะเบา ๆ ทว่าแววตากลับเย็นชาจนน่ากลัว “งั้นเหรอ แล้วตอนที่เธอส่งหวันหวั่นไป ทำไมถึงไม่คิดบ้างล่ะว่าเขาสำคัญกับฉันมากแค่ไหน”

เสิ่นอี้ฮวนจ้องเขาเขม็ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันน่าขำ

สำคัญงั้นเหรอ

เขาเคยบอกว่าผู้หญิงข้างนอกก็แค่ของเล่น เล่นเบื่อแล้วก็ทิ้งได้

เขาเคยบอกว่าเธอต่างหากคือคนที่เขารักที่สุด

แต่ตอนนี้ เขาถึงกับจะฆ่าพ่อแม่ของเธอเพื่อหลินชิงหวั่น

“ลู่เฉินโจว” น้ำเสียงของเธอแหบพร่าจนไม่เป็นคำ “ถ้าฉันไม่บอก คุณจะปล่อยให้พวกเขาตายจริง ๆ เหรอ”

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเธอ “เธอจะลองดูก็ได้นะ”

เสิ่นอี้ฮวนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาร่วงหล่นกระทบโต๊ะ

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบวันนี้ไปได้

ทั้งที่ลู่เฉินโจวเคยรักเธออย่างจริงใจแท้ ๆ

ปีนั้น เธอเป็นเพียงหญิงสาวจากครอบครัวธรรมดา ทว่าลู่เฉินโจวคือทายาทตระกูลเศรษฐีระดับท็อปในแวดวงของเมืองหลวง เกิดมาก็เป็นลูกรักของสวรรค์ สูงส่งและหยิ่งยโส ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร

แต่เขากลับตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบ

ตามจีบเธอจนเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมือง สารภาพรัก 99 ครั้ง สร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองทุกครั้ง

ทั้งดอกกุหลาบผืนยักษ์ที่ห้อยลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ การเหมาจอแอลอีดีบอกรักทั่วทั้งถนนสายการเงิน หรือแม้กระทั่งในวันเกิดของเธอ เขาก็สั่งให้จุดพลุดอกไม้ไฟทั่วทั้งเมืองเพื่อเบ่งบานให้เธอเพียงคนเดียว

เธอหวั่นไหวแล้ว ทว่าพ่อแม่ของเธอกลับคัดค้านอย่างเด็ดขาด

พวกท่านรู้ดีว่าตระกูลเศรษฐีเป็นอย่างไร เมียหลวงยังรักษาไว้ ในขณะที่ก็มีเมียน้อยไปทั่ว ความรักของลูกหลานผู้มีอำนาจไม่เคยเป็นเหมือนดั่งเทพนิยาย

พวกท่านอยากให้เธอแต่งงานกับคนที่ฐานะทัดเทียมกัน ทว่าลู่เฉินโจวกลับคุกเข่าอยู่หน้าบ้านของเธอถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน ยอมทิ้งความหยิ่งยโสทั้งหมด เพียงเพื่อขอโอกาสจะได้แต่งงานกับเธอ

สุดท้ายพ่อแม่ก็ใจอ่อน

หลังแต่งงาน เขาตามใจเธอทุกอย่างและคอยเอาอกเอาใจเธอเสมอ

ตอนเธอปวดท้องประจำเดือน เขาก็บินด่วนกลับมาจากต่างประเทศในคืนนั้น เพียงเพื่อมาต้มน้ำน้ำตาลทรายแดงให้เธอหนึ่งชาม

เธอพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่าอยากกินเค้กเกาลัดทางฝั่งตะวันตกของเมือง เขาก็ขับรถวนไปครึ่งเมืองเพื่อซื้อมาให้

เธอคิดว่าตัวเองแต่งงานถูกคนแล้ว

จนกระทั่ง เธอได้ยินชื่อ “หลินชิงหวั่น” เป็นครั้งแรก

ตอนนั้นผู้ช่วยคุยเล่นกับเธอแล้วเอ่ยถึง บอกว่ามีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งจงใจแกล้งล้มใส่ลู่เฉินโจวตอนเขากำลังบรรยาย เป็นวิธีการที่เก่าคร่ำครึ

เธอหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจ เพราะถึงอย่างไรก็มีผู้หญิงที่อยากเกาะติดเขาเยอะแยะมากมาย ทว่าเขาก็ยังคงรักนวลสงวนตัวมาโดยตลอด

แต่เมื่อได้ยินเป็นครั้งที่สอง กลับเป็นบนเตียง

เขาทาบทับอยู่บนตัวเธอ ในยามที่อารมณ์พลุ่งพล่าน เขากลับเรียก “หวันหวั่น” ออกมาเสียงเบา

วินาทีนั้น เธอราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

เธอซักไซ้เขา ทว่าเขากลับกอดเธอแล้วอธิบาย บอกว่าเขาเกิดคิดอยากเลี้ยงดูหลินชิงหวั่นจริง ๆ แต่ก็แค่เลี้ยงไว้เล่น ๆ ข้างนอกเท่านั้น

“คนในแวดวงก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ อี้ฮวน คนที่ฉันรักที่สุดก็ยังเป็นเธอ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

แต่หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขาซื้อเครื่องประดับให้หลินชิงหวั่น มอบคฤหาสน์หรูให้ หรือแม้กระทั่งพาเธอไปร่วมงานเลี้ยงส่วนตัว ข่าวลืออื้อฉาวดังกระฉ่อนไปทั่วเมือง

เธอเคยร้องไห้ เคยโวยวาย ทว่าเขากลับไม่ยอมง้อเธอเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อย่ามาทำตัวไร้เหตุผล”

ท้ายที่สุด เมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจึงส่งหลินชิงหวั่นออกนอกประเทศไป

ทว่าเธอคาดไม่ถึงเลยว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเขาจะรุนแรงขนาดนี้ เขาจับตัวพ่อแม่ของเธอไป มัดระเบิดไว้กับตัวพวกท่าน เพียงเพื่อบีบบังคับให้เธอบอกเบาะแสของหลินชิงหวั่น

“เธออยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์” เธอเอ่ยด้วยเสียงสั่นเทา “ซูริก คฤหาสน์ที่อยู่ในชื่อของฉัน”

เขาจ้องเธออยู่หลายวินาที ราวกับกำลังประเมินว่าเป็นเรื่องจริงหรือโกหก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

เมื่อแน่ใจแล้ว เขาก็หยิบเสื้อสูทขึ้นมา แล้วรีบก้าวเท้าเดินออกไปเพื่อรับหลินชิงหวั่น

“พ่อแม่ฉันล่ะ” เธอคว้าแขนเสื้อของเขาไว้อย่างแรง “คุณรับปากแล้วนะว่าแค่ฉันบอกก็จะปล่อยพวกท่านไป!”

เขาหันกลับมามองเธอด้วยแววตาเย็นชาเฉยเมย “โรงงานร้างทางตอนใต้ของเมือง ไปตามหาเอาเอง”

เสิ่นอี้ฮวนพุ่งตัวออกไปจากประตูอย่างทุลักทุเล ขับรถตรงดิ่งไปยังตอนใต้ของเมือง

ตอนที่เธอพบพวกท่าน ระเบิดเหลือเวลาเพียงสิบนาทีสุดท้าย

พ่อแม่ของเธอถูกมัดติดกับเก้าอี้ ปากถูกปิดเอาไว้ วินาทีที่เห็นเธอ พวกท่านก็ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเป็นสัญญาณให้เธอรีบหนีไป

เธอพุ่งตัวเข้าไป มือสั่นเทาขณะพยายามแกะเชือกออก ทว่าเสียงเคานต์ดาวน์ของระเบิดกลับดังขึ้นราวกับยันต์เร่งเอาชีวิต

00:03:21

00:03:20

เธอแกะไม่ออก ร้อนใจจนน้ำตาร่วงหล่น

จู่ ๆ พ่อของเธอก็ใช้แรงกระแทกเธอทีหนึ่ง เธอโซเซถอยหลังไป วินาทีต่อมา เขาก็พุ่งตัวเข้าหาระเบิดอย่างแรง—

“พ่อ — !!!”

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นความร้อนซัดร่างของเธอกระเด็นไป

เธอล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ภาพเบื้องหน้ากลายเป็นสีแดงฉาน

......

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เสิ่นอี้ฮวนก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

พ่อแม่ของเธอได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าโชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่

เธอคุกเข่าอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย ร้องไห้พลางเอ่ยขอโทษ “ขอโทษค่ะ...หนูเลือกคนผิดเอง...”

คุณนายเสิ่นยกมือขึ้นลูบผมของเธอเบา ๆ อย่างอ่อนแรง “เด็กโง่ แค่เริ่มต้นใหม่ก็พอแล้ว”

เธอส่ายหน้า “เขาไม่ยอมปล่อยหนูไปหรอกค่ะ”

แรกเริ่มที่รู้ถึงการมีอยู่ของหลินชิงหวั่น เธอรับไม่ได้ และไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดเรื่องหย่า

ทว่าทุกครั้งที่เธอร่างหนังสือหย่าขึ้นมา ลู่เฉินโจวก็จะฉีกทิ้งทุกครั้งไป

เขาบอกว่าเขาแค่เล่นสนุกกับหลินชิงหวั่น รอจนเบื่อแล้วก็จะเขี่ยหลินชิงหวั่นทิ้งไป รักแท้ของเขาคือเธอ และเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป

คุณเสิ่นกุมมือของเธอเอาไว้ “ไม่ อี้ฮวน มีเรื่องหนึ่งที่ลูกยังไม่รู้ และเขาก็คงจะลืมไปแล้ว คืนที่พ่อยอมให้ลูกแต่งงานกับเขา พ่อกับแม่ก็ให้เขาเซ็นหนังสือหย่าไว้ฉบับหนึ่งแล้ว”

เธอชะงักไป

“ถ้าเขาทรยศลูก” คุณเสิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้อตกลงจะมีผลบังคับใช้ ลูกหย่าขาดได้ทันที และครอบครัวของเรา...ก็จะหายตัวไปตลอดกาล”

เสิ่นอี้ฮวนนิ่งอึ้ง น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

ที่แท้พ่อกับแม่ก็เตรียมทางถอยไว้ให้เธอตั้งนานแล้ว

……

วันรุ่งขึ้น เสิ่นอี้ฮวนไปทำธุระสองเรื่อง

เรื่องแรก เธอกับด้วยคุณเสิ่นและคุณนายเสิ่นนำหนังสือหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วฉบับนั้นไปที่สำนักงานทนายความ

หลังจากทนายความอ่านจบก็พยักหน้า “หนังสือสัญญามีผลบังคับใช้ การหย่าร้างมีผลในทันทีครับ”

เรื่องที่สอง ครอบครัวของพวกเธอไปทำเรื่องยกเลิกทะเบียนราษฎร์

ขอแค่ขั้นตอนการยกเลิกทะเบียนราษฎร์เสร็จสมบูรณ์ บนโลกใบนี้ก็จะไม่มีบุคคลที่ชื่อเสิ่นอี้ฮวนอีกต่อไป

และลู่เฉินโจวก็จะไม่มีวันตามหาเธอพบตลอดกาล!
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
22 Bab
บทที่ 1
เสิ่นอี้ฮวนแอบส่งตัวนกน้อยในกรงทองของลู่เฉินโจวออกนอกประเทศโดยปิดบังไม่ให้เขารู้คืนนั้นเอง เขาจึงจับตัวพ่อแม่ของเธอไป โดยจะใช้ชีวิตของพ่อแม่เธอแลกกับเบาะแสของนกน้อยตัวนั้นลู่เฉินโจวเลื่อนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอคือพ่อแม่ของเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ บนหน้าอกมีระเบิดเวลาติดเอาไว้ ตัวเลขเคานต์ดาวน์กำลังขยับลดลงเรื่อย ๆ00:59:5900:59:58เขาสวมชุดสูทเต็มยศนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเธอ นิ้วมือเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ราวกับกำลังรอเซ็นสัญญาที่ไม่สลักสำคัญอะไรฉบับหนึ่ง“อี้ฮวน เธอเหลือเวลาอีกห้าสิบเก้านาที” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ถึงขั้นแฝงความอ่อนโยนไว้สายหนึ่ง “บอกฉันมา เธอส่งหวันหวั่นไปไว้ที่ไหน”เสิ่นอี้ฮวนหนาวเหน็บไปทั้งตัว ลำคอราวกับถูกบีบเอาไว้จนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวนี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาถามเธอครั้งแรก เขาถามเธอว่าหลินชิงหวั่นไปไหน เธอเงียบครั้งที่สอง เขาบีบปลายคางของเธอ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “อี้ฮวน อย่าทำตัวงี่เง่า”และตอนนี้คือครั้งที่สามเขาเอาชีวิตของพ่อแม่มาบีบบังคับเธอ“ลู่เฉินโจว...” น้ำเสียงของเธอสั่นเทา “นั่นพ่อแม่ขอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เมื่อรู้ว่าขั้นตอนการยกเลิกทะเบียนราษฎร์ต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือนกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ เสิ่นอี้ฮวนจึงปรึกษากับคุณเสิ่นและคุณนายเสิ่น สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับบ้านตระกูลลู่ก่อนครึ่งเดือนนี้ เธอจำเป็นต้องอยู่ข้างกายลู่เฉินโจวต่อไป จะให้เขาสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ ไม่ได้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นด้วยวิธีการของเขา ครอบครัวของพวกเธอคงไม่มีใครหนีรอดไปได้แน่หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ เสิ่นอี้ฮวนก็เริ่มเก็บของทั้งรูปถ่ายคู่ที่เคยหวงแหนราวกับของล้ำค่า จดหมายรักที่ลู่เฉินโจวเขียนถึงเธอ ของที่ระลึกที่ซื้อด้วยกันตอนไปเที่ยว...เธอโยนพวกมันทั้งหมดเข้าไปในเตาผิงเปลวเพลิงกลืนกินเรื่องราวในอดีต ราวกับกำลังเผาทำลายความฝันอันน่าขำวันรุ่งขึ้น เสิ่นอี้ฮวนเดินไปที่สวนหลังบ้านที่นั่นมีต้นอู๋ถงอยู่เต็มไปหมด เป็นต้นไม้ที่ลู่เฉินโจวปลูกให้เธอด้วยมือของเขาเอง เขาบอกว่าต้นอู๋ถงเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ เหมือนกับความรักที่เขามีต่อเธอ ไม่มีวันร่วงโรยเสิ่นอี้ฮวนหยิบขวานขึ้นมา โค่นพวกมันลงทีละต้นพวกคนรับใช้ที่ยืนอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าเข้าไปใกล้ และไม่กล้าห้ามเธอ เสียงหน้าตัดของลำต้นที่หักโค่นดังทึบและบาดแก้วหู ราวกับ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
วันรุ่งขึ้น ตอนที่เสิ่นอี้ฮวนหนาวจนแทบจะหมดความรู้สึก ในที่สุดประตูห้องเย็นก็เปิดออกบอดี้การ์ดยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ประธานลู่สั่งว่าถ้ามีครั้งหน้า บทลงโทษจะไม่จบลงง่าย ๆ แบบนี้แน่ครับ”เธอใช้ผนังพยุงตัวเดินโซเซออกมา ร่างกายสั่นเทา แม้แต่ฟันก็ยังกระทบกันจะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วอีกไม่นานเธอจะให้เขาไสหัวออกไปจากโลกของเธออย่างสิ้นเชิงเย็นวันนั้น ผู้ช่วยของลู่เฉินโจวนำชุดราตรีและเครื่องประดับมาให้ บอกว่างานเลี้ยงประมูลการกุศลจำเป็นต้องให้เธอไปร่วมงานเสิ่นอี้ฮวนไปร่วมงานจากนั้นก็ได้เห็นหลินชิงหวั่นที่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง หลินชิงหวั่นสวมชุดราตรีสั่งตัดระดับไฮเอนด์ สร้อยคอเพชรที่สวมอยู่บนคอคือเส้นที่ลู่เฉินโจวประมูลมาด้วยราคาแปดหลักในงานประมูลเมื่อเดือนก่อนเสิ่นอี้ฮวนหยุดฝีเท้า หันไปมองลู่เฉินโจว “เธอก็อยู่ด้วย คุณยังจะให้ฉันมาทำไมอีก”สีหน้าของเขาราบเรียบ “ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะพามาหรอก แต่เธอไม่เคยเห็นงานแบบนี้ อยากมาก็เลยพามา”เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “อี้ฮวน อย่าใจแคบไปหน่อยเลย”ร่างของเสิ่นอี้ฮวนสั่นสะท้านเล็กน้อยเธอไม่ได้ใจแคบแต่เขาไม
Baca selengkapnya
บทที่ 4
เสิ่นอี้ฮวนโทรศัพท์หาเขาด้วยความสั่นเทา เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “รูปพวกนั้น...คุณเป็นคนปล่อยเหรอ”ลู่เฉินโจวที่อยู่ปลายสายแค่นหัวเราะ “เธอชอบจุดตะเกียงฟ้าไม่ใช่หรือไง”“ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นรูปพวกนั้น...” น้ำเสียงของเขาโหดเหี้ยม “เธอก็รีบไปซะ แล้วจุดมันทีละรูปให้พอใจเลย!”ท่ามกลางเสียงพื้นหลังเป็นหลินชิงหวั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “เฉินโจว...พี่โทรมาใช่ไหมคะ ฉัน...ฉันไปดีกว่า ฉันไม่ควรอยู่ข้างคุณเลย...”“อย่าพูดเหลวไหล” น้ำเสียงของเขาพลันอ่อนโยนลง ทันใดนั้นในโทรศัพท์ก็มีเสียงจูบอันคลุมเครือดังแว่วมา “ฉันออกหน้าให้เธอขนาดนี้แล้ว เธอยังจะกล้าหนีไปอีกก็ลองดูสิ”โทรศัพท์ถูกวางสายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เสิ่นอี้ฮวนราวกับตกลงไปในโรงเก็บน้ำแข็ง เธอรีบไปยังสถานที่จัดงานประมูลทันทีวินาทีที่ผลักประตูเข้าไป ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านภายในงานเต็มไปด้วยผู้ชาย ส่วนบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็กำลังเลื่อนฉายภาพลับส่วนตัวของเธอมีทั้งใบหน้าด้านข้างตอนเธอหลับสนิท เขาเคยบอกว่าน่ารักก็เลยตั้งใจบันทึกเก็บไว้มีทั้งแผ่นหลังตอนเธออาบน้ำ ตอนเขาหลอกล่อให้เธอถ่ายเขาก็บอกว่าเวลาคิดถึงเธอจะได้เอามาดูและยังม
Baca selengkapnya
บทที่ 5
วันจัดงานเลี้ยงวันเกิด ลู่เฉินโจวขับรถมารับเธอด้วยตัวเองบนรถมีเพียงเขาคนเดียว“ไม่พาหลินชิงหวั่นมาแล้วเหรอ” เสิ่นอี้ฮวนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบลู่เฉินโจวขมวดคิ้ว “วันหลังฉันจะหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเธอเจอกัน จะได้ไม่ต้องทำให้เธออารมณ์เสียอยู่เรื่อย”เสิ่นอี้ฮวนกระตุกมุมปากเขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะโกรธ แต่กลัวว่าเธอจะรังแกหลินชิงหวั่นต่างหากในใจของเขา เสิ่นอี้ฮวนกลายเป็นผู้หญิงใจร้ายมาตั้งนานแล้วงานเลี้ยงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ลู่เฉินโจวจูงมือเสิ่นอี้ฮวนไว้ตลอดงาน มอบทั้งเครื่องประดับ มอบทั้งภาพวาดชื่อดัง หรือแม้กระทั่งพูดเอาอกเอาใจเสียงเบาว่า “ครั้งนี้ถือว่าอ้อนเธอสำเร็จแล้วใช่ไหม”เสิ่นอี้ฮวนมองเขา จู่ ๆ ก็นึกถึงเมื่อก่อนเวลาเขาทำให้เธอโกรธ เขาก็มักจะลดตัวลงมาง้อเธอแบบนี้ และเสิ่นอี้ฮวนก็มักจะใจอ่อนยอมยกโทษให้เสมอทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วเขาเอาชีวิตพ่อแม่ของเธอมาเป็นข้อต่อรอง เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอไว้ใต้ฝ่าเท้า เอารูปถ่ายลับส่วนตัวของเธอไปประมูลอย่างเปิดเผย...ต่อให้เขายกทั้งโลกมาไว้ตรงหน้าเธอก็ชดเชยไม่ได้เสิ่นอี้ฮวนกำลังจะเอ่ยปาก จู่ ๆ ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิด
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เสิ่นอี้ฮวนเดินโซเซออกจากห้องจัดเลี้ยง แก้มปวดแสบปวดร้อน รอยเลือดตรงมุมปากแห้งกรังไปแล้วเธอไม่ได้เรียกคนขับรถ แต่ขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเองขณะที่หมอทายาให้ เธอก็มองตัวเองในกระจกใบหน้าซีกหนึ่งบวมแดง มุมปากถลอก นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยช่างดูไม่ได้เลยจริง ๆเธอกระตุกมุมปาก ทว่ากลับไปกระทบกระเทือนถึงแผล จนเจ็บถึงขั้นสูดลมหายใจลึกหลังจากทำแผลเสร็จ เธอเตรียมจะขับรถกลับ ทว่ากลับถูกคนสองคนขวางเอาไว้ที่ลานจอดรถ—พ่อแม่ของหลินชิงหวั่นพวกเขาขวางประตูรถของเธอไว้ทั้งซ้ายและขวา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอน “คุณเสิ่น ได้โปรดอย่ารั้งตำแหน่งคุณนายลู่อีกเลย ถือซะว่าสงสารเราเถอะ ช่วยถอยให้ชิงหวั่นของเราเถอะนะ...”เสิ่นอี้ฮวนมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา “หลีกไป”“ชิงหวั่นรักประธานลู่จากใจจริง คุณทำให้พวกเขาสมหวังเถอะนะ...”“ฉันบอกว่าให้หลีกไป”เธอไม่อยากถูกตามตอแยไม่เลิกจึงผลักพวกเขาออกแล้วเปิดประตูรถทว่าในวินาทีที่เธอเหยียบคันเร่ง จู่ ๆ พ่อของหลินชิงหวั่นก็พุ่งตัวเข้ามาทางหน้ารถ—“ปัง!”เสียงทึบหนักดังขึ้น เสิ่นอี้ฮวนยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นก็เห็นพ่อของหลินชิงหวั่นล้มล
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้วเสิ่นอี้ฮวนพยุงร่างกายอันอ่อนแอลงจากเตียง เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลตอนที่เดินผ่านห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง เธอได้ยินเสียงหวานหยดย้อยของหลินชิงหวั่นดังออกมาจากข้างใน“พ่อคะ แม่คะ นี่เฉินโจว แฟนของหนูเองค่ะ”เสิ่นอี้ฮวนหยุดฝีเท้าเธอกวาดสายตามองลอดผ่านรอยแยกของประตูที่แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง เห็นลู่เฉินโจวกำลังโอบเอวของหลินชิงหวั่น เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “คุณลุงคุณป้าสบายใจได้เลยครับ วันข้างหน้าผมจะไม่ปล่อยให้หวันหวั่นต้องน้อยใจแน่นอน”แม่ของหลินชิงหวั่นยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ดี ๆ ๆ หวันหวั่นหาแฟนได้แบบคุณ ถือเป็นบุญของเธอจริง ๆ ...”เสิ่นอี้ฮวนยืนอยู่หน้าประตู จู่ ๆ ก็นึกถึงเมื่อหลายปีก่อนลู่เฉินโจวก็โอบเอวเธอ และพูดกับพ่อแม่ของเธออย่างหนักแน่นแบบนี้เช่นกัน “คุณลุงคุณป้าสบายใจได้เลยครับ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้อี้ฮวนต้องน้อยใจแน่นอน”คำพูดแบบเดียวกัน วันนี้เขากลับเอาไปพูดให้ผู้หญิงอีกคนฟังลู่เฉินโจว ที่แท้คำสัญญาของคุณ อายุการใช้งานมันช่างสั้นเสียเหลือเกินเสิ่นอี้ฮวนกัดริมฝีปากแน่น กระทั่งได้กลิ่นคาวเลือด ถึงได้หันหลังเดินจากมาหลังจากออกมาแล้ว เส
Baca selengkapnya
บทที่ 8
สามวันหลังจากนั้นคือฝันร้ายที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเสิ่นอี้ฮวนเธอถูกผลักไส ถูกด่าทอ กระทั่งถูกคนจงใจขัดขาล้ม หัวเข่ากระแทกเลือดอาบไม่มีใครทำแผลให้เธอ และไม่มีใครให้น้ำสะอาดเธอหยดเข้าปากเลยแม้แต่อึกเดียวเธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง กัดฟันนับเวลาถอยหลังอีกสามวัน เธอก็จะเป็นอิสระแล้วพลบค่ำของวันที่สาม ในที่สุดประตูเหล็กก็เปิดออกลู่เฉินโจวยืนอยู่หน้าประตูโดยหันหลังให้แสง เสิ่นอี้ฮวนจึงมองสีหน้าของเขาไม่ชัดจนกระทั่งเดินเข้าไปใกล้ หัวใจของเขาถึงได้สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น”เสื้อผ้าของเสิ่นอี้ฮวนสกปรกจนมองสีเดิมไม่ออก แขนและหัวเข่าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยถลอก มุมปากยังมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่หลินชิงหวั่นรีบควงแขนของเขา เอ่ยเสียงอ่อน “พี่คงจะจงใจทำให้ตัวเองบาดเจ็บ เพื่อแกล้งทำตัวน่าสงสารแน่เลยค่ะ”เธอเบะปาก “ถูกขังแค่ไม่กี่วันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะคะ”ลู่เฉินโจวจ้องเสิ่นอี้ฮวนอยู่สองสามวินาที สุดท้ายก็เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “เสิ่นอี้ฮวน เธอจะไม่ยอมจบใช่ไหม”เสิ่นอี้ฮวนกระตุกมุมปาก ตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงจะอธิบายก็ยังไม่มีแล้วหลังกลับมาถึงคฤหาสน์ ลู่เฉินโจวกลับไม่ออกจาก
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เครื่องบินบินพาดผ่านท้องฟ้า มุ่งหน้าสู่ต่างประเทศในเมืองปักกิ่งอันกว้างใหญ่ เพียงแค่ขาดครอบครัวธรรมดา ๆ ครอบครัวหนึ่งไปย่อมไม่มีใครใส่ใจในเวลาเดียวกัน ลู่เฉินโจวที่อยู่กับหลินชิงหวั่นก็กำลังกอดกันดูภาพยนตร์น่าแปลกที่ในใจของเขารู้สึกว้าวุ่นขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่มีสาเหตุมันว่างเปล่า ราวกับว่ามีสิ่งสำคัญมากบางอย่างได้สูญเสียไปตลอดกาลในวินาทีนี้หลินชิงหวั่นสังเกตเห็นอาการเหม่อลอยของเขา จึงเงยหน้าถามเขา “เป็นอะไรไปคะ”“ไม่มีอะไรหรอก น่าจะคิดไปเองแหละ” ลู่เฉินโจวส่ายหน้า ยิ้มบาง ๆ พลางกอดเธอให้แน่นขึ้นไปอีก“หึ! อยู่ข้างฉันแท้ ๆ ยังใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอีก ฉันต้องลงโทษคุณแล้ว!”เธอจงใจทำตัวซุกซนบนตัวเขา แกล้งจี้เอวเขาไปสองสามที จนสุดท้ายก็เล่นจนตัวเองเหนื่อย“อะไรกันเนี่ย! ทำไมคุณถึงไม่กลัวจั๊กจี้ซักนิดเลยล่ะ”ลู่เฉินโจวหัวเราะเบา ๆ “บทลงโทษนี้ไม่ได้ผล งั้นก็เปลี่ยนบทลงโทษอื่นแล้วกัน”พูดจบ เขาก็อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าหญิง แล้วโยนลงบนเตียงทั้งคู่ม้วนตัวไปมา หัวเราะหยอกล้อกันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่การหยอกล้อนั้นเริ่มเปลี่ยนรสชาติ ทั้งสองขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้า
Baca selengkapnya
บทที่ 10
ลู่เฉินโจวหลุบตาลงพลางครุ่นคิดที่หลินชิงหวั่นพูดมาก็มีเหตุผล บางทีอาจเป็นอย่างที่เธอพูดว่าตอนนี้เสิ่นอี้ฮวนกำลังรอให้เขาร้อนใจอยู่เขาขมวดคิ้ว ภายในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและรำคาญใจ“เขาจะอาละวาดไปถึงเมื่อไหร่ เล่นแบบนี้มันน่าสนุกนักเหรอ ไม่เห็นจะว่านอนสอนง่ายเหมือนหวันหวั่นเลย ฉันไม่สนใจเขาแล้ว จะคอยดูซิว่าเขาจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไหร่!”ลู่เฉินโจวข่มความไม่สบายใจและโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ดึงหลินชิงหวั่นเข้ามากอดไว้อีกครั้งเธอสวมชุดนอนที่ดูเซ็กซี่ยั่วยวน ทว่าสีหน้ากลับแฝงไปด้วยความไร้เดียงสาและเอียงอาย ช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกินท่อนแขนที่ราวกับงูน้ำเกาะเกี่ยวขึ้นมาบนไหล่ของเขา ริมฝีปากแดงประทับลงบนมุมปาก ขณะที่กำลังจะลองรุกล้ำเข้าไปให้ลึกขึ้น ลู่เฉินโจวกลับใจลอยอยู่บ้าง เขาจูบเธอแบบขอไปที ก่อนสุดท้ายจะผลักเธอออกเขาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม หลังจากจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้ากระจกเรียบร้อยก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ที่บริษัทมีธุระด่วน ฉันไปทำงานก่อนนะ เธอพักผ่อนให้สบายเถอะ”พูดจบ เขาก็ไม่ได้ปรายตามองหลินชิงหวั่นอีก เพียงแค่เดินตรงออกจากประตูแล้วขับรถจากไปหลินชิงหว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status