บทที่3

“ใช่ ผมมันทุเรศ ผมมันเห็นแก่ตัว พี่เหนือจะด่าผมยังไงก็ได้”

“กลับไปเถอะ พี่ไม่อยากเห็นหน้าอีก”

“ผมรักพี่เหนือจริง ๆ นะ พี่เหนืออย่าเพิ่งไล่ผมได้ไหม” เขาเอื้อมมาจับมือผมอย่างขอร้อง แต่มันก็ไม่ช่วยให้ผมใจอ่อนกับเขาได้หรอก เพราะสิ่งที่เขาทำกับผมมันหนักเกินไปมากและผมก็รับไม่ได้จริง ๆ

“ปล่อย! แล้วก็ออกไปได้แล้ว”

“ไม่ออก เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย”

“เราคุยกันรู้เรื่องแล้ว เรื่องของเรามันจบแล้ว” ผมดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาในที่สุด

“ไม่จบ ยังไงผมก็จะไม่ยอมจบแบบนี้แน่”

“อย่าเห็นแก่ตัวหน่อยเลย กลับไปหาเจ้าสาวของเราเถอะ แล้วก็ไม่ต้องกลับมาอีก”

“ผมจะเลิกกับเพลง” เขาพูดคำว่าเลิกออกมาได้หน้าตาเฉย ผมไม่คิดว่าพอร์ชจะเป็นผู้ชายที่เห็แก่ตัวได้ขนาดนี้

“พี่เหนือรอผมนะ ผมจะเลิกกับเพลงทันทีที่คลอดเด็กออก”

“พอร์ช!” ผมอึ้งกับคำพูดที่ออกมาจากปากเขา

“เด็กคนนั้นเป็นลูกของพอร์ชนะ พี่ไม่คิดว่าพอร์ชจะไม่มีความรับผิดชอบขนาดนี้”

“ลูกที่ไม่ได้เกิดจากความรัก”

“แล้วเขาผิดอะไร ทำไมต้องมารับกรรมกับความผิดพลาดของพ่อแม่ด้วย” พอร์ชนิ่งไป ผมจึงพูดต่อ

“เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพอร์ช พี่กลับไปคบกับพอร์ชไม่ลงจริง ๆ”

“พี่เหนือ!”

“กลับไปเถอะ ถือว่าเห็นแก่ความรู้สึกดี ๆ ที่พี่เคยมีให้ก็แล้วกัน” ผมหันหลังหนี เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้วจริง ๆ ยิ่งได้ฟังคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาในวันนี้ มันยิ่งทำให้ผมไม่สามารถมองเขาเหมือนเดิมได้อีกต่อไป

“วันนี้ผมกลับก็ได้ แต่ผมจะกลับมาใหม่ ผมไม่มีทางปล่อยพี่เหนือไปแน่ ๆ”

พอร์ชกลับไปแล้ว ส่วนผมก็เหมือนคนที่ผิดหวังซ้ำซากกับคนเดิน ๆ ผิดหวังที่เขาหลอกลวง ผิดหวังที่เขากลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัว และสุดท้ายคือผมผิดหวังในตัวเองที่แม้แต่ตอนนี้ผมก็ยังไม่เลิกเสียใจเรื่องของเขาได้เลย

ผมต้องทำอะไรสักอย่าง ขืนปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับเรื่องนี้ต่อไป มันไม่เป็นผลดีกับผมแน่ ผมอย่างหลุดพ้นจากสิ่งเลวร้ายต่าง ๆ ในตอนนี้ อยากหลุดพ้นจากความผิดที่อยู่ในใจ อยากหลุดพ้นจากคำว่ามือที่สามเสียที

“คุณทิพย์ครับ” ผมต่อสายถึงคุณแม่ทันทีเมื่อตัดสินใจที่จะทำบางอย่าง อย่างน้อย ๆ ผมก็อยากบอกท่านก่อน

“ว่าไงพ่อตัวดี วันนี้จะกลับบ้านได้หรือยัง”

“เหนือจะไปอยู่ที่ไร่คุณย่า แม่โอเคมั้ย?”

“…”

“คุณทิพย์ อย่าเงียบแบบนี้สิ” เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลย ไม่เห็นด้วยแน่ ๆ ที่ผมจะไปอยู่ไกลขนาดนั้น มีงอนแน่งานนี้

“เหนือไปแค่ไม่นาน คุณทิพย์โอเคมั้ย”

“แม่มีสิทธิ์ไม่โอเคด้วยเหรอ” นั่นไง งอนจริง ๆ ด้วย

“คุณทิพย์ไม่งอนสิ ตอนนี้เหนือไม่สบายใจเลย ถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปมันจะยิ่งแย่ การไปอยู่ที่นั่นอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็ได้”

“เรื่องพอร์ชใช่ไหม?”

“ครับ”

คุณแม่รู้เรื่องพอร์ชด้วยเพราะผมกับท่านไม่มีอะไรปิดบังกันเราคุยกันทุกเรื่อง คุณแม่เหมือนเพื่อนที่ผมสามารถคุยหรือเล่าอะไรให้ท่านฟังได้ทุกเรื่องอย่างสบายใจ เพราะท่านจะรับฟังผมทุกอย่าง

“ถ้าเหนือตัดสินใจแล้ว แม่ก็โอเค ถ้าการที่เหนือไปอยู่ที่นั่นมันทำให้เหนือกลับมาสดใสได้อีก แม่ก็โอเคครับลูก” แค่นี้จริง ๆ ฟังแค่นี้น้ำตาของความอ่อนแอที่อุตส่าห์กลั้นเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง มันก็ไหลออกมาเพราะเก็บเอาไว้ไม่อยู่แล้ว