บทที่5

ผมมาถึงสนามบินของตัวเมืองเกือบบ่ายโมง ผมลากกระเป๋าเดินทางออกมายืนรอคนจากไร่ที่จะมารับตรงหน้าทางเข้า ไม่นานก็มีเสียงเรียกชื่อของผมดังมาจากข้างหลัง

“คุณน้ำเหนือ ใช่ไหมครับ” ผมหันมายังเสียงเรียกทันที

“ผมมาจากไร่ไอดิน” เขาแนะนำตัวเอง

คนตรงหน้าคือผู้ชายตัวสูง ที่ดูจะสูงกว่าผมเกือบห้าเซ็น ผิวออกเข้มนิดหน่อย ใส่ชุดชาวไร่แท้ ๆ เลย เสื้อเชิตลายสก๊อตพับแขน กางเกงยีนสีเข้ม รองเท้าบูตสีน้ำตาล ดูแล้วคงจะเป็นคนงานในไร่แหละ แต่คนงานที่นี่หล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ถึงแม้ว่าหน้าตาจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไรก็เถอะ

ดูได้จากสายตาที่มองผมอยู่ตอนนี้อะนะ

แต่ก็เถียงไม่ได้เลยว่าคนตรงหน้าหล่ออย่างกับพระเอกในนิยายสักเรื่อง พระเอกชาวไร่ชาวสวน อะไรประมาณนั้น

“ใช่ครับ คุณเป็นคนในไร่ใช่ไหม” ผมเอ่ยถามออกไป

“ใช่”

“แล้วนี่รถอยู่ทางไหนล่ะครับ”

“ตามผมมา” คนงานที่นี่พูดจาห้วน ๆ ไม่มีหางเสียงแบบนี้เหรอ แต่ก็ยังดีที่มีน้ำใจถือกระเป๋าเสื้อผ้าให้

ผมเดินตามมาจนถึงรถ และรถที่มารับคือรถโฟวิล ด้านหลังเต็มไปด้วยกระสอบอะไรก็ไม่รู้  4-5 กระสอบ

“เอ่อ นาย…”

“ผมชื่อราม”

“อ้อ นายราม จากตรงนี้ไปถึงไร่เนี่ย กี่กิโลเหรอ”

“เจ็ดสิบกิโล”

“หา! เจ็ดสิบกิโลเลยเหรอ” โคตรไกลเลย

ถึงผมจะเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง แต่มันก็นานมากแล้ว แถมยังหลับตลอดทางอีก ใครจะไปจำได้ว่ามันจะไกลขนาดนั้น แถมตอนนี้ดูจากสภาพรถที่มารับแล้วจะหลับยังไงลงล่ะ

รถโฟวิลคันเก่า พาผมมาถึงทางเข้าไร่ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ดอกไม้มากมาย ที่นี่ธรรมชาติสวยงามมาก แถมอากาศก็ดี ยามเย็นพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าแบบนี้ บรรยากาศโคตรดีเลย

“แถวนี้สวยจังเนอะ” ผมหันไปคุยกับคนที่ขับรถอยู่ข้าง ๆ

“ที่เราขับผ่านมาก็สวย สวยกว่านี้อีก ถ้าคุณไม่หลับมาตลอดทางก็อาจจะได้เห็น” พูดทั้ง ๆ ที่ไม่หันมามองหน้าผมสักนิด

หน้านิ่ง ๆ นั่นก็อีก คนงานที่นี่ขี้เก๊กแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าเนี่ย

ก็หนทางตั้งไกล ตอนแรกผมก็ไม่หลับหรอก แต่เป็นเพราะเหนื่อยและเมื่อคืนก็นอนดึกด้วย มันก็เลยเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

“ที่นี่ทำไร่อะไรเหรอ?” ผมเลยถามเปลี่ยนเรื่องซะเลย

“ไร่กาแฟ”

“โห! ดีจัง ผมชอบดื่มกาแฟ”

“คุณเป็นเจ้าของไร่แท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้ว่าที่นี่ทำไร่กาแฟ”

“ผมมันก็แค่เจ้าของในนามเท่านั้นแหละ ผมเคยทำไร่ที่ไหนกันเล่า แถมที่นี่ผมเองก็เพิ่งมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง”

“…”

“มาคราวนี้ผมก็แค่มาพักผ่อน เดี๋ยวก็กลับแล้ว”

“น่าเสียใจแทนคุณย่านะ ที่ทายาทเพียงคนเดียวไม่เคยคิดจะมาเหลียวแลสิ่งที่ท่านรัก ท่านสร้างมากับมือเลย”