บทที่6

ผมว่านายรามอะไรนี่ ชักเริ่มพูดไม่เข้าหูซะแล้ว ทำไมคนงานที่นี่ถึงพูดจาลามปามเจ้านายแบบนี้นะ คุณย่าคงจะใจดีมากไปแน่ ๆ คนงานในไร่ถึงได้พูดจาไม่น่าฟังแบบนี้

“แต่ที่ไร่ก็มีหลานคุณย่าอีกคนดูแลไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะสืบทอดกิจการต่าง ๆ ของคุณย่าได้”

“พูดจาเห็นแก่ตัวดี” นายรามพึมพำออกมาซึ่งผมฟังไม่ถนัด

“นายว่าอะไรนะ”

“เปล่า”

“เออ ว่าแต่หลานของคุณย่าชื่ออะไรเหรอ?”

“เมืองราม”

“เมืองราม? ชื่อเหมือนนายเลยนะนายราม”

บทสนทนาของเราสิ้นสุดลงเมื่อรถมาจอดตรงบริเวณหน้าบ้านพอดี

บ้านของคุณย่า เป็นบ้านสไตล์ล้านนาแบบประยุกต์ ชั้นล่างของบ้านเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ส่วนชั้นบนเป็นไม้ที่มีการออกแบบลวดลายสลักแบบล้านนา ส่วนบริเวณรอบ ๆ บ้านก็ปลูกต้นไม้ดอกไม้นานาชนิดไว้โดยรอบ ให้ความรู้สึกสดชื่นมาก ๆ

ผมชื่นชมกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมใหม่ได้ไม่นาน หญิงวัยกลางคนที่ใส่ชุดล้านนาก็เดินออกมาต้อนรับ

“มากันแล้วเหรอคะ” เอ่ยต้อนรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ต่างจากคนที่ไปรับผมโดยสิ้นเชิง

“นี่ป้าตองนวล แม่บ้านของที่นี่” นายรามเอ่ยแนะนำ ผมยกมือไหว้ทำความเคารพตามมารยาท

“มาเหนื่อย ๆ เข้าบ้านก่อนเถอะค่ะ ส่วนกระเป๋าเสื้อผ้าเดี๋ยวป้าให้เด็กมาขนไปเก็บบนห้องให้”

“ขอบคุณครับ” ผมตอบ แล้วเดินตามหลังป้าตองนวลเข้าบ้าน

ผมเข้ามานั่งภายในห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์ล้านนา ที่มีความโมเดิร์นผสมอยู่ด้วย แต่กลับลงตัวอย่างประหลาด

“พอทราบว่าคุณน้ำเหนือจะมา ทุกคนที่นี่ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่เลยค่ะ จะได้พบหน้าหลานชายคุณท่านเสียที” ป้าตองนวลพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ จนผมเองก็รู้สึกได้

“ทำไมเหรอครับ ทำไมทุกคนถึงอยากเจอผม”

“ก็ตั้งแต่คุณท่านเสียไป คุณรามก็เอาแต่ทำงานหนักอยู่แต่ในไร่ ไม่ค่อยได้เข้ามาที่บ้านเลยค่ะ ดูสิบ้านช่องออกใหญ่โต แต่ไม่มีเจ้าของอยู่สักคน”

“คุณรามที่ป้าพูด หมายถึงหลานคุณย่าอีกคนใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ คุณเมืองรามที่ไปรับคุณน้ำเหนือมายังไงล่ะคะ” คำบอกเล่าของป้าตองนวล ทำเอาผมแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่

“อะไรนะครับ คนที่ไปรับผมมา คือหลานคุณย่าเหรอครับ”

“ค่ะ นี่ไม่ได้แนะนำตัวกันเลยเหรอคะ ให้มันได้อย่างนี้สิ คุณรามนะคุณราม”

“ผมเข้าใจว่าคนที่ไปรับผมคือคนงานในไร่ซะอีก” ถึงว่าพูดจาลามปามผมตั้งหลายครั้ง

แต่เท่าที่ดู นายเมืองรามนั่นก็ไม่ค่อยจะดีใจเท่าไหร่นะที่ผมมา ไม่เห็นจะเหมือนอย่างที่ป้าตองนวลพูดเลย ว่าคนที่นี่ตื่นเต้นดีใจกับการมาของผม

“ใครที่ไม่รู้ก็คิดแบบนั้นกันทั้งนั้นแหละค่ะ คุณรามเคยยอมรับที่ไหนล่ะว่าตัวเองเป็นหลานคุณท่าน คิดแต่ว่าตัวเองเป็นคนที่คุณท่านอุปการะเลี้ยงดูมาเท่านั้น เจียมเนื้อเจียมตัวละที่หนึ่งเลยเชียว” ป้าตองนวลบ่นนายเมืองรามนั่นอย่างระอา แต่ดูก็รู้ว่าไม่ได้จริงจังอะไรนักหรอก

“ว่าแต่คุณรามไม่ได้พักที่นี่เหรอครับ”