บทที่7

“แต่ก่อนก็อยู่ที่นี่ค่ะ เพิ่งจะย้ายออกไปอยู่เรือนหลังเล็กตอนคุณท่านเสีย”

“เรือนหลังเล็กที่ว่านี่อยู่ที่ไหนเหรอครับ”

“อยู่ถัดออกไปจากที่นี่นิดเดียวค่ะ ถ้าคุณน้ำเหนือเดินออกไปทางหน้าบ้าน เรือนของคุณรามจะอยู่ขวามือ”

“อ้อ” ผมพยักหน้ารับรู้

“แล้วนี่เขาไปไหนแล้วล่ะครับ” ผมเอ่ยถาม เพราะหลังจากที่ไปรับผมมาถึงบ้าน เจ้าตัวก็หายจ้อยไปเลย

“น่าจะเข้าไปที่ร้านกาแฟน่ะค่ะ คุณรามต้องเข้าไปดูความเรียบร้อยทุกวัน”

“ร้านกาแฟที่ว่านี่อยู่ไกลไหมครับป้า”

“ไม่ไกลค่ะ อยู่ใกล้กับโรงคั่วกาแฟนี่ล่ะ เอาไว้พรุ่งนี้ ป้าจะให้คุณรามพาเที่ยวไร่นะคะ”

“จะดีเหรอครับ ผมเกรงใจเขา”

“เกรงอกเกรงใจอะไรล่ะคะ ที่นี่ก็ไร่ของคุณน้ำเหนือเหมือนกัน คุณรามเต็มใจพาทัวร์อยู่แล้วละค่ะ” ผมได้แต่ยิ้มขอบคุณในความใจดีของป้า

เพราะผมไม่คิดว่าคุณเมืองรามจะเต็มใจพาเที่ยวไร่อย่างที่ป้าตองนวลบอกหรอก

“ป้าว่าคุณน้ำเหนือขึ้นไปพักบนห้องก่อนดีกว่า เดินทางมาเหนื่อย ๆ เดี๋ยวได้เวลาอาหารค่ำแล้วป้าจะให้เด็กขึ้นไปตาม”

“ก็ดีเหมือนกันครับ”

“งั้นเดี๋ยวป้าจะพาไปที่ห้องนะคะ”

“ขอบคุณนะครับ”

เมืองรามกลับเข้ามาที่เรือนเล็กในตอนค่ำ หลังจากที่เคลียร์งานที่ร้านกาแฟเสร็จ เขาวิ่งวุ่นดูงานทั้งในไร่ รีสอร์ต แล้วก็ร้านกาแฟแบบนี้จนเป็นความเคยชินไปแล้ว แต่สองสามวันมานี่จะหนักหน่อย เพราะศิลาผู้จัดการไร่ไม่อยู่ งานที่เยอะอยู่แล้ว ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก

“กลับมาแล้วเหรอคุณราม จะให้ป้าจัดโต๊ะเลยไหมคะ” ป้าตองนวลเดินเข้ามายังเรือนเล็ก เมื่อเห็นว่าไฟภายในบ้านเปิดอยู่ นั่นแสดงว่าเจ้าของบ้านกลับมาแล้ว

“ผมทานจากข้างนอกมาแล้วครับ ป้าไปพักผ่อนได้เลย” เมืองรามหันมาพูดกับแม่บ้าน มือก็จัดเรียงเอกสารที่อยู่บนโต๊ะทำงานไปด้วย

“ได้ข่าวว่าวันนี้ คุณรามทำตัวไม่น่ารักใส่คุณเหนือเธอเหรอคะ”

“ใครฟ้องอะไรป้ามาอีกล่ะเนี่ย”

“คุณเหนือเธอไม่ได้ฟ้องหรอกค่ะ เธอแค่คิดว่าคุณรามเป็นคนงานที่ไปรับเธอที่สนามบิน แล้วทำไมคุณรามไม่บอกเธอไปล่ะคะว่าคุณรามเป็นใคร ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“คุณเหนือของป้าก็เข้าใจถูกแล้วนี่ครับ ผมเป็นคนงานในไร่จริง ๆ” เมื่อได้ยินคำพูดดื้อรั้นของเจ้านาย คนอายุมากก็อดไม่ได้ที่จะเอ็ดอย่างเหนื่อยใจ แถมมองค้อนให้ไปหนึ่งที

“คุณรามก็เป็นซะแบบนี้”

“เจ้าของไร่ตัวจริงเขามาแล้วนี่ครับ ผมจะได้วางมือเสียที ป้าก็น่าจะรู้ว่าผมไม่ชอบปกครองใคร”

“คุณรามก็เจ้าของไร่คนหนึ่งเหมือนกันนะคะ คุณท่านพูดเสมอว่าคุณรามจะอยู่ที่ไร่นี้นานแค่ไหนก็ได้ ตลอดชีวิตเลยก็ยังได้”

“แน่ล่ะ ถ้าพินัยกรรมของคุณย่าไม่ระบุไว้ว่าห้ามขายที่นี่ คุณเหนือของป้าก็คงขายทิ้งไปเรียบร้อย คนเมืองแบบนั้นจะมาอยู่ป่าอยู่เขาแบบนี้ได้ยังไง”

“คุณรามก็มองเธอในแง่ร้ายเกินไป”

“ผมพูดเรื่องจริง เขาไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลยด้วยซ้ำ เรื่องที่เขาจะมาอยู่ที่นี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ บางทีการมาครั้งนี้ก็อาจจะแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ หาแรงบันดาลใจในการทำงานของเขามากกว่า เรื่องที่จะมาอยู่ทำไร่ทำสวนอย่าไปหวังเลย” เมืองรามคิดแบบที่พูดจริง ๆ เขาไม่คิดหรอกว่าคนอย่างน้ำเหนือจะกลับมาอยู่ที่ไร่ถาวร

“เพราะฉะนั้น ระหว่างที่เขายังอยู่ที่นี่ ผมก็จะให้เขาทำหน้าที่ที่เขาควรจะทำ ไม่ใช่หน้าที่แขกที่มาเที่ยวหรือพักผ่อน แต่เป็นหน้าที่เจ้าของไร่ เจ้าของที่แห่งนี้อย่างเต็มตัวซะที”

“แล้วคุณรามล่ะคะ”

“ผมก็ทำหน้าที่ของผมไงครับ”

“หน้าที่คนงานน่ะเหรอคะ” ป้าตองนวลพูดประชดใส่ แต่เมืองรามกลับพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจัง คนอายุมากกว่าเลยทำได้เพียงทอดถอนใจกับความดื้อรั้นของเจ้านายตัวเอง