Semua Bab ไอดินกับกลิ่นดาว: Bab 1 - Bab 10

ผมชื่อน้ำเหนือ เป็น บก.ของสำนักพิมพ์B ที่ก่อตั้งขึ้นโดยผมกับเพื่อนสนิทที่ชื่อธาม เราสองคนมีอุดมการณ์เดียวกันตั้งแต่สมัยเรียน ว่าอยากมีสำนักพิมพ์เป็นของตัวเอง พอเรียนจบเราทั้งคู่จึงใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมา ก่อร่างสร้างสำนักพิมพ์แห่งนี้ขึ้น สำนักพิมพ์ของเราเป็นตึกเล็ก ๆ ที่ได้รับความอนุเคราะห์มาจากคุณพ่อของธามมันนั่นแหละครับตึกแห่งนี้เป็นตึกที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ท่านเลยให้พวกผมเอามาลงทุนแล้วต่อยอดกันเอาเอง ซึ่งผมกับธามรีโนเวทใหม่ทั้งหมด เราใช้เวลาก่อตั้งจนเป็นรูปเป็นร่างหน้าที่หลัก ๆ ของผมกับธามคือ บรรณาธิการบริหาร และมีพนักงานแต่ละฝ่ายรวมสิบกว่าชีวิต นักเขียนที่ร่วมงานกับเราอีก 5 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือพอร์ช คนที่ทำให้ผมเสียใจอยู่ในตอนนี้พอร์ชเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียง มีผลงานตีพิมพ์หลายเล่ม เป็นตัวทำเงินให้สำนักพิมพ์เราเลยก็ว่าได้พอร์ชอายุน้อยกว่าผม 3 ปี แต่เรากลับคุยกันรู้เรื่อง มีอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกัน มุมมองต่าง ๆ เหมือนกัน ทำให้เกิดความใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น จนมันเกินเลยจากคำว่าพี่น้องไปในที่สุดผมกับพอร์ชคบกันมาเกือบ 2 ปี ทุกคนในออฟฟิศต่างก็รู้ว่าเราอยู่ในสถานะอะไร จนก

“ใช่ ผมมันทุเรศ ผมมันเห็นแก่ตัว พี่เหนือจะด่าผมยังไงก็ได้”“กลับไปเถอะ พี่ไม่อยากเห็นหน้าอีก”“ผมรักพี่เหนือจริง ๆ นะ พี่เหนืออย่าเพิ่งไล่ผมได้ไหม” เขาเอื้อมมาจับมือผมอย่างขอร้อง แต่มันก็ไม่ช่วยให้ผมใจอ่อนกับเขาได้หรอก เพราะสิ่งที่เขาทำกับผมมันหนักเกินไปมากและผมก็รับไม่ได้จริง ๆ“ปล่อย! แล้วก็ออกไปได้แล้ว”“ไม่ออก เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย”“เราคุยกันรู้เรื่องแล้ว เรื่องของเรามันจบแล้ว” ผมดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาในที่สุด“ไม่จบ ยังไงผมก็จะไม่ยอมจบแบบนี้แน่”“อย่าเห็นแก่ตัวหน่อยเลย กลับไปหาเจ้าสาวของเราเถอะ แล้วก็ไม่ต้องกลับมาอีก”“ผมจะเลิกกับเพลง” เขาพูดคำว่าเลิกออกมาได้หน้าตาเฉย ผมไม่คิดว่าพอร์ชจะเป็นผู้ชายที่เห็แก่ตัวได้ขนาดนี้“พี่เหนือรอผมนะ ผมจะเลิกกับเพลงทันทีที่คลอดเด็กออก”“พอร์ช!” ผมอึ้งกับคำพูดที่ออกมาจากปากเขา“เด็กคนนั้นเป็นลูกของพอร์ชนะ พี่ไม่คิดว่าพอร์ชจะไม่มีความรับผิดชอบขนาดนี้”“ลูกที่ไม่ได้เกิดจากความรัก”“แล้วเขาผิดอะไร ทำไมต้องมารับกรรมกับความผิดพลาดของพ่อแม่ด้วย” พอร์ชนิ่งไป ผมจึงพูดต่อ“เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพอร์ช พี่กลับไปคบกับพอร์ชไม่ลงจริง

ผมมาถึงสนามบินของตัวเมืองเกือบบ่ายโมง ผมลากกระเป๋าเดินทางออกมายืนรอคนจากไร่ที่จะมารับตรงหน้าทางเข้า ไม่นานก็มีเสียงเรียกชื่อของผมดังมาจากข้างหลัง“คุณน้ำเหนือ ใช่ไหมครับ” ผมหันมายังเสียงเรียกทันที“ผมมาจากไร่ไอดิน” เขาแนะนำตัวเองคนตรงหน้าคือผู้ชายตัวสูง ที่ดูจะสูงกว่าผมเกือบห้าเซ็น ผิวออกเข้มนิดหน่อย ใส่ชุดชาวไร่แท้ ๆ เลย เสื้อเชิตลายสก๊อตพับแขน กางเกงยีนสีเข้ม รองเท้าบูตสีน้ำตาล ดูแล้วคงจะเป็นคนงานในไร่แหละ แต่คนงานที่นี่หล่อขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ถึงแม้ว่าหน้าตาจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไรก็เถอะดูได้จากสายตาที่มองผมอยู่ตอนนี้อะนะแต่ก็เถียงไม่ได้เลยว่าคนตรงหน้าหล่ออย่างกับพระเอกในนิยายสักเรื่อง พระเอกชาวไร่ชาวสวน อะไรประมาณนั้น“ใช่ครับ คุณเป็นคนในไร่ใช่ไหม” ผมเอ่ยถามออกไป“ใช่”“แล้วนี่รถอยู่ทางไหนล่ะครับ”“ตามผมมา” คนงานที่นี่พูดจาห้วน ๆ ไม่มีหางเสียงแบบนี้เหรอ แต่ก็ยังดีที่มีน้ำใจถือกระเป๋าเสื้อผ้าให้ผมเดินตามมาจนถึงรถ และรถที่มารับคือรถโฟวิล ด้านหลังเต็มไปด้วยกระสอบอะไรก็ไม่รู้ 4-5 กระสอบ“เอ่อ นาย…”“ผมชื่อราม”“อ้อ นายราม จากตรงนี้ไปถึงไร่เนี่ย กี่กิโลเหรอ”“เจ็ดสิบกิโล”“หา!

“แต่ก่อนก็อยู่ที่นี่ค่ะ เพิ่งจะย้ายออกไปอยู่เรือนหลังเล็กตอนคุณท่านเสีย”“เรือนหลังเล็กที่ว่านี่อยู่ที่ไหนเหรอครับ”“อยู่ถัดออกไปจากที่นี่นิดเดียวค่ะ ถ้าคุณน้ำเหนือเดินออกไปทางหน้าบ้าน เรือนของคุณรามจะอยู่ขวามือ”“อ้อ” ผมพยักหน้ารับรู้“แล้วนี่เขาไปไหนแล้วล่ะครับ” ผมเอ่ยถาม เพราะหลังจากที่ไปรับผมมาถึงบ้าน เจ้าตัวก็หายจ้อยไปเลย“น่าจะเข้าไปที่ร้านกาแฟน่ะค่ะ คุณรามต้องเข้าไปดูความเรียบร้อยทุกวัน”“ร้านกาแฟที่ว่านี่อยู่ไกลไหมครับป้า”“ไม่ไกลค่ะ อยู่ใกล้กับโรงคั่วกาแฟนี่ล่ะ เอาไว้พรุ่งนี้ ป้าจะให้คุณรามพาเที่ยวไร่นะคะ”“จะดีเหรอครับ ผมเกรงใจเขา”“เกรงอกเกรงใจอะไรล่ะคะ ที่นี่ก็ไร่ของคุณน้ำเหนือเหมือนกัน คุณรามเต็มใจพาทัวร์อยู่แล้วละค่ะ” ผมได้แต่ยิ้มขอบคุณในความใจดีของป้าเพราะผมไม่คิดว่าคุณเมืองรามจะเต็มใจพาเที่ยวไร่อย่างที่ป้าตองนวลบอกหรอก“ป้าว่าคุณน้ำเหนือขึ้นไปพักบนห้องก่อนดีกว่า เดินทางมาเหนื่อย ๆ เดี๋ยวได้เวลาอาหารค่ำแล้วป้าจะให้เด็กขึ้นไปตาม”“ก็ดีเหมือนกันครับ”“งั้นเดี๋ยวป้าจะพาไปที่ห้องนะคะ”“ขอบคุณนะครับ”เมืองรามกลับเข้ามาที่เรือนเล็กในตอนค่ำ หลังจากที่เคลียร์งานที่ร้านกาแฟเสร็

“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ” ผมเอ่ยต่อ เมื่ออีกคนหันมามองผมแบบเต็มตา“คุณมาที่นี่ได้ยังไง” แต่เหมือนเขาจะไม่ได้สนใจสิ่งที่ผมพูดออกไปเลยด้วยซ้ำ แถมยังถามด้วยหน้าตาที่โคตรจะนิ่งอะ“กำปอมาส่ง ป้าตองนวลบอกว่าวันนี้คุณจะพาผมเที่ยวในไร่”“ผมไม่ว่าง งานในไร่มีตั้งเยอะแยะที่ต้องทำ ไม่มีเวลาพาใครเดินเที่ยวหรอก” พูดตัดบทแบบไม่เหลือเยื่อใยเลยให้ตายสิ ทำไมหลานชายคุณย่าถึงได้หยิ่งยโสโอหังแบบนี้เนี่ย“ถ้าอย่างนั้น ให้ผมช่วยเก็บกาแฟก็ได้” ผมรีบเสนอตัวเอง เพราะอยากจะลองเก็บเมล็ดกาแฟดูบ้าง มันดูน่าสนุกดี“อย่าดีกว่า เก็บเมล็ดกาแฟ ไม่ได้สนุกอย่างที่คุณคิดหรอก” รู้อีกว่าคิดอะไร ให้ตายเถอะนายราม“แต่ผมอยากลองทำดู ให้ผมช่วยเถอะนะ” เขามองหน้าผมอย่างอ่อนใจ หรือเรียกว่าเหนื่อยใจกับผมเต็มทีนั่นแหละ เลยต้องจำใจยอมให้ผมช่วย“งั้นก็ตามใจ” เขาว่า ก่อนจะเรียกให้คนงานเอาตะกร้าสำหรับใส่เมล็ดกาแฟ กับถุงมือมาให้ผมตื่นเต้นดี จะได้เก็บเมล็ดกาแฟครั้งแรก ผมจะต้องไปคุยอวดไอ้ธามมันสักหน่อยแล้วเมื่อใส่อุปกรณ์ต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย ผมก็ไม่รอช้า จัดการเก็บเมล็ดกาแฟทันที ผมขยับไปต้นที่อยู่ข้าง ๆ กับต้นที่นายรามเก็บ