บทที่4

“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจเหนือ”

“เหนือคือดวงใจของแม่นะครับ ทุกครั้งที่เหนื่อยเป็นทุกข์หรือเสียใจ แม่ทุกข์กว่าเป็นร้อยเท่า”

“เหนือขอโทษที่ทำให้แม่ไม่สบายใจไปด้วย เหนือสัญญาว่าจะรีบหายเป็นปกติแล้วกลับมาเป็นลูกชายที่น่ารักของคุณทิพย์ให้เร็วที่สุด”

“ครับลูก”

“แต่วันนี้คุณทิพย์ต้องทำของอร่อยไว้รอลูกชายคนนี้ก่อนนะ เพราะเย็นนี้จะกลับไปหา”

“ได้สิ แล้ววันนี้เหนืออยากกินอะไรล่ะครับ”

“เหนืออยากกินไข่พะโล้”

“ไม่มีปัญหา เตรียมล้างท้องรอเลยครับลูกชาย”

แค่นี้สินะ ต่อให้เราเจอเรื่องเลวร้ายในชีวิตแค่ไหน ตราบใดที่เรายังมีครอบครัวที่อยู่กับเรา ครอบครัวที่รอเราอยู่และพร้อมที่จะเผชิญเรื่องราวต่าง ๆ ไปกับเรา มันก็ดีเกินพอที่เราจะสู้ต่อแล้ว

ผมกลับบ้านในตอนเย็น ตามที่สัญญากับคุณทิพย์ว่าจะมานอนค้างด้วย ซึ่งปกติผมจะมาค้างที่บ้านอาทิตย์ละครั้ง เป็นข้อตกลงของคุณแม่ผม เพราะตั้งแต่ผมมีสำนักพิมพ์ของตัวเอง ก็นอนที่คอนโดมาตลอดเพราะยุ่งกับงานหนังสือ แทบจะไม่มีเวลากลับมานอนที่บ้าน จนโดนท่านบ่นอยู่หลายหน เราเลยมีข้อตกลงกันว่าผมจะต้องกลับมานอนที่บ้านอาทิตย์ละหนึ่งวัน ซึ่งผมก็ตกลงทำตามที่ท่านต้องการ

แต่คราวนี้ผมต้องไปอยู่ที่ไร่คุณย่า ผมก็ไม่รู้ด้วยว่าจะไปอยู่นานแค่ไหน บางทีอาจจะแค่ไปหลบพักใจ ถ้าสภาพจิตใจผมดีขึ้นเมื่อไหร่ก็คงกลับแหละ เพราะผมเองก็ไม่ค่อยคุ้นกับพวกไร่นา ป่าเขา สักเท่าไหร่ คิดว่าน่าจะอยู่ไม่นาน

“คิดยังไงจะไปบ้านคุณย่าเนี่ยลูก ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นคิดอยากจะไปเลย”

“ก็แค่อยากไปอยู่ในที่ที่ ไม่เคยอยู่ อยากเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างน่ะครับ” ผมตอบ มือก็จัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไปด้วย

“จะไปอยู่ยาวเลยหรือเปล่า”

“ไม่รู้เลยครับ ตอนนี้เหนือไม่มีแพลนในหัวเลย แค่อยากไปเปลี่ยนบรรยากาศแค่นั้นเองครับแม่” ผมคิดแค่นั้นจริง ๆ

“แต่ถ้าเหนือจะไปอยู่ยาวแม่ก็ไม่มีปัญหานะลูก ไร่ที่นั่นคุณย่าก็ยกให้เราแล้ว ไหนจะกิจการอื่น ๆ ของคุณย่าอีก”

“แม่ก็รู้ว่าเหนือไม่ชอบทำไร่ เหนือชอบทำงานหนังสือมากกว่า” ถึงแม้ตอนนี้จะต้องฝากให้ธามมันดูแลไปพลาง ๆ ก่อนก็ตาม

ผมโทรไปฝากงานกับธามเรียบร้อยแล้ว แถมยังถูกมันด่าเรื่องที่จะหนีไปอยู่ไร่ปุบปับ ไม่รอมันกลับจากเขาใหญ่ก่อน แต่ใจของผมตอนนี้มันรออะไรไม่ได้แล้วไง ผมอยากจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

“ว่าแต่ตอนนี้ใครดูแลไร่คุณย่าอยู่ล่ะลูก”

“เท่าที่รู้มา น่าจะเป็นหลานที่คุณย่าอุปการะไว้นะครับ แต่เหนือก็ไม่รู้จักหรอก แม่ก็รู้ว่าเหนือไม่ค่อยได้ไปที่นั่นเลย ไปครั้งล่าสุดก็ตอนที่คุณย่าเสีย” ซึ่งมันก็หลายปีแล้ว

“นั่นสิ แม่ก็จำได้ว่าเคยเจอครั้งหนึ่งตอนไปงานศพคุณย่า เห็นว่าตอนนั้นเพิ่งเรียนจบ แต่ก็จำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไร”

“ไปคราวนี้คงได้เจอกันแหละครับ”

“แล้วเหนือจะไปไร่คุณย่าถูกเหรอลูก ไม่ได้ไปตั้งนาน”

“ไม่รู้เหมือนกัน” ผมก็ไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ เพราะความที่คิดอยากจะไปก็ไป เลยไม่ได้ทันคิดเรื่องนี้

“แม่ว่าแม่มีเบอร์ติดต่อที่บ้านคุณย่าอยู่นะ เดี๋ยวแม่ไปค้นมาให้”

“ขอบคุณครับ คุณทิพย์ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริง ๆ”

“จ้า ไม่ต้องมาพูดดี รีบกลับมาด้วยนี่คือคำสั่ง” อยู่ดี ๆ ก็ประชดกันเฉย ผมเลยต้องรีบเข้าไปกอดโอ๋คนขี้งอน ก่อนที่จะงอนหนักกว่านี้

“ครับผม รีบไปรีบกลับแน่นอนครับ”

“สรุปจะไปวันมะรืนแน่ใช่ไหม”

“แน่ครับ อยู่ฉลองปีใหม่กับคุณทิพย์อีกวันค่อยไป”

ไร่ไอดิน จะเป็นยังไงนะ ผมได้แต่คิดกับตัวเอง