บทที่8

เช้าแรกที่ไร่ไอดิน ผมออกมาสูดอากาศที่ระเบียงห้องนอนของตัวเอง อากาศตอนเช้าที่นี่ดีมาก ๆ เห็นวิวรอบ ๆ ไร่ แบบ 360 องศาเลย

ทิวเขาที่สลับซับซ้อนที่ไกลออกไป ปกคลุมไปด้วยหมอกหนา อากาศตอนเช้าที่นี่หนาวมาก อุณหภูมิแค่ 10 องศาเอง ดีนะที่ผมเอาเสื้อกันหนาวติดมาด้วย แต่ช่วงสาย ๆ ก็เริ่มมีแดดแล้ว แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเย็นสบายอยู่ดี แถมท้องฟ้าที่นี่ก็สวยมากด้วย สมกับที่ชื่อไร่ไอดินเลย

หลังจากที่ผมกินข้าวเช้าเรียบร้อย ป้าตองนวลก็ไปตามคนงานที่ชื่อกำปอ ให้พาผมไปหาคุณรามในไร่

เพราะรายนั้นออกไปทำงานตั้งแต่ผมยังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ ขยันจริง ๆ พ่อคุณ

“กำปอ คุณรามอยู่ที่ไหนเหรอ” ผมเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่กำลังขับรถอยู่

กำปอเป็นหลานชายของป้าตองนวล ที่ทำงานอยู่ในไร่ และดูเหมือนอายุจะน้อยกว่าผมด้วย

“ไร่กาแฟครับ คุณรามช่วยคนงานเก็บกาแฟอยู่ในไร่ทางโน้นครับ” กำปอชีไปยังพื้นที่แนวทิวเขาที่ไกลออกไป

“คุณรามไปเก็บเมล็ดกาแฟเองเลยเหรอ” ผมถามอย่างแปลกใจ เพราะที่นี่น่าจะมีคนงานเยอะอยู่ ดูจากพื้นที่ในไร่ก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลย เขาน่าจะไปคุมคนงานมากกว่าที่จะลงมือทำเองแบบนี้

“ครับ แต่ก็ไม่ได้ไปช่วยเก็บทุกวันหรอกครับ คุณรามเขางานเยอะจะตาย ไหนจะต้องไปดูงานที่รีสอร์ต แล้วก็ที่ร้านกาแฟอีก”

“เขาไม่มีผู้ช่วยเหรอ แบบว่าผู้จัดการไร่อะไรแบบนั้น”

“มีครับ พี่ศิลาเป็นผู้จัดการของไร่กับรีสอร์ต แล้วก็มีพี่ตะวันเป็นผู้จัดการร้านกาแฟครับ”

“แล้วตอนนี้คุณศิลาไปไหนล่ะ ทำไมให้คุณรามไปทำงานในไร่เอง”

“พี่ศิลาไปธุระที่กรุงเทพครับ พรุ่งนี้ก็น่าจะกลับ”

“อ้อ”

กำปอขับรถจิ๊ปมาจอดบริเวณหน้าไร่ ทางเข้าไร่ที่เต็มไปด้วยต้นกาแฟเป็นแนวยาว ไกลสุดลูกหูลูกตา นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ผมได้มาเห็นต้นกาแฟแบบต้นจริง ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในรูปภาพแบบนี้

“นี่ถ้ากำปอไม่บอกก่อน พี่คิดว่านี่คือต้นองุ่นนะเนี่ย” ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผลกาแฟสีแดงบ้างสีเขียวบ้าง เกาะกันเป็นพวงอยู่ตามกิ่งของต้นกาแฟ คล้ายกับพวงองุ่นไม่มีผิด

“ใช่ครับ คนที่ไม่รู้ก็มักจะคิดว่านี่คือต้นองุ่นกันทั้งนั้น” กำปอบอก เดินนำผมเข้ามาภายในไร่เรื่อย ๆ จนเริ่มเห็นคนงานบางส่วนที่ยืนเก็บเมล็ดกาแฟกันอยู่ อุปกรณ์ที่ใช้เก็บกาแฟของที่นี่ก็จะมีตะกร้าหวายแบบสาน ที่ผูกเชือกสะพายอยู่บนบ่า แล้วก็ถุงมือผ้าสำหรับใส่เก็บเมล็ดกาแฟ

“คุณรามอยู่ทางโน้นครับ” กำปอชี้ไปยังเจ้าของไร่ที่อยู่คนละฟากกับคนงาน

“ถ้าอย่างนั้น ผมไปทำงานต่อนะครับ”

“ขอบใจมากนะกำปอที่มาส่ง”

“ไม่เป็นไรครับคุณเหนือ”

กำปอกลับไปแล้ว ผมจึงเดินไปยังคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บผลกาแฟ วันนี้คุณรามก็แต่งตัวไม่ต่างจากเมื่อวานสักเท่าไหร่ จะเพิ่มมาอีกอย่างก็คือหมวกทรง panama สีน้ำตาลเข้มที่สวมอยู่บนศีรษะเท่านั้น

“สวัสดีครับ คุณเมืองราม” ผมเอ่ยเรียกชื่อเขาแบบเต็มยศ เขาเลยละมือจากต้นกาแฟตรงหน้า แล้วหันความสนใจมาที่ผมแทน